Risico’s

2Een jaar geleden gaf ik mijn baan op om te kunnen beginnen als zelfstandig onderzoeker en adviseur. Sommigen noemden dat een moedige stap. Anderen vertrouwden me toe dat ze zoiets ook wel eens hadden overwogen, maar niet hadden gedurfd.

Natuurlijk was het een spannend besluit; ik had geen idee hoe het precies zou gaan uitpakken. Maar moedig voelde het niet. De maanden voordat ik de knoop doorhakte hadden m’n man en ik bedacht hoe lang we het zonder mijn inkomen konden uitzingen. Dat was ongeveer een jaar, en als we zuiniger zouden leven nog heel wat langer. Ik had me ook proberen voor te stellen hoe het zou voelen als het een hele tijd niet zou lukken om opdrachten te krijgen, en hoe andere mogelijke mislukkingen eruit zouden kunnen zien. Het werd me steeds duidelijker dat als ik het mezelf zou toestaan om te proberen, om fouten te maken en daarvan te leren het sowieso een waardevol jaar zou worden. Tegelijkertijd kreeg ik ook een steeds helderder beeld van het mogelijke risico van nietsdoen: spijt, verlies aan inspiratie, daadkracht en eigenheid. Zo bezien werd de beslissing eenvoudig.

In mijn werk help ik organisaties in de gezondheidszorg nadenken over risico’s, zoals kwaliteitsvermindering of calamiteiten. De neiging om daarbij vooral de focus te leggen op die risico’s die het meest tastbaar of meetbaar zijn zie ik daarbij steeds terugkomen. Sommige scenario’s zijn zo naar dat we er alles aan willen doen om te zorgen dat ze nooit (meer) werkelijkheid worden. Ook de buitenwereld voert die druk op. Op iedere nare gebeurtenis volgt dezelfde reactie van zelfkastijding, oorzakenonderzoek en richtlijnenformulering. Daardoor wordt de andere zijde van de balans vergeten: de minder tastbare risico’s, lastiger meetbaar en vaak pas voelbaar op de langere termijn. In het geval van het bovengenoemde Grote Vermijden bijvoorbeeld: een opeenstapeling van richtlijnen, een gebrek aan zicht op het grotere geheel en een verlies aan vertrouwen in de professionals die het moeten doen. We voeden de illusie van maakbaarheid terwijl de grootste ellende voortkomt uit niets meer dan verschrikkelijke pech. Die zijde van de balans verdient meer aandacht.

Tot nu toe heb ik veel geluk en pakt mijn beslissing goed uit. Maar doordat ik beide kanten rustig heb kunnen bekijken – en niet alleen heb gefocust op die risico’s die misschien het meest voor de hand liggen- heb ik vertrouwen in de keuze. Wat er ook gebeurt. De grootste zaken in het leven blijven nou eenmaal onzeker. In de tussentijd laat ik me graag meer leiden door wat ik graag zou willen bereiken dan door wat ik wil zien te vermijden.

————————————————————————————————————————————–

Gastblogger Manja Bomhoff is oprichter van het Inzichtenlab. Ze doet onderzoek in de gezondheidszorg en brengt daarbij vaak de verschillende perspectieven van alle betrokkenen op de zorg en het zorgbeleid in kaart.

 

logobeeld-Inzichtenlab-witvierkant-RGB

Kwestie van doen

“Hoe doe je dat allemaal?”, was een vraag die mijn vriend kreeg. Hij staat op het punt om naar Australië te gaan om daar te wonen en te werken voor 2 jaar. Grappig, dat er naast mij nog meer mensen deze vraag hebben.

“Gewoon doen”, is zijn antwoord, terwijl we samen onderuitgezakt op de bank zitten. “Is het echt zo simpel?”, vraag ik.

“Maar Sas, ik had hetzelfde bij jou”, zegt hij. “Hoe deed jij het allemaal met Ries en hoe doe je het nu zonder hem? “ Ik begin te lachen. “Gewoon doen!”, antwoord ik lachend.

Tja, is het zo simpel? Ja!

In de tijd met Ries hield ik vele bordjes omhoog. We deden leuke dingen samen, ik verzorgde Ries, maar waakte er ook voor dat we geliefden waren. Ik werkte en tussendoor had ik ook tijd om alleen er op uit te gaan. Een kwestie van gewoon doen. Maar ook een kwestie van goed naar je gevoel luisteren. Daar waar je blij van wordt kost je geen energie, maar levert juist energie op.

En nu, nu werk ik weer, onderneem ik leuke dingen, heb een sociaal netwerk. Al met al (gezien de situatie) ben ik best tevreden hoe het allemaal verloopt. En ook nu weer luister ik naar mijn gevoel. Hoewel het in deze situatie soms wat lastiger is, omdat ik nu alleen de keuzes mag en moet maken. Mijn hoofd kan me dan van links naar rechts slingeren, waardoor ik geen goed beeld krijg van wat mijn gevoel probeert te zeggen.

Je kunt soms urenlang alle opties afwegen wat het beste is, of hoe je het zou willen, of het wel verstandig is…. maar doe het gewoon als het voor jou goed voelt. Op die manier doe je de dingen waar je blij van wordt. En soms zit er een misser tussen, so what?! Mooi leermomentje, toch?

Hoe doe je dat allemaal? Tja, een kwestie van gewoon doen!

niet-denken-maar-doen

Kerstgevoel

kerstgevoel-fotoWe hebben er allemaal een “voorstelling” bij…hoe dat voelt…kerstmis…

Het rare van gevoelens is dat je die niet kunt laten ervaren door een ander. Wat zou dat makkelijk zijn. Dat je net als je vakantiefoto’s iemand kunt laten voelen wat kerst voor jou betekent.

Kerstgevoel, voor mij voelt dat aan als warmte, een warm gevoel in mijn buik, vrolijkheid, een glimlach maakt zich meester van mijn gezicht. En lekkers, de geur die met vlagen uit de keuken komt, de smaak van goede wijn in mijn mond.

Maar bovenal is t kerstgevoel, liefde. Ik droom weer even weg als ik denk aan vroeger thuis, hoe mijn moeder het hele huis versierde, het kerstontbijt met het speciale servies. Maar ook aan de jaren met Ries, een kerstdag waren we standaard gewoon simpel samen thuis. Nou eigenlijk niet gewoon, juist samen thuis! Want is dat niet waar het omdraait de liefde?!

Nu is het liefde voor de mensen om mij heen, die eronder andere voor zorgen dat ik toen en nu kerst kan invullen op mijn manier.

Grappig dat we in deze tijd maar al te goed weten hoe kerst moet voelen. Waarom doen we dat alleen nu? Zouden we dat niet iedere dag moeten doen? Je gevoel is een hele goede graadmeter, en meet (of weet) precies hoe het ervoor staat.

Misschien alvast een goed voornemen voor het nieuw jaar…meer luisteren en doen wat je gevoel aangeeft. En misschien nog mooier, begin er alvast onder de kerstboom mee. Deel je gevoelens eens met al die liefdevolle mensen om je heen! Ik ben benieuwd naar alle mooie kerstverhalen.

——————————————————————————————————————

Saskia

Jong weduwe, Doorzetter

kerstgevoel-foto-2

Nieuw, je mag!

nieuw-foto-3Deze zin raakte mij enorm. Het zijn de woorden van de Paul de Munnik tijdens zijn theatervoorstelling Nieuw! Echt een aanrader, maar dat terzijde.

Denk er eens over na…Nieuw, je mag…zeker in deze tijd (de maand december) waarin we veel terugkijken over wat er het afgelopen jaar is gebeurd en wat het nieuwe jaar mogelijk gaat brengen.

nieuw-foto-1  Maar in plaats van de geijkte moetjes of willen…denk over het nieuwe jaar eens anders na. Zie het als een kans, een groot leeg wit vel waarop jij mag invullen. Want dat is het wel, jíj mag het doen! Wat geweldig, niet je collega, je vriend(in) of je vader, nee…JIJ…mag het gaan doen! En nog mooier niet alleen in 2017, eigenlijk is iedere dag nieuw, of beter gezegd ieder moment is nieuw.

Denk eens na over hoe bevoorrecht je bent, dat jij mag. Dat je keuzes mag maken, dat je mag (door)leven. Ik weet dat ik hier anders tegenaan kijk dan de gemiddelde mens, door de ervaringen die ik heb. En soms word ik dan ook geraakt door een simpele zin uit een theatervoorstelling. Een zin die in 3 woorden onder woorden brengt wat ik voel en die ik zo graag aan de mensen om mij heen over wil brengen.

Maak een kop warme thee, of schenk een lekker glaasje wijn in. En neem een momentje voor jezelf om over deze zin eens rustig na te denken. Ik ben benieuwd wat het met jou doet!

Nieuw, je mag!

——————————————————————————————————————

Saskia

Jong weduwe, Doorzetter

nieuw-foto-2

Create your own happy world

Herfst, een periode waarin buiten de verandering duidelijk zichtbaar is. In de laatste nieuwsbrief van LeoForte hadden we meerdere blogs over het thema veranderen. Ook mij zette het aan het denken. Al een tijdje loop ik rond met een onbestemd gevoel in mijn buik. Er moet iets veranderen, maar wat? En door er de tijd voor te nemen en erover na te denken, werd voor mij langzaam duidelijk waardoor dat gevoel werd veroorzaakt.

Maar als je eenmaal geconstateerd hebt wat je anders wil, is het niet ineens gerealiseerd. Verandering gebeurt niet vanzelf, daarvoor is wel actie nodig. Simpel gezegd, de man of vrouw van je dromen staat niet “ineens” voor je voordeur. Je moet bijvoorbeeld wel naar buiten om nieuwe mensen te ontmoeten. En dat geldt ook voor mij, hoewel het in mijn situatie geen prins op het witte paard betreft. Wat dan wel?

Ik heb behoefte aan een luisterend oor. Iemand die luistert zonder een mening te geven en die me handvaten aanreikt. Hoewel ik veel lieve luisterende oren in mijn omgeving heb, ontbreekt er bij deze oren iets. Tijd voor actie dus, want het gewenste paar oren zit niet ineens op mijn bank. En na een kleine zoektocht, heb ik onlangs kennis gemaakt met een alleraardigste therapeute die aan bovenstaand profiel voldoet.

En zo nadenkend over wat aan mij knaagt, kwamen er nog meer punten naar boven. Punten die ik anders wil. En daarvoor is ook actie benodigd. Beginnend bij mezelf. Als ik ze niet verander, verandert mijn omgeving niet vanzelf mee.

Verandering op welk vlak dan ook, gaat niet vanzelf. Het begint allemaal eerst met een fase van onvrede, een onbestemd gevoel in je buik, frustratie…  Je ervaart dat de dingen niet gaan zoals jij wilt dat ze gaan. Vervolgens de erkenning, bijvoorbeeld ‘de huidige functie voldoet niet, het wordt tijd voor een nieuwe baan’. En dan de actie, tijd om zaken te veranderen. En dat is niet eenvoudig. Je bent zelf gewend aan hoe de dingen gaan, en je omgeving ook. Maar als jij weet hoe je het hebben wilt, en dat duidelijk voor ogen houdt,  verandert de wereld om je heen langzaam met je mee. Op die manier maak jij je eigen wereld waarin jij je happy voelt.

——————————————————————————————————————————

Saskia

Jong weduwe, Doorzetter

Andere routine

Bij LeoForte zijn we altijd bezig met hoe we ons leven zo efficiënt en slim mogelijk kunnen invullen. Natuurlijk denk je daar niet de hele dag over na, veel dingen zijn ook routine geworden. Sterker nog, ik ben van mening dat de meeste dingen gewoontes zijn geworden. 
 
Routine is prettig. Nu ik bijna met een andere baan begin, moet ik mijn hele routine weer opnieuw uitvinden. Hoe laat sta ik op, hoe laat pak ik de trein, hoe lang is mijn reistijd en hoe laat eet ik dan ’s avonds? En hoe plan ik mijn avondactiviteiten in nu ik iets langere reistijd heb? Nu bedenk ik elke dag in mijn pauze wat ik ga eten, omdat ik dan boodschappen doe. Vooruit denken is wat ik moet gaan doen. Gek eigenlijk, dat je zo gewend raakt aan de gang van bepaalde zaken, dat zoveel kleine dingen daar plotseling niet meer in passen.  
 
Natuurlijk creëer je ook binnen no time weer een nieuwe routine. Dat zal bij mij ook gebeuren. Ik wil daar wel een bewust proces van maken om die zo efficiënt mogelijk te maken. Zo kan ik zoveel mogelijk profiteren van de (tijds)efficiëntie, zodat ik meer energie over hou voor andere dingen.

Blog Routine Leoforte—————————————————————————————————————————————-

Lisa. Reislustig. (Wel)doener.

Verplichte rust

5 weken geleden haalde ik wat onverwachte, halsbrekende (of in dit geval, polsbrekende) capriolen uit met mijn paard. Vervelend, maar niet onoverkomelijk, dacht ik nog. Het bleek toch een heel stuk vervelender te zijn dan ik dacht. Want wat blijk je je armen veel te gebruiken. En vooral mijn rechterarm (ik ben rechts). En hoewel je heel snel dingen met links leert doen, word je toch behoorlijk kort gehouden!

En dus moest ik verplicht rustig aan doen. Jeetje wat is dat moeilijk. In onze huidige maatschappij zijn wij niet meer gewend lang achter elkaar niets te doen. Je werkt, sport, doet aan hobby’s en bij voorkeur spreek je tussendoor ook nog met een aantal vrienden af. Volle vaart vooruit dus. Maar nu moest ik voor anker. En ik was er niet goed in.

Het interessante is, is dat we met LeoForte altijd bezig zijn met het zinvol indelen van je tijd. Aangezien ik niet volledig kon werken, hield ik veel tijd over. Je zou dus denken dat je in die ‘nieuwe’ tijd, allerlei dingen kunt doen waar je normaal geen tijd voor hebt. Maar los van het feit dat je met een gebroken pols überhaupt weinig kunt, had ik er ook echt niet de rust voor. Ik heb geen blogs geschreven met links, ik ging geen lange wandelingen maken (want heel saai alleen), ik heb geen boeken gelezen en ik heb al helemaal geen complete series achter elkaar op Netflix gekeken. Wat is er mis met mij? Dat hoor je toch te doen als je verplicht rust moet houden?

Ik ben tot de conclusie gekomen dat rust op z’n tijd goed is, maar dat ik vooral in mijn element ben als ik
lekker bezig ben. Inmiddels is nog niet alles genezen, maar kan ik wel weer volledig werken en mijn andere dingen grotendeels doen. En het inzicht dat bezig zijn mij goed doet, is ook prettig. Ik accepteer mijn drukke leven en probeer daarbij altijd de balans tussen drukte en rusten te vinden en te behouden.

blog leven - verplichte rust
—————————————————————————————————————————————-

Lisa. Reislustig. (Wel)doener.

Go Go Go

In mijn blog ‘zoeken of vinden van eerder dit jaar, schreef ik erover dat veel zaken mij vanzelf aan komen waaien. Toch heb ik In de 2e helft van 2016 maximaal het roer in eigen hand genomen. Sportief zat mijn jaar er begin juni al op met een mooie triatlon in Venetië. Precies een week later, vertelde ik mijn Irina dat ik graag helemaal voor een relatie met haar ging. Daarmee koos ik voor een lastige situatie, want Irina woonde in Praag, 850km bij mij vandaan. Tijdens een vakantie werd het vuur aangewakkerd, de eerste GO!

Een logisch gevolg was dat een van ons de baan op moest geven en verhuizen. Irina toonde zich direct bereid, wat ik zeer waardeerde. Toch voelde ik een sterke aandrang om ook hier het heft in eigen hand te nemen. Ik toonde mij ook bereid mijn baan op te geven en uit Nederland te vertrekken.

Een simpel lijstje ‘waar willen we wonen?’ was het resultaat, en we zijn direct opties bij huidige en toekomstige werkgevers gaan bekijken. De wereld ligt open voor ons, Hong Kong, Singapore, Zwitserland en Duitsland, luidt het lijstje.

Mijn werkgever wilde mij wel helpen om de stap naar het buitenland te maken en ook de werkgever van Irina stelde zich flexibel op. Door een verrassend snelle reorganisatie, kreeg ik de kans om nog in 2016 te vertrekken. Zo wonen we sinds 11 oktober in Frankfurt, de tweede GO!

Na het schrijven van deze blog, vervolg ik de inmiddels ingezette zoektocht naar nieuw werk. Er staan al brieven uit bij interessante bedrijven, dus het is een kwestie van tijd voordat het zover is, de derde GO!

Relatie, baan en thuisland omgegooid binnen 1 jaar! Go, go, go!

Deze blog besluit ik wijselijk met een ‘do not try this at home’. Echter, zoals ik voor het sporten ook al eens heb aangeboden: Mocht je het in je hoofd halen om mijn pad te volgen, dan lijkt het me erg leuk om je daarin te adviseren.

———————————————————————————————————————————————

Piet. Sport. Expat.

———————————————————————————————————————————————-

Meer weten over Stichting LeoForte? Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

go-go-go

Verandering

Verandering. Best wel spannend. In positieve en negatieve zin. Net als vele anderen vind ik verandering spannend. En nu heb ik een nieuwe baan, na 10 jaar bij mijn eerste werkgever.

Afscheid nemen, een sprong in het diepe wagen, je opnieuw bewijzen. Dat zijn allemaal spannende dingen en vooral met het afscheid heb ik moeite. Maar daarvoor in de plaats komen ook nieuwe mensen, een nieuwe omgeving en nieuwe werkzaamheden en dat geeft me veel energie.

Verandering is op z’n tijd voor iedereen goed. En hoewel mensen van nature gewoontedieren zijn en we dus moeten wennen aan nieuwe dingen, is dit voor mij goed. Na een lange tijd op dezelfde plek, is het tijd om nieuwe dingen te ontdekken en heb ik ervoor gekozen niet verder te willen op de automatische piloot. Iets wat anders wel zou gebeuren. Dat zou ten koste gaan van mijn enthousiasme en werkethiek. Daarom kijk ik zo uit naar een nieuwe uitdaging waarin ik dat gevoel weer helemaal terug krijg!

Ik weet dat deze baan me meer tijd en energie gaat kosten dan mijn huidige baan. Maar dat is precies wat ik zoek, want ik hoop er ook meer uit te krijgen. Voor mij is dit dus een investering in mijn leven, waar ik de extra tijd en energie en bijbehorende positieve spanning graag voor over heb.

Verandering

Voldoening

Hé, waarom doet hij het niet? Ik loop alle verbindingen nog eens na, vervang draadjes en test voor de zoveelste keer opnieuw het computerprogramma. Verdorie, waarom werkt het niet?

Een uur eerder besloot ik, na een paar maanden geleden gestopt te zijn, weer verder te gaan met één van mijn nieuwe hobby´s: het computerplatform Arduino. Op dit moment ben ik bezig om een slimme LED strip te maken. Vergelijkbaar met die van Philips HUE, maar dan zelf gemaakt.

Ik ben er namelijk achter gekomen dat ik het leuk vind om dingen te maken. En de combinatie van computerprogramma’s, slimme elektronica en de echte wereld vind ik het leukst. Ook heftig frustrerend trouwens, want er kan echt heel veel fout gaan!

Later op de avond lukt het me om de LED strip werkend te krijgen. De oorzaak is een niet werkende verbinding. Zonder logische verklaring overigens. Maar goed, het werkt en dat geeft heel veel voldoening. Zoveel voldoening zelfs dat ik me afvraag hoe dat zit met mijn andere ‘oude’ hobby´s.

Ik badminton bijvoorbeeld al sinds mijn 12e en train na al die jaren nog steeds twee keer in de week. Badminton is een fantastische sport, maar ik heb niet zo vaak dezelfde voldoening als nu met het maken van de LED strip en Arduino.

Bijzonder eigenlijk, gezien de tijdsverdeling tussen de twee hobby´s: ik badminton twee keer in de week (drie als je de competitie mee telt) en met Arduino ben ik hooguit af en toe een paar uur bezig.

Toch denk ik dat ik weet wat de reden is dat ik af en toe wat nieuws wil oppakken. Het houdt je in beweging (figuurlijk gesproken). Daarbij houd ik van nieuwe dingen, dus nieuwe ideeën genoeg. Vooral op technologiegebied. Sommige nieuwe dingen blijven ‘plakken’ en andere verdwijnen weer uit mijn prioriteitenlijst. En dat is prima.

Badminton is duidelijk blijven plakken en houdt me fysiek in beweging. Daarnaast is het ook gezellig tijdens de training en competitie.

Kortom, oude hobby´s en nieuwe hobby´s zijn allebei belangrijk. Als je er maar een bewuste keuze in maakt en er voldoende voldoening uit haalt.

1

Ja zeggen

“Waarom kom je niet in New York wonen?”, vraagt de Amerikaan lachend aan mij, terwijl we samen koffie drinken. “Ik? New York? Uh…nee..”, antwoord ik. Ik kijk de koffiebar rond, staar nog even door het raam naar buiten waar het drukke leven rondom Union Square zich afspeelt, en lach naar mijn Amerikaanse koffiegezelschap. Iets wat in Nederland mij nog nooit is overkomen, dat ik dusdanig in gesprek raak met een vreemde tijdens een kopje koffie, dat we nog een tweede bestelling plaatsen en later nog strijd hebben over wie de rekening betaalt.

De rest van de dag loop ik door The Big Apple, maar die ene vraag houdt mij wel bezig. De “Nee” wat betreft wonen en werken in New York is mij duidelijk, dat gevoel komt ook echt uit  de grond van mijn hart. Maar ik als ik “Nee” zeg tegen New York, waar zeg ik dan “Ja” tegen?

De Amerikaan had natuurlijk ook de nodige aanvullende vragen gesteld, zoals “waarom dan niet?” En welke verplichtingen ik in Nederland heb. Mijn eerste reactie is familie en vrienden. Niet uit het kader van verplichting, of dat ik vind dat ik nu iets voor ze terug moet doen, maar omdat IK het wil.

Mijn leven is in Nederland. En terwijl ik door New York loop wordt in mijn hoofd het plaatje duidelijk waar ik “Ja” tegen zeg.

“Nee zeggen”… soms lastig, soms ondefinieerbaar, soms heel duidelijk. Maar het helpt je als je de aanvullende vraag andersom bekijkt. Waar zeg je “Ja” op? Dat is namelijk waar je energie van krijgt, dat is waar je blij van wordt, dat is waar je ’s ochtends voor opstaat. En dan wordt het “Nee” zeggen ineens een stuk eenvoudiger. En dit geldt niet alleen voor levensvragen zoals wonen in New York, maar ook over de besteding van een druilerige zondagmiddag, of een uitje met vrienden waarvoor je gevraagd bent. Als je “Nee” zegt, waar zeg je dan “Ja” tegen? Let maar op, de keuze wordt een stuk makkelijker!

new-york

Too much fun

Het was wel pijnlijk, kijkend op de tracker app van de triatlon in Almere, hoe bekenden lekker aan het racen waren. Anderzijds was het amusant om in de tracker-app te zien dat ik maar bleef zwemmen, inmiddels al 4 uur. Tenslotte had ik besloten niet te starten die dag.

3 weken voor de triatlon had ik een fantastisch leuk weekend met veel zware fysieke inspanning. Op donderdagavond fietste ik een persoonlijk record op de ringvaart. Op zaterdagochtend eerst een snelle halve marathon en in de middag nog een paar uur kitesurfen. De zondag waterskiën werd me fataal. Bij een val scheurde mijn spiervlies. Geen idee dat er zoiets is als een spiervlies. Het voelt als een golfbal in je bovenbeen, je kunt er wel mee sporten, maar het voelt niet goed. En het kost 4-6 weken rust voor je volledig hersteld bent.

En dat maakt het speciaal. In zo een situatie had ik tot voor kort doorgebeten en toch deelgenomen aan de triatlon. Zo heb ik na de triatlon in 2014 drie maanden niet kunnen rennen. Nu koos ik ervoor mijn lichaam te volgen en door de frustratie van het niet deelnemen heen te bijten. Ik heb geleerd dat dit best acceptabel is. Bovenal heb ik geleerd dat ik een hoop frustratie kan voorkomen door respect te hebben voor mijn lichaam. Lol is goed zo lang je de grenzen van je mogelijkheden in acht neemt. Teveel lol kan ook en dat weekend was fysiek teveel lol.

Vraag jij wel eens teveel van je lichaam?

Blog: Too much fun

Less is more

Less is moreIn mijn werk ervoer ik een uitdaging in het beheersen van kleinere contracten. We probeerden verschillende methoden met wisselend succes. Het leek mij dat ik moest kunnen leren van andere bedrijven en contacten in mijn netwerk. In beginsel legde ik de uitdaging voor in een werkgroep van ongeveer 12 deelnemers, die zich richt op het onderwerp contractbeheersing. Dat zou toch voldoende moeten zijn.

Er bleek herkenning en we gingen snel aan de slag. Een half jaar later was er echter nog weinig gebeurd. De leden in de werkgroep inclusief mijzelf leken een laag energieniveau te hebben. In de daaropvolgende werkgroepvergadering met 5 werkgroepleden, werd dit geanalyseerd. Het bleek dat de 5 aanwezige deelnemers eigenlijk heel graag met veel energie aan de slag gingen. Het uitblijven van actie vanuit de overige deelnemers hield ons tegen door te pakken. In die sessie hebben we besloten om afscheid te nemen van inactieve deelnemers. Ook hebben we in no time vorm gegeven aan een ronde tafel discussie om oplossingen te vinden voor mijn uitdaging. Crowdsourcing is namelijk een zeer effectief middel om bedrijfsproblemen aan te pakken.

Binnen 2 weken hadden we een zeer enthousiaste ronde tafel met de echte kennishouders in dit vakgebied. Het probleem werd herkend en enkele deelnemers droegen beproefde oplossingen aan. Er is in ruime mate input gedeeld om mijn uitdaging aan te kunnen, wat alle genodigden veel energie gaf.

Zo bleek inderdaad dat er ruim voldoende energie was om heel wat op te pakken. Soms moet je afscheid nemen van personen/collega’s/deelnemers die hun focus op andere zaken hebben. Op die manier help je hen zelfs om hun focus te verhogen op die andere zaken. Minder deelnemers betekende in dit geval meer resultaat en meer energie.

Wie kun jij helpen de focus aan te scherpen?

Nu

Zaterdagochtend. Een mooie zonnige dag. Volgens het ene deel van Nederland hebben we nog geen mooie zomerdag gehad, terwijl er ook een groep aangeeft volop te genieten van het mooie weer. De waarheid is een duidelijk geval: is het glas half vol of half leeg.

Terwijl de zon zich al aardig laat zien, bedenk ik me, wat ik eigenlijk behoor te doen op een dergelijke zaterdagochtend…. boodschappen, sporten, klusjes in huis…maar als ik mezelf even 10 seconden te tijd geef, weet ik ook waar in zin in heb. En dat is op de fiets, naar het strand en daar onder het genot van koffie genieten van zon, zee en strand.

Waarom niet? Mijn hoofd geeft ’t antwoord door het welbekende lijstje te laten zien. Daarentegen spreek ik mijn gedachten ook tegen…als het zo een beroerde zomer is, moet ik de mooie momenten pakken en er dus nu van genieten.

Mijn gevoel wint het van mijn hoofd. En zo komt het, dat ik zomaar op zaterdagochtend op het strand zit. Vol tevredenheid geniet ik van dit moment. De koffie smaakt heerlijk, het zonnetje straalt en de mensen zijn vrolijk. Iedereen op het terras heeft waarschijnlijk in min of meerdere mate de beslissing genomen om nu hier te zijn. Ik geef ze groot gelijk!

Blog: Nu

Doe het nu

Het is dag één van ons bezoek aan Yosemite National Park. Het is het laatste grote park dat we zullen bezoeken op onze reis. We zijn rond zes uur ’s ochtends vertrokken met de camper. We hebben een reis van ruim twee uur voor de boeg om aan te komen bij Glacier Point, een van de hoogtepunten van ons bezoek aan Yosemite. Vanaf Glacier Point heb je een fantastisch uitzicht op de Half Dome top en de Yosemite vallei met zijn watervallen.

We twijfelden over deze dagtrip. Doordat we op een camping zitten buiten de vallei, zijn we ruim vier uur onderweg voor een uitzichtpunt. De trip is vanuit de vallei aanzienlijk korter. Echter we hebben geen campingplaats in de vallei, want alle plaatsen waren al volgeboekt toen wij wilden reserveren.

We zijn dus toch op pad gegaan. Mede doordat ons zoontje erg vroeg wakker werd, waren we uiteindelijk rond acht uur ’s ochtends bij een van de mooiste uitkijkpunten van onze reis. Heerlijk rustig hebben we ervan kunnen genieten. De camera draaide overuren. Eenmaal terug op de camping buiten het park keken we terug op een mooie maar vermoeiende dag.

In de dagen erna hebben we alsnog een drietal dagen in de vallei kunnen kamperen. Door afzeggingen en (opnieuw) vroeg aanwezig te zijn, behoorden wij tot de gelukkigen die alsnog een plaatsje kregen.

Gedurende die dagen hebben we ons een aantal keer afgevraagd of we er nou goed aan hadden gedaan om die eerste dag naar Glacier Point te gaan. Of het toch niet beter zou zijn geweest als we dat hadden uitgesteld, zodat we de reis vanuit de vallei hadden kunnen maken.

Op de dag van ons vertrek kregen we het antwoord. We zagen dat de Glacier Point Road gesloten was ivm sneeuw.

Wat waren wij blij dat we wel de eerste de beste mogelijkheid hebben gepakt om dit prachtige uitzichtpunt te bezoeken.

3

 

——————————————————————————————————————————–

Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. In zijn vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler.

Michiel is bestuurslid van Stichting LeoForte en mede-organisator van de eerste twee edities van de Ries van der Velden Classic.

Meer weten over Stichting LeoForte? Kijk op www.stichtingleoforte.nl of schrijf je dan hier in voor de nieuwsbrief.

Verrassing

2Heerlijk gegeten met zijn tweetjes! En nu hebben we nog eens het fotoboek erbij gepakt. Vier jaar geleden alweer. Goh, wat waren we toen mooi en zagen we er jong en fit uit. De tijd is voorbij gevlogen. Op de foto’s van vanavond zien we er vooral blij uit. Wel wat ouder en met wat rimpels.

Veel meegemaakt, zeker. Behoorlijk wat werk zo’n kindje, zeker. Toch weer wat ouder ook, zeker. Desalniettemin is het leven goed. Ook al is het druk en is het opvoeden (en vooral het laten slapen) van een klein kindje soms een uitdaging.

Het leven is goed om ontzettend veel redenen. Veel daarvan zijn het waard om te vieren. Vanavond heb ik als verrassing mijn vrouw mee uit eten genomen om onze huwelijksdag te vieren. Een geweldige dag was het toen, waar ik nog steeds met veel plezier aan terug denk.

Die geweldige dag is een uitstekende aanleiding om het leven van nu te vieren. Even samen er tussenuit, weg uit de waan van de dag. Even bewust genieten.

———————————————————————————————————————————————-

Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. In zijn vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler.

Michiel is bestuurslid van Stichting LeoForte en mede-organisator van de eerste twee edities van de Ries van der Velden Classic.

Meer weten over Stichting LeoForte? Kijk op www.stichtingleoforte.nl of schrijf je dan hier in voor de nieuwsbrief.

Blog voor durfals!

Blog Durven!Durven! Dat was het eerste woord dat in mij opkwam. Wij zaten met het stichting bestuur te brainstormen over een betere zogenaamde ondertitel voor de website. Wat willen we nu eigenlijk uitstralen? Waar willen we de mensen toe aansporen?

Durven! Omdat de mensen met wie ik op dat moment samen was, durven buiten de gebaande paden te gaan. Michiel met zijn reis van enkele weken door Amerika. Piet, die altijd tot het uiterste gaat op sportief gebied. Lisa, zij duikt in een nieuwe wereld van taalmaatjes en Hanna woonachtig nu in Dubai.

Durven! Omdat wij onze ervaringen delen. Niet omdat wij het wel weten. Maar door jullie te laten zien, wat het ons brengt. En we op die manier hopen, dat het jullie weer tot nieuwe stappen zet.

Durven! Omdat ook ik ervaar dat ik stappen durf te zetten. Hoe onwennig dat ook was om dingen in het begin alleen te ondernemen….

Durven! Betekent niet dat je nu moet gaan sky-diven, alleen door de jungle moet gaan trekken, of wat voor andere extremen het woord ook bij je oproept.

Durven! Betekent, durf eens buiten je dagelijkse routine te gaan, om nieuwe dingen te ontdekken. En dat kan al door eens op een ander tijdstip boodschappen te doen, of in plaats van je verplichte uurtje sportschool eens buiten te gaan wandelen.

Durven! Roept bij mij kriebels van onzekerheid en blijdschap op. Hoe blij word ik nu van een rondje hardlopen. Ik durfde mijn routine “nee, dat hardlopen is echt niets voor mij”, te doorbreken.

Maar het durven brengt mij ook onzekerheid. Ik ga straks gehoor geven aan dat waar ik blij van wordt. Een aantal dagen alleen naar New York! Spannend, zeker weten. Maar ik durf wel die stap te nemen, ondanks mijn onzekerheid. Ik hoop straks mooie ervaringen te kunnen delen, wat het durven mij deze keer heeft gebracht.

Welke stap durf jij te nemen?

——————————————————————————————————————————–

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Finance. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 3 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

Meer weten over Stichting LeoForte? Kijk op www.stichtingleoforte.nl of schrijf je dan hier in voor de nieuwsbrief.

Iets extra’s, maar dan wel efficiënt

Bij het Taalmaatjesproject is het de bedoeling dat je elke week minimaal één uur met een immigrant afspreekt, zodat diegene de Nederlandse taal oefent en het beter leert te gebruiken.” 
 
Onlangs heb ik mijn taalmaatje voor het eerst ontmoet. Het is een Vietnamese vrouw die al jarenlang in Nederland woont en werkt, maar toch graag haar Nederlands wilt verbeteren. 
 
Ik heb lang getwijfeld of ik dit wilde doen. Wéér iets erbij. En ik heb het al zo druk. 
Toch heb ik uiteindelijk besloten ervoor te gaan. Het is iets wat ik al heel lang wilde en ik zou het zonde vinden om het niet op te pakken. De afspraak is dat we er minimaal één uur per week aan besteden. 
 
En zo zaten we vorige week op een terrasje bij ons in de stad. Waar men ons op voorhand vertelde dat het best ongemakkelijk kon zijn zo’n eerste keer, was het eigenlijk alleen maar heel leuk en geen moment ongemakkelijk! We hebben leuk kennis gemaakt en ik heb haar o.a. geleerd wat de uitdrukking ‘je thuis voelen’ betekent. 
 
Omdat ik me ingesteld had op een uur en de tijdsbesteding niet als hindernis wil gaan zien, heb ik ook echt afgesloten bij dat uurtje. Mijn ambitie is om een jaar lang met haar samen te werken. Meteen de eerste afspraak was al zo gezellig, dat we zo uren weg hadden kunnen kletsen. Maar omdat ik het in mijn drukke leven moet passen, waak ik er echt voor dat het blijft bij dat ene uurtje. Zo maak ik efficiënt gebruik van mijn tijd en doe ik er tóch iets bij wat ik heel erg leuk vind.

——————————————————————————————————————————–

Lisa Rops is online marketing manager bij Peter Langhout Reizen en sinds kort verbonden aan Stichting LeoForte. Met haar blogs wil zij, net als haar medebloggers, jou inspireren na te denken over onze onderwerpen.

Meer weten over Stichting LeoForte? Kijk op www.stichtingleoforte.nl of schrijf je dan hier in voor de nieuwsbrief.

Ontdek wat je leuk vindt

En hier loop ik dan in de miezer met een glimlach op mijn gezicht. Wie had dat een paar maanden geleden gedacht, dat ik vrijwillig in het natte weer zou gaan hardlopen. Mijn nieuwe sportieve hobby: hardlopen.

Doe wat je leuk vindt, dan hou je iets ook vol. Lastig is soms om te bepalen wat je leuk vindt. Je wordt beïnvloed door de mensen om je heen, waardoor je soms uit het oog kan verliezen waar jezelf blij van wordt.

Neem nu het hardlopen. Ries was echt een wielrenner, voor hardlopen had hij niet de benen, zoals hij dat zelf noemde. Dus op de een of andere manier waagde ik mezelf ook niet aan deze sportieve activiteit. Tot een paar maanden terug.

Ik kreeg de tip om uit te vinden wat ik leuk vind qua sport. “Denk buiten de gebaande paden”, kreeg ik nog mee. Maar hoe doe je dat? Ik ging voor mezelf een lijstje opstellen. Waar wordt ik blij van als het gaat om sport. Een buitenactiviteit, dat stond vast. Ik voel me namelijk heerlijk als ik buiten ben. Een individuele sport, geen groepsverband, want op dit moment wil ik geen verplichtingen aangaan met anderen. En ik wilde niet fietsen. Dat  behoort tot het verleden met Ries. Ik wilde iets nieuws. En door zo mijn lijstje op te stellen, kwam ik bij hardlopen uit.

De vervolgvraag was, hoe pak ik dat aan? De schoenen aan en gaan? Eigenlijk wel.

Ik wilde het goed aanpakken en niet in het wilde weg een eind gaan rennen. Ik downloadde de Evy-app.

De eerste keer heb ik er echt een uur over gedaan om mezelf te motiveren om me om te kleden en te gaan hardlopen. Maar zoveel bezwaren als ik van te voren kon bedenken, zo vol enthousiasme kwam ik thuis. Wat voelde ik mij heerlijk moe en voldaan. Een tweede keer volgde. Daarna schafte ik goede schoenen aan. En de derde keer vond ik daardoor nog leuker. Het zag er al heel professioneel uit met mijn flitsende schoenen. En toen de vierde keer, de vijfde keer…

En hier loop ik nu. Wie had dat ooit gedacht, dat ik ruim een half uur aan een stuk zou hardlopen. Nat van de regen en het zweet en met een glimlach op mijn gezicht.

Mijn tip voor al die nieuwe dingen die je wilt ontdekken. Maak een lijstje met criteria wat belangrijk voor jou is, kijk wat daarbij past en ga het dan gewoon doen! Want enkel door te doen weet je of ook iets daadwerkelijk bij je past.

blog hardlopen

——————————————————————————————————————————–

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Finance. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 3 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

Meer weten over Stichting LeoForte? Kijk op www.stichtingleoforte.nl of schrijf je dan hier in voor de nieuwsbrief.

Verhuizen

verhuizenEerder schreef ik al eens dat ik zou gaan verhuizen. Bij veel mensen levert dat stress op en ik was benieuwd of ik dat, door efficiënt te plannen, kon voorkomen.

Dat begon goed. Wij hadden strak gepland en niet te gekke doelen gesteld. We hadden bijvoorbeeld besloten de zolder in eerste instantie nog niet aan te pakken. We moesten ten slotte best veel doen en je wilt jezelf ook niet gek maken. Bovendien best handig om je spullen neer te zetten terwijl je de rest van het huis aanpakt.

En dat pakte inderdaad goed uit. In de tijd die we ervoor gepland hadden, hadden we alle grote dingen aangepakt. Iedereen vertelt me dat een huis nooit af is, en dat heb ik me inmiddels ook wel gerealiseerd. Tegen de tijd dat alles hangt, staat of ligt, kun je weer bij het begin beginnen 😉

Je komt dus met efficiënt plannen een heel eind. En dan gaat het mis.
Want dan worden (hoop je) de spullen bezorgd die je besteld hebt. Een nieuwe bank, een nieuwe tafel, een nieuw bed waar je naar hebt uitgekeken.

Mijn medeblogger Michiel haalde dit eerder al aan in zijn blog ‘accepteren, aanpassen en invloed’. Soms ben je, ondanks een strakke planning, niet opgewassen tegen de externe factoren die alles in de war schoppen. Want wat is het irritánt als je tafel verkeerd geleverd én gemonteerd wordt. Er drie keer een verkeerd plankje (ja echt, een plankje) geleverd wordt. Je bed niet door je trappengat of raam blijkt te passen. Enzovoorts…

Externe factoren kun je dus niet echt beïnvloeden, maar het hebben van een plan draagt zeker bij aan een efficiënt proces als het gaat om de dingen die je wél kunt beïnvloeden.

Ik denk dat ook in deze situatie geldt: je kunt dingen aanpassen en beïnvloeden waar mogelijk, maar sommige dingen moet je accepteren. Accepteer dat het niet helemaal loopt zoals het moet, houd vol en geniet aan het eind toch van het doel dat je voor ogen had!

————————————————————————————————————————————–

Lisa Rops is online marketing manager bij Peter Langhout Reizen en sinds kort verbonden aan Stichting LeoForte. Met haar blogs wil zij, net als haar medebloggers, jou inspireren na te denken over onze onderwerpen.

Meer weten over Stichting LeoForte? Kijk op www.stichtingleoforte.nl of schrijf je in voor de nieuwsbrief op http://www.stichtingleoforte.nl/.

Overzichtelijk

Wat was dat in de camper overzichtelijk

“Denk je nog vaak terug aan de camper?” vroeg mijn vrouw aan me. “Nou niet zo heel veel, maar toevallig vanochtend nog” zei ik terug. Mijn vrouw zei nog regelmatig terug te denken en vooral met veel plezier te denken aan de eenvoud en overzichtelijkheid. Één kast met kleren bijvoorbeeld. En als er een stapel gebruikte kleren lag, dan moest hij ‘s avonds opgeruimd zijn, anders konden we niet slapen.

“Less is more” zeggen ze weleens. In dit geval gaat dat zeker op. Tijdens de negen weken van onze camperreis was ons leven overzichtelijk en eenvoudig.

Nu terug in Nederland is dat stukken minder. De dagelijkse beslommeringen zijn terug (with a vengeance) maar vooral de hoeveelheid spullen in ons huis valt op. En die spullen moeten opgeruimd, schoongemaakt, gevonden en gebruikt worden.

Mijn vrouw en ik zijn al sinds dat we bij elkaar zijn gaan wonen aan het opruimen in huis. Nu al zes jaar. Onze camper-ervaring heeft ons geleerd dat er nog veel meer spullen gewoon weg kunnen.

En opruimen geeft ook nog eens een goed gevoel. Ik kan het je aanraden.

Update ALS Kennisplatform

Blogster en mede-oprichtster van Stichting LeoForte, Saskia van der Velden-Duits, is actief in het bestuur van LeoForte en deelt regelmatige persoonlijke blogs. In 2015 is haar man Ries van der Velden overleden aan de gevolgen van de spierziekte ALS. Ries en Saskia waren samen de drijvende kracht achter Stichting LeoForte. In de afgelopen jaren hebben Ries en Saskia veel gedeeld over hun ervaringen en stond Stichting LeoForte voor een groot deel in het teken van onderzoek naar ALS. De stichting heeft dan ook meerdere donaties gedaan aan het Kennisplatform ALS, dat ervoor strijdt kennis over ALS te delen met zoveel mogelijk betrokkenen.

Daarom geeft Saskia je graag een update van de huidige status van het ALS Kennisplatform. Wij zijn iedereen die gedoneerd heeft nog steeds erg dankbaar.

Het ALS Kennisplatform heeft als doel om, de kwaliteit rondom de zorg van ALS patiënten te verbeteren door het optimaal delen van kennis van alle betrokkenen.

Het idee van “kennis delen” en “samenwerking” waren de kernwoorden die Ries en Saskia erg aanspraken in dit project. Dit zijn ook de onderdelen die goed aansluiten bij de gedachtegang van Stichting LeoForte. Door kennis te delen, help je elkaar verder.

Inmiddels is het ALS Kennisplatform al enige tijd operationeel. Hiermee is kennis over ALS, onderzoek naar ALS en zorg voor mensen met ALS vrij toegankelijk voor iedereen. De website wordt goed bezocht en is sterk gegroeid, verzesvoudigd in de afgelopen 2 jaar.

Met ingang van juli gaat de volgende fase in. Doel van deze fase is om het ALS Zorgnetwerk steviger neer te zetten. Dit door middel van het blijven delen van up to date informatie over onderzoek, hulpmiddelen, zorg, behandeling en kwaliteit van leven.

Daarnaast wordt er sterk ingezet op de scholing van zorgverleners en behandelaars. Via de website zijn er nu al verschillende e-cursussen beschikbaar. Deze zullen worden uitgebreid met verdiepingstrainingen. Tenslotte wil men werken aan kwaliteitscriteria. Ieder die betrokken is bij de zorg voor ALS-patiënten zal aan deze criteria moeten voldoen. Betere samenwerking tussen de verschillende disciplines, zoals artsen, behandelaars en thuiszorg is hierbij het speerpunt.

Al het bovenstaande is gericht op de kwaliteit van leven van ALS-patiënten en hun naasten.

Vanuit Stichting LeoForte zullen we betrokken blijven bij de verdere ontwikkelingen van het ALS kennisplatform. Nieuwsgierig geworden? Neem eens een kijkje op www.als-centrum.nl.

Schrijven

blog schrijvenSchrijven helpt je gedachten te ordenen. Schrijven over je dag helpt je dankbaar te voelen over de mooie dingen tijdens die dag en aandacht te geven aan de zaken die verbetering behoeven.

Sinds mijn reis in Amerika, houd ik een dagboekje bij onder het motto: “One line a day.” Het is het motto van een klein boekje dat ik kreeg als cadeau voor tijdens de reis. Bedoeld als reisverslag, ben ik begonnen. Natuurlijk is het lastig om de dag in een zin samen te vatten. Met wat creativiteit kom je een heel eind. En soms neem ik de vrijheid om wat meer op te schrijven.

Na de vakantie ben ik door gegaan met schrijven. Ik gebruik het schrijfmomentje om kort en bewust de dag door te nemen en te bedenken wat er goed en minder goed ging. Het geeft me rust, dankbaarheid en stuurt me soms bij. Bijvoorbeeld als ik anderen te weinig aandacht geef of te onduidelijke prioriteiten stel.

Het schrijven is een simpele manier om je leven bewuster en gelukkiger te leven. Alles wat je nodig hebt, is wat papier en een pen.

Houd jij een dagboek bij? Gebruik jij schrijven als uitlaatklep?

Zoeken of vinden

1Onze boodschap kan best heftig binnenkomen. ‘Verbeter je leven’ en ‘kies zelf’ betekent dat je iets moet doen. In de marketing noemt men dat een ‘call to action’. Toch is afwachten en inspringen op het juiste moment ook belangrijk.

Zo is kiezen voor mij vooral een proces van afwachten. Veel dingen in het leven komen door te wachten op de juiste mogelijkheid en dan actie ondernemen. Ik heb mijn banen gekregen door vrijuit te praten over wat ik leuk vind, gedaan heb en wil bereiken, waardoor een mogelijkheid ontstond. Die mogelijkheid heb ik toen gegrepen.

Recent kwam ik er weer achter bij het zoeken naar leuke dates. Veel energie ging op aan het zoeken. Daarin bemerkte ik frustratie bij mezelf, wat feitelijk een energielek is. Vooral aan niet wederzijdse interesse ging veel energie op. Tegen de tijd dat je accepteert dat de interesse niet wederzijds is, is er al veel van je schaarse vrije tijd verloren gegaan. Nu wissel ik het zoeken af met wachtmomenten. Ik heb mijn profiel op internet gezet en wacht primair de juiste mogelijkheid af. Dan zie je vanzelf door wie je gevonden wordt. Mijn energie richt ik actiever op het uitvinden of de interesse wederzijds is. Als dat duidelijk is, halen beiden daar energie uit en wie weet wat daar van komt.

Is het dan zo makkelijk dat je je hele leven kunt afwachten? Er zijn drie voorwaarden: durf, goed weten wat je wilt en vertel wat je wilt. Wanneer jij weet wat voor jou belangrijk is en daar open over bent, kun je iedere mogelijkheid op je pad snel beoordelen. Durf is nodig om in te stappen. Die ideale baan komt op een zeer ongelegen moment en ook je ideale date kom je ongetwijfeld tegen in een situatie waarin het gênant is die persoon aan te spreken. Kies in zo’n situatie vooral voor jezelf.

Overigens kun je niet zonder actie (zoeken). Het eten voor vanavond komt niet op tafel als je afwacht. En als je ontevreden bent met je baan, zet je dan keihard in om iets leuks te zoeken. ‘Zoeken’ is soms de beste optie, maar doorgaans werkt het ‘vinden’ net zo goed of beter.

Denk eens goed na over de belangrijke personen en dingen in je leven. Heb je die actief gezocht of bij toeval gevonden?

————————————————————————————————————————

Piet Beentjes is hoofd contract management bij ABN AMRO. In die functie beheert hij met een team de IT uitbestedingscontracten. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en triatleet.

Routine

5Bij succesvolle sporters hoor je de commentatoren op TV weleens zeggen dat hij op routine de overwinning binnen sleept. Met andere woorden, deze sporter heeft zoveel ervaring en kwaliteiten dat hij de overwinning – ogenschijnlijk – zonder extra moeite realiseert. Misschien zelfs tegen de verwachting in als de andere speler bijvoorbeeld heel veel talent heeft en grote inzet toont.

Als ik badmintoncompetitie speel – ik speel al ruim 25 jaar, waarvan vele jaren op een redelijk niveau in Nederland – win ik ook weleens op routine. De tegenstander is misschien eigenlijk wel beter, maar door net even op het juiste moment aan te zetten of een trucje toe te passen, is de overwinning van mij.

Routine is iets dat je leven makkelijker maakt, ook in het dagelijks leven. Door je ervaring, kun je bepaalde dingen in je werk, in de omgang met anderen of in het huishouden handig aanpakken, waardoor het je met relatief weinig moeite een goed resultaat oplevert.

In het dagelijks leven kun je routines ook expliciet toepassen. De meeste mensen hebben al wel een soort opsta- ritueel. Sommige mensen nemen dat heel serieus en doen bewust een aantal vaste taken achter elkaar. ‘Habit- stacking’ noemen ze dat. Bijvoorbeeld: opstaan, stukje hardlopen, blog schrijven, werken aan 3 meest belangrijke taken voor de dag, koffie drinken, naar het werk.Van President Obama is bekend dat hij altijd hetzelfde type zwarte pak aan heeft. De man heeft immers wel betere dingen te doen dan nadenken over wat hij aan zal trekken. Eenvoud door routines helpt veel mensen aan meer rust en tijd.

Negen weken reizen door Amerika met een camper gooit je routine zoals je die thuis hebt volledig overhoop. Zeker als je dat doet met een kindje van 10 maanden, waarvoor routine nog eens extra belangrijk is. Rust, reinheid en regelmaat is belangrijk voor kinderen. Maar ook voor volwassenen in het dagelijks leven. Routine is daar een belangrijk onderdeel van.

In de camper in Amerika is alles anders dan thuis. Dat is natuurlijk sowieso het geval in het buitenland, maar de kampeerervaring doet daar nog een schepje bovenop. Mijn vrouw en ik moesten in het begin erg wennen en gingen – automatisch – op zoek naar nieuwe vastigheden.

Waar gaat erik slapen in de camper? Wat voor eten kunnen we hier krijgen? Hoe maken we snel een fles klaar als we geen magnetron hebben? Hoe rijd je in zo’n camper? Hoe parkeer je hem in een ‘back-in’ plek? Hoe snel kun je even boodschappen doen? Waar haal je propaangas als de tank voor het koken en de koelkast leeg is? Hoe vinden we de volgende camping? Hoe zorgen we dat Erik op tijd op bed ligt terwijl we ook eten maken op de BBQ?

Na een week of wat bleken de routines ingeslepen te raken. Geen ruzie meer tijdens het inparkeren van de camper – complimenten van de omstanders zelfs. Soepele samenwerking tijdens het avondeten en slaapritueel voor de kleine. En realistische routeplanning met ruimte om boodschappen te doen, maar ook om mooie dingen te bekijken en wandelingen te maken. Dat maakt onze trip nog veel prettiger en geeft rust.

In het dagelijks leven thuis heb ik een vast ochtendritueel en vaste manieren om dingen op werk en thuis te doen. Ik ben nog niet expliciet bezig met ‘habit-stacking’ en het expliciet bedenken en toepassen van routines, maar ga daar de komende tijd wel mee aan de slag. De vakantie in Amerika heeft me laten zien dat het efficiënt werkt en rust geeft.

Welke routines heb jij gedurende de dag? Heb je al eens nagedacht of je expliciet routines toe kunt voegen aan je dag? 

4

Accepteren, aanpassen en invloed

Accepteren, aanpassen en invloed

Reizen met een jong kindje is in veel gevallen aanpassen. Minder kilometers per dag rijden, extra spullen mee, vaker stoppen om te eten/drinken/verschonen, plaatsen vinden om hem te laten spelen, een goede slaapplaats vinden, insmeren tegen de zon en muggen, speciaal eten kopen en koken, ’s nachts voeden en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wij hebben bewust gekozen om negen weken met een camper door Zuid-West USA te reizen. Een flinke onderneming. En nu is onze 11 maanden oude Erik ziek. Drie dagen koorts en de huisarts adviseert ons in Amerika een dokter te bezoeken.

1
Toon Gerbrands betoogt in één van zijn boeken: er zijn twee soorten situaties: degene die je kunt beïnvloeden en degene die je niet kunt beïnvloeden.

Wij hebben onze invloed gebruikt. Onze reis is goed voorbereid: de camper is een vaste plek voor Erik om te slapen en te spelen. We hebben altijd onze koelkast, douche en toilet bij ons. De meegebrachte autostoel heeft zijn waarde in het vliegtuig en in de camper bewezen. En doordat we ruim de tijd hebben, genieten we volop van deze intense reis.

Nu drentelen we echter al drie dagen op de snikhete camping in Las Vegas en bel ik met de alarmcentrale om te horen waar we Erik kunnen laten onderzoeken zonder tegelijkertijd bankroet te gaan.

Erik is niet te vinden in het systeem, waarin eerst een dossier aangemaakt moet worden. Het systeem blijkt eruit te liggen en op mijn vraag welke dokters vergoed worden gegeven mijn basisverzekering met pluspakketje, kan de medewerkster geen antwoord geven. Daar moet u de verzekeraar voor bellen.

Gelukkig kan dat nog. Ik heb de luxe van een ruim telefoonabonnement, waarbij bellen in het buitenland is toegestaan. Daarnaast hebben we vroeg naar de alarmcentrale gebeld, rekening houdend met de negen uur tijdsverschil. Accepteren, op dit soort situaties heb je geen invloed. Toch kan ik het niet laten om de medewerkster uit te leggen dat ik – ondanks het ontbrekende systeem – meer van haar had verwacht. Adem in, adem uit.

Dan bellen met de verzekeraar. Eerst krijg ik een hopeloos keuzemenu. Is er iemand die niet keuze 3 neemt? Dan irritante wachtgeluidjes: tuut, tuut, ruis, ruis, klik klik. Zou er weleens een medewerker hun eigen nummer gebeld hebben om te horen hoe dat overkomt? Dan uiteindelijk een kordate dame die mij in vijf zinnen uitlegt hoe het zit. Alles wordt vergoed, want ik heb een pluspakket. En er geldt geen eigen risico, want het gaat om een kind onder de 18.

Ik geef mijn complimenten door en vertel kort mijn ervaringen bij de alarmcentrale. Helaas pakt de dame de feedback en de kans om haar invloed te laten gelden niet op: ze begint over verschillende medewerkers en valt haar collega’s af door te zeggen dat ze de informatie zouden moeten hebben, maar dat niet iedereen evenveel ervaring heeft.

Afijn, eindelijk invloed. We hebben de informatie, zoeken een ziekenhuis en ruimen tijd in binnen het programma om naar het ziekenhuis te gaan door de camping nog een dagje te verlengen.

In het ziekenhuis: grote efficiëntie, uitstekende dienstverlening in de USA! Gelukkig niets ernstigs, een virusje dat vanzelf over zou moeten gaan. Bij het afrekenen bij de discharge cassier – even voorschieten op de credit kaart – blijkt de basis voor de efficiëntie: ruim 1400 dollar. Onze voorbereiding loont wederom, want we hadden de limiet van de kaart verhoogd. Verder is het een zaak van accepteren en de rekening indienen als we thuis zijn.

De rest van de middag bestaat uit sappelen met een jammerend kind, terwijl in Las Vegas een storm is opgestoken. Nog even kort zwemmen en douchen en dan na het eten snel naar bed. Beperkte invloed vanuit mijn vrouw en mij, dus voornamelijk accepteren en onze plannen aanpassen. Dat aanpassen kan gelukkig doordat we onze reis bewust negen weken hebben gemaakt voor een route die normaliter in drie weken wordt gereden.

Nu maar hopen (want geen invloed) op een leukere dag morgen, terwijl we samen het dagschema van de reis aanpassen om de volgende dag naar een koelere locatie te reizen en niet te lang te hoeven rijden.

Focus op de dingen die je wel kunt beïnvloeden. In de voorbereiding of tijdens de probleemsituatie. Accepteer wat je niet kunt beïnvloeden. En pas je plan aan waar nodig.

Kom jij ook vaak in situaties waar je je aan moet passen? En hoe lukt dat?

 

2

Accepteren. Hoe doe je dat?

Accepteren…dat klinkt heel eenvoudig…hoe vaak zeggen mensen tegen je “Accepteer hoe je je voelt.” Maar hoe doe je dat? Er bestaat geen knop of “check the button”, waardoor je ineens iets hebt geaccepteerd. Was het maar waar!

Zelf heb ik de laatste maanden ervaren hoe lastig het kan zijn de situatie te aanvaarden zoals hij is. En daar bedoel ik niet mee het wegvallen van Ries, maar met name de gevoelens die daar bij komen kijken.

De eerste maanden gingen gepaard met moe zijn, lusteloosheid, geen energie… naast verdriet, tranen en soms een glimlach. En dan komt er ineens een dag dat je je weer eens wat beter voelt. Hoe kan dat? Een ster was ik in het analyseren van mijn gevoelens. Waarom voel ik me moe? Waarom ben ik nu ineens aan het huilen? Waardoor voel ik me vandaag beter dan gisteren? Waarom, waarom, waarom? 1

En dan krijg je de reactie: “accepteer zoals je je voelt”. Maar hoe dat je dat?!

De tip die ik kreeg was door te stoppen met analyseren, en hardop uit te spreken hoe ik me voel.

“Ik voel me nu moe. Punt.” “Ik ben nu verdrietig. Punt.” “Ik lach. Punt”.

Hoe raar ook, het werkt. Zeker door het hardop uit te spreken en duidelijk de punten te benoemen. Het is een teken voor jezelf dat het onderwerp is afgerond en verdere analyse door jezelf niet mogelijk is. En het werkt echt!

Het doet er niet toe waarom je je nu zo voelt, het brengt je ook niet verder. Beter is om (daar komt hij) te accepteren hoe je je nu voelt en daar aan toe te geven. Als je moe bent, ga rusten. Ben je onrustig, ga iets ondernemen. Ben je verdrietig, huil… speel in op hoe je je voelt. Doe wat op het betreffende moment goed voelt. Daar heb je meer aan dan je hoofd op hol te brengen door te malen waarom de situatie zo is. Je maakt het voor jezelf een stuk eenvoudiger door te berusten in de situatie.

Er daalt dan een soort van rust over je heen waardoor je makkelijker met de situatie kan omgaan. Ik ben benieuwd of je bovenstaand advies ter harte neemt en wat het met jou doet.

——————————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Finance. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van meerdere beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

 

Gesprekjes

“OMG he’s so cute”

“Look at that red hair, and those blue eyes! And that smile! Look at his dimples!”

Ik wist dat Amerikanen goed overweg kunnen met kinderen, maar zo’n enthousiast onthaal van ons zoontje had ik niet verwacht tijdens onze trip door Amerika. En telkens weer. Erik opent deuren voor ons. We raken – nog sneller dan sowieso al in Amerika – met verschillende mensen in gesprek. In winkelcentra, op de camping, in het zwembad. In restaurants komen mensen speciaal naar ons tafeltje toe om te vertellen hoe leuk hij wel niet is.

Super om te horen natuurljk. En als echte Hollanders zeggen we dan bescheiden: “Thanks.” We zijn het niet gewend, want in Nederland zijn mensen zelden zo enthousiast en expliciet in hun (positieve) commentaar.

Maar het is wel echt heel leuk en interessant! Vanochtend spraken we de medewerkster van de camping en die liet ons en passant een desert tortoise zien. Dat is een schildpad die in de woestijn leeft. Voor mij een ‘first’! Daarna spraken we een campinggast die ons haar kijk op de Amerikaanse verkiezingen gaf. Waardoor ik als anti-Trump (want racistisch, veel te conservatief en slecht voor de situatie in de wereld) toch beter begrijp wat veel Amerikanen naar Trump drijft in plaats van te stemmen op ‘that lady’ (Hillary Clinton). En zo leren we dingen over de camper die we rijden, over bezienswaardigheden in de buurt, levenswijsheden, over de werking van de natuur, enz. enz.

Door met mensen te praten, te luisteren en je ideeën te delen, word je wijzer. Dit is een wijsheid die iedereen wel eens gehoord heeft. Het leven tussen de Amerikanen die van nature veel sneller een gesprekje aanknopen heeft mij andermaal geleerd dat dit soort kleine gesprekjes je wereld verbreden en je tot nieuwe of betere ideeën kunnen brengen. Ook al starten ze onschuldig over je zoontje dat rood haar heeft met blauwe ogen.

Ik ga vanaf nu meer spontane gesprekjes voeren, zo heb ik meer plezier en leer ik ook nog dingen.

Met wie knoop jij morgen op je werk of school eens een gesprekje aan?

3

Regels

Deze jongen staat te boek als eigenwijs. Ik sla veel advies in de wind, wat niet erg beleefd is. Overigens is het meeste advies ongevraagd, dus dat relativeert. Zo hoor ik al mijn hele leven bezorgde gesprekken met mij in de 3e persoon. Piet leeft ongezond, Piet feest teveel, Piet sport teveel, Piet doet zaken ondoordacht, Piet laat zich gebruiken, Piet is te goed voor zijn omgeving en Piet wil alles te snel.

regelsDe meest in het oog springende kritieken van de afgelopen 2 maanden hebben te maken met mijn relatiebreuk. “Het werkt niet als je in 1 huis blijft wonen”, “Waarom doe je nog van alles voor haar”, “Je moet er keihard in gaan”, “Probeer niet aardig, het kan toch niet goed gaan” en “Het lijkt me verstandig, als je eerste een tijdje gaat verwerken”. Niets van dit alles heb ik opgevolgd.

Mocht je me nog niet kennen, dan heb je nu een beeld van 12 ambachten, 13 ongelukken. Een zwerver die eenzaam in de goot leeft van het geld dat zijn naasten hem zo nu en dan toestoppen. Ken je me wel, dan heb ik nu een vraag voor je. Je herkent ongetwijfeld mijn controversiële keuzes en hebt vast wel eens hoofdschuddend over mij gedacht of gesproken. De vraag is: Hoe kan het dat ik in bijna alles succesvol ben?

Mijn relatiebreuk of beter gezegd onze relatiebreuk was weer een voorbeeld uit het boekje. Ik durf met recht te beweren dat mijn vrouw en ik grootmeesters zijn in het scheiden. We hebben elkaar volledig gesteund in het hele proces. We zijn ondanks grote financiële ongelijkheden en enige conflicten tot een zeer schappelijke verdeling gekomen. We zijn totdat de nieuwe woning betrokken kon worden, samen in 1 kamer blijven slapen en doen ook na de verhuizing nog veel voor elkaar. En dat alles tegen de regels in, op basis van unieke keuzes, die perfect bij onze situatie passen.

En let wel. Alle advies wordt zeer gewaardeerd, ook ongevraagd. Ik neem dat mee in mijn overwegingen. Mijn overtuiging is echter dat veel regels niet bij iedere situatie passen. Mensen doen er beter aan even kritisch naar de regel te kijken en te bedenken wat je zelf verstandig lijkt. Geloof me, je wordt er gelukkiger en succesvoller van.

Maak jij wel eens keuzes tegen de regels in?

———————————————————————————————————————————-

Piet Beentjes is hoofd contract management bij ABN AMRO. In die functie beheert hij met een team de IT uitbestedingscontracten. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en triatleet.

Mijn vader zegt altijd..

Mijn vader zegt altijd “daar moet je een spreadsheet voor maken”. Voor alles wat je wilt plannen, is er een lijstje.

Best wel stom vond ik dat. Maar net als met moeders, blijken ook vaders best wel vaak gelijk te hebben. Want hoe stom ik dat als tiener ook vond, tegenwoordig komt het best goed uit. Ik ga namelijk verhuizen.

verhuizenLeoForte houdt zich sterk bezig met het efficiënt indelen van je tijd. Hoe doe je wat je leuk vindt en houd je toch tijd over? Als er een moment is waarop dat van toepassing is, dan is het wel met verhuizen. Ik heb nog precies één maand voordat we overgaan. Super leuk natuurlijk, maar er moet ontzettend veel geregeld worden. Waar ik eerst alles in mijn hoofd had, maar niet zo goed wist waar ik moest beginnen, heb ik nu de wijze raad van mijn vader in de praktijk gebracht en lijstjes gemaakt. Want inderdaad, wat is dat praktisch. Je pakt één punt aan en kunt afstrepen. Afstrepen, heerlijk!

Door de lijstjes word ik ook rustiger. Ik hoef niet alles meer per se in mijn hoofd op te slaan, de computer onthoudt het voor me. En het is ook efficiënter qua tijd. Je gaat gestructureerd te werk en dat versnelt het proces.

Zo weet ik dat ik een nieuwe bank moet kopen, maar ook een nieuw bed, laminaat, behang, etc. En dus ging ik eerst op zoek naar een nieuwe bank, toen naar een bed, toen naar laminaat, behang, en zo werkte ik mijn lijstje af. Ideaal! Ik hoor vaak dat verhuizen stress met zich meebrengt. Ik ben benieuwd of ik dat bij mij, door goed te plannen, tot een minimum kan beperken.

Ben jij wel eens verhuisd en heb je goede tips om te plannen en je tijd goed in te delen? Deel ze met ons en andere vrienden van LeoForte.

——————————————————————————————————————

Lisa Rops is online marketing manager bij Peter Langhout Reizen en sinds kort verbonden aan Stichting LeoForte. Met haar blogs wil zij, net als haar medebloggers, jou inspireren na te denken over onze onderwerpen.

Mijn plan

3In deze tijd praat ik met veel mensen: lieve familie, dierbare vrienden, vriendelijke collega’s, een goede coach, een aardige psychologe en niet te vergeten de vage kennissen. Allemaal hebben ze een luisterend oor, allemaal hebben ze een schouder om op te huilen en allemaal geven ze gevraagd of ongevraagd advies.

Met al die raad kun je op verschillende manieren omgaan. En wellicht ben je van nature geneigd om de raad van je dierbaren op te volgen, omdat zij jou het beste kennen. Of sta je juist meer open voor de raad van de expert (in mijn geval de coach en psychologe).

Wat ik nu ervaar, is dat er geen “goed”of “fout” is. Ieder advies komt uit een liefdevol hart en is wel gemeend. Zie het advies als een volle fruitmand. Je pakt er iets uit bekijkt het en beoordeelt dan of je het nu opeet, bewaart voor later, of weggooit. En soms reikt iemand je rechtstreeks iets aan, en is de simpele vraag. Heb ik daar nu trek in?

Met andere woorden, tegenwoordig denk ik even na over ieder advies dat ik krijg in plaats van meteen te oordelen. Ik ga bij mezelf te rade of ik er iets mee kan. Zo ja, dan ga ik ermee aan de slag, zo nee dan leg ik weg voor later, en in sommige gevallen vergeet ik het meteen.

Wat het mooie is, is dat ik op deze manier mijn eigen plan maak. Mijn eigen ideeën gecombineerd met de informatie die ik om mij heen verzamel. Mijn plan dat mij door deze situatie heen gaat helpen. En wie kan dit plan beter opstellen dan ikzelf?

Wees dus niet bang om met mensen te praten. Om ze te vertellen wat je nu bezig houdt. Maar ook waar je naartoe wilt. Wat je wilt bereiken. Deel het. Ieder zal reageren op zijn of haar manier. En oordeel niet meteen. Bedenk dat iedere advies uit een goed hart komt. Luister, sta open en kijk welk advies voor jou goed voelt.

—————————————————————————————————————-

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Financ. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van meerdere beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

1

The Mental Pictures

0

“The Mental Pictures”

Ik staar uit het raam van ons busje, door de bomen naar het strand en de zee in de verte. We zijn op weg naar de bewoonde wereld. De afgelopen drie dagen ben ik in de Costa Ricaanse jungle geweest. Naast het maken van veel foto’s heb ik ook vooral bewust alles in mij opgenomen van de overweldigende natuur. Terwijl ik naar de golven kijk en terugdenk aan de bijzondere ervaringen schiet mij opeens “the mental pictures ” te binnen. Nergens van herleid, maar het is de letterlijke bewoording van waar ik op dat moment men bezig ben. Het terugkijken van mentale foto’s en die tegelijkertijd ook maken. The Mental Pictures…het zou ook best een goede bandnaam zijn.

Tijdens Ries zijn uitvaart moest ik opeens weer aan dat moment in Costa Rica terugdenken, toen tijdens een verhaal gerefereerd werd aan een moment dat Ries een ‘mental picture’ maakte. Dagdromer als beroep zie ik heel vaak beelden uit h et verleden, heden en toekomst. Maar dat kan ook met fysieke beelden. Foto’s. Bijvoorbeeld in het heden foto’s uit het verleden terugkijken en daarbij inspiratie opdoen voor toekomstige foto’s. Fotografie is een fijne hobby waarbij je de tijd en rust kan nemen om je eigen mentale creativiteit om te zetten in een fysiek beeld. Altijd als ik met mijn camera op pad ben dan ervaar ik de plek waar ik ben bewuster. Ik neem meer de tijd om mijn onderwerp op mijn manier vast te leggen. Soms kan ik wel een kwartier op een plek blijven staan of zitten. En door ergens voldoende tijd voor te nemen kun je nieuwe inspiratie opdoen. Voor bijvoorbeeld een andere compositie van het onderwerp, of soms is het onderwerp ineens niet meer zo interessant. Of verandert het onderwerp juist doordat er mensen in je beeld komen waardoor het juist interessanter wordt. Het is fascinerend om zo ergens bij stil te staan, in je op te nemen, en het van een andere kant te bekijken.

Voor mijn werk ben ik de laatste maanden regelmatig in het buitenland geweest. Berlijn, Londen, Milaan, Istanbul. En onlangs in Moskou en Sint Petersburg. Stuk voor stuk steden die zich prima lenen voor fotografie. Bij het fotograferen vind ik het ook belangrijk om de sfeer, de cultuur van de stad te ervaren. Door de mensen te leren kennen krijg je nieuwe ideeën. Ook naast de camera. Omdat ik trainingen geef in Europa heb ik met een hoop mensen te maken en zie ik de verschillen tussen de mensen. Hierdoor kan en moet ik mijn trainingen aanpassen. Zo had ik in Istanbul een tolk. Hierdoor werd ik genoodzaakt om mijn verhaal anders en langzamer te vertellen. Maar hierdoor kreeg ik wel de mogelijkheid om mijn publiek beter te observeren en anders te benaderen.

Een foto-onderwerp anders benaderen is wat mij inspireert. De Berlijnse Muur is al miljoenen keren gefotografeerd. Hoe maak je daar nog een originele foto van? Ik probeer altijd een interessante compositie te maken. De beste creativiteit komt als ik er niet bewust naar op zoek ben. Des te minder je je er op focust, des te beter sta je open voor die ‘nieuwe compositie’. Natuurlijk maak ik ook wel eens een ‘standaard’ foto. Maar dat is voor mij niet veel anders dan zoeken op ‘Google Afbeeldingen’. Ik heb gemerkt dat ik graag met een ander perspectief werk. Plaats een voorwerp op de voorgrond van je hoofdonderwerp en je zult zien dat de foto interessanter wordt. Je gaat anders naar de dingen kijken. En zo werkt het ook met mensen. Bekijk iemand eens niet spreekwoordelijk recht van voren maar vanuit een andere hoek. Verander de compositie. Haal er een extra onderwerp bij. Neem de tijd. Krijg je nu een ander of helder beeld van iemand.

Zwart-wit fotografie vind ik erg interessant. Opvallende kleuren in een foto kunnen het beeld van de kijker naar bepaalde elementen trekken waardoor andere elementen onbewust minder opvallen. Door de kleur uit een foto te halen wordt de kijker gedwongen om de foto anders te bekijken. Het is als ware dat alles in je beeld een eerlijke mogelijkheid krijgt om zich te onderscheiden. Op het eerste gezicht eenvoudige elementen kunnen opeens gaan opvallen. Zeker als het contrast wordt versterkt. Lijnen kunnen je het beeld intrekken of er juist uit halen. Het is alsof je met een zwart-wit foto er je eigen invulling aan kan geven, het zelf kan kleuren.

Net zoals in het dagelijks leven is de balans bij fotografie erg belangrijk. En daarmee bedoel ik niet technieken als de witbalans, maar de balans van hoeveel je fotografeert. Van een enkel onderwerp en in totaal. ‘Less is more’ is een bekende uitspraak bij fotografie. Twintig foto’s van hetzelfde onderwerp kunnen je album breken, terwijl een perfecte foto van het onderwerp je album kan maken. En stop je camera eens een tijdje in je tas en neem alles eens letterlijk in je op. Ik vind het erg leuk om te fotograferen terwijl ik door een stad loop, maar ik vind het ook heerlijk om mijn camera voor een lange tijd in mijn rugtas te houden.

Ik loop door een grote winkelstraat in Sint Petersburg en bekijk de architectonische hoogstandjes. Het ene prachtige gebouw na het andere. Terwijl ik een straat oversteek hoor ik opeens muziek dichterbij komen. Live muziek. Aan de overkant van de straat staat een groep mensen naar boven te kijken. Ik ga naast ze staan en zie op een klein balkonnetje een jazzbandje spelen. Mensen maken foto’s met hun telefoon.

Ik bekijk het schouwspel en bedenk ineens “Zouden ze al een naam hebben? Anders weet ik nog wel een goede bandnaam”…

————————————————————————————————————————–
Raymon Velthuis is MEP BIM Manager bij ontwerp- en adviesbureau Arup. In zijn functie ontfermt hij zich over de 3D/BIM implementatie in Nederland en Europa en verzorgt hij trainingen op diverse kantoren. Raymon is initiatiefnemer van de Ries van der Velden Classic en is in zijn vrije tijd fervent wielrenner en hobbyfotograaf. Daarnaast houdt hij zich graag bezig met het uitvoeren van ‘creatieve uitspattingen’ in de vorm van bedenken/organiseren van evenementen/quizzen/spellen. Het liefst combineert hij reizen, wielrennen en fotografie en schrijft hij daarover.

 

Raymon_1

Raymon_2

Raymon_3

Lijding

Lijding

Ruim een half jaar geleden schreef ik over een verplichte sollicitatie op mijn eigen functie. Het resultaat was zowel verrassend als geweldig. Sinds een half jaar mag ik mij leidinggevende noemen. De standaard grap die wordt gemaakt, is of je dan leidt met korte ei of lijdt met de lange ij. Daar antwoord ik zelden serieus op, want ik schaam mij een beetje voor het eerlijke antwoord. Mijn eerlijke antwoord is namelijk dat ik naast het aspect leiden, ook het aspect lijden enorm waardeer. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik een neiging heb het mijzelf lastig te maken. Voorbeelden zijn mijn niet aflatende drang naar duursport en het volstoppen van de agenda met werk en vrijwilligerswerk. En eerlijk. Als mijn leven te makkelijk is, vind ik er niets aan.

Als kleine jongen ontdekte ik al dat het proces voor mij meer genot brengt dan het resultaat. Ik bouwde graag hutten met bloed zweet en tranen. Als de hut na vele dagen werk dan af was, gingen we daarin spelen. Dat laatste gaf mij weinig genot, liever bouwde ik weer een nieuwe hut. Dit kun je direct vertalen naar mijn ontwikkeling tot leidinggevende. Het proces om je te ontwikkelen tot leidinggevende gaat gepaard met lijden en gaandeweg zal ik steeds meer leiden, wat uiteraard de beoogde resultaat is bij het leidinggeven. Dus mocht het leiden de overhand krijgen in mijn werk, dan ga ik door naar een volgende uitdaging.

Dit maakt wie ik ben en dit maakt ook dat ik stappen zet in het leven: Een trots persoon, die er trots op is dat hij lijdt. Bestaat er voor jou een leven zonder lijden?


Piet Beentjes is hoofd contract management bij ABN AMRO. In die functie beheert hij met een team de IT uitbestedingscontracten. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en triatleet.

Een ‘nieuwe voortzetting’

Hand Passing Baton, Motion Blur --- Image by © Royalty-Free/Corbis

Ik schrijf deze blog voor het eerst als voorzitter van Stichting LeoForte. Ries heeft zijn strijd in fysieke zin moeten staken. Wij hebben op prachtige wijze afscheid van hem kunnen nemen, waarbij hij ons opnieuw heeft geïnspireerd met zijn vindingrijkheid, optimisme en wilskracht.

In zijn laatste LeoForte vergadering heeft hij mij gevraagd het voorzitterschap over te nemen na zijn overlijden. Daarnaast heeft hij Lisa Rops – al eerder betrokken bij de Ries van der Velden Classic, nieuwsbrieven en overige communicatie van de stichting – gevraagd in het bestuur zitting te nemen. Voor ons beiden een grote eer.

Een ‘nieuwe voortzetting’ dus. We zetten onze activiteiten voort. Het doel blijft hetzelfde: het inspireren van zoveel mogelijk mensen om het heft van hun leven in eigen hand te nemen. Net als Ries. Net als de bloggers van LeoForte.

We laten je met deze nieuwe blog kennis maken met onze nieuwe website waarop nog meer aandacht is voor het in beweging krijgen van jou. Praktische voorbeelden en tips om actief aan het stuur van je leven te staan. Daarnaast zullen we onze nieuwsbrieven blijven versturen en met behulp van facebook met je in gesprek gaan. Want wij als bestuur en bloggers kunnen LeoForte alleen maken wat het is samen met jou.

Ik hoop op een mooie periode als ‘nieuwe voortzetting’ van onze idealen.

Michiel de Vries


Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. Michiel is pas vader geworden van Erik. In zijn resterende vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler. 

Ik wou dat ik niet zo makkelijk enthousiast te krijgen was

Het is helemaal “in”, het vluchtelingen debat. Zijn we voor of tegen? Waarom moeten we eigenlijk überhaupt ergens voor of tegen zijn? Mag mijn mening niet ergens in het midden liggen? Mijn mening ligt eigenlijk altijd ergens in het midden. Ten minste, in de meeste gevallen. Ik belicht graag meerdere kanten van een situatie.

Voor de zoveelste keer was ik met collega’s in ‘debat’ over het vluchtelingenprobleem. We kunnen er eeuwen over praten en nog de oplossing niet vinden, maar toch blijven we praten. Momenteel herbergen we enkele honderden vluchtelingen in mijn woonplaats in de Alphense gevangenis. Mede daarom blijft het vluchtelingenprobleem onderwerp van discussie. Uiteindelijk kwamen we tot een conclusie. Namelijk dat we ons geen mening over ‘onze’ vluchtelingen kunnen vormen, als we alleen maar van een afstandje toekijken.

Daarom besloot ik het eens van wat dichterbij te gaan bekijken. Daar ga ik weer: telkens klagen dat ik niet genoeg tijd heb, maar toch extra projecten oppakken. Ik wou dat ik niet zomakkelijkenthousiast te krijgen was. Vertel me over een project en ik ben bijna altijd enthousiast. Helaas kan ik niet altijd alles doen. Na even bewust stil te hebben gestaan bij deze keuze, heb ik gemerkt dat het misschien geen handige, maar wel een bewuste keuze is.

Zelf leek het me erg leuk om mensen Nederlands te leren. We weten niet of de vluchtelingen wel in Nederland mogen blijven, maar het ziet er ook niet naar uit dat ze zeer binnenkort Nederland weer uit zijn. Dus waarom niet wat meer kennis maken met onze taal en cultuur?

Dus gaf ik me samen met wat collega’s op bij een vrijwilligersorganisatie hier in Alphen, die het ‘taalmaatjes‘ project organiseert. Hierbij wordt een immigrant gekoppeld aan een Nederlander, en ontmoeten zij elkaar elke week minimaal één uur om Nederlands te spreken. Ik ga dus geen Nederlandse les geven, maar gewoon in gesprek met iemand in Jip en Janneke taal, zodat diegene de taal kan oefenen.

Juist; hoe ga je Nederlands spreken met een vluchteling die hier net is? Dat hadden we ons misschien eerder moeten bedenken (en de informatie had wat beter moeten zijn). Toen we bij de informatiebijeenkomst zaten, bleek dat het helemaal niet ging om de huidige vluchtelingen in onze gevangenis. Het ging om andere immigranten. Dat kunnen wel vluchtelingen zijn, maar ook alle andere soorten immigranten. Immigranten die al een status hebben dat ze in Nederland mogen blijven (en dus ook al een klein beetje Nederlands begrijpen). We zaten er dus met compleet het verkeerde doel, en dat verraste ons!

Toch werden we die avond erg enthousiast over het overdragen van onze taal en cultureelerfgoed aan mensen die hier graag willen blijven. Wat is er nou mooier dan dat? Oké, misschien romantiseer ik het een beetje, maar dat zal blijken. Binnenkort maak ik namelijk kennis met mijn taalmaatje. Hoe zal het lopen? Zal het klikken? Zal hij of zij wel begrijpen wat ik wil zeggen?

Weer een heel nieuw project in mijn leven. Weer iets waar ik enthousiast over ben geworden. Dat enthousiasme brengt me ook veel goeds. Want door te ondernemen ontmoet je anderen en maak je nog eens wat mee. Dit kost me wel extra tijd, maar ik heb het er graag voor over. Ik hoop jullie binnenkort te vertellen over onze eerste ontmoeting!

——————————————————————————————————————————

Lisa Rops is online marketing manager bij Peter Langhout Reizen en sinds kort verbonden aan Stichting LeoForte. Met haar blogs wil zij, net als haar medebloggers, jou inspireren na te denken over onze onderwerpen.

Pinkeltjesstappen en reuzensprongen

Vroeger hadden wij een spel thuis, waarbij je je met pinkeltjesstappen en reuzensprongen over het spelbord verplaatste. De verdere uitwerking weet ik niet meer, behalve uiteraard dat het doel was als eerste bij de finish te komen.

Pinkeltjesstappen en reuzensprongen…om mij heen zie ik veel kleine stapjes. Ik mag mij gelukkig prijzen met vele kleine en grote kinderen om mij heen. En bij hen zien we duidelijk de kleine stapjes letterlijk en figuurlijk. De eerste keer omrollen, staan, lopen, naar school, sporten…en iedereen is er trots op, inclusief ik.

Hoe lastig is het wanneer het jezelf betreft. Trots zijn op de stapjes die je maakt. Als volwassenen zit je niet te wachten op de pinkeltjesstappen, je wilt de reuzen sprongen. Vooruitgang en een beetje rap ook.

Door het wegvallen van Ries, is voor mij alles wat eerst zo gewoon was, zo ongewoon geworden. Ik ontdek alles opnieuw, zoals kinderen dat ook doen. Stapje voor stapje.

In mijn hoofd is het soms druk met de reuzensprongen die ik wil maken. Hierdoor mis ik de kleine stapjes die ik zet. Ik vergeet daar bewust stil bij te staan, en trots te zijn op mezelf. Ik wil zo snel mogelijk met reuzensprongen, maar mijn lichaam en hoofd trekken dat echt nu niet. Frustrerend voor een doener zoals ik. Ik leg de nadruk op wat er niet gaat, in plaats van wat er wel gaat.

En terwijl ik dit schrijf, lach ik. Want is juist niet dat punt wat Ries en ik samen benadrukten? Kijken naar wat er wel is, in plaats van wat er niet is. Dat doe ik nu niet. Een eye-opener.

Wat ik hiermee wil zeggen is, hoewel we met LeoForte duidelijk aangeven hoe je sturing kunt geven, we zelf ook soms zoekende zijn. Maar juist door dat aan te geven, en te praten met de mensen om je heen, kun je de controle weer terug krijgen.

Vanuit LeoForte willen we je helpen meer sturing te geven aan je leven. We zijn druk bezig met een stappenplan. Hoewel daarin wellicht de reuzensprongen staan beschreven, bestaat iedere reuzensprong uit vele kleine pinkeltjesstappen. En neem deze bewust! Wees trots op ieder stapje dat je maakt.

En ik? Ik ben trots op mijn blog. De eerste zonder Ries als reviewer…weer een stapje waar ik even van ga genieten.

————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Financ. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 2 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

Vers gemaaid gras

Na een aantal weken enkel binnen op de crosstrainer te hebben gestaan mocht ik van de fysio eindelijk weer eens buiten gaan fietsen. Ik had de fiets echt enórm gemist tijdens het herstel van mijn nekhernia. Op die momenten kom je er stiekem achter hoeveel betekenis er zit in die wekelijkse ritjes. Dat is niet enkel het fitter [en slanker…] worden en het toewerken naar het volgende fietsevenement. Het is voor mij ook het simpelweg buiten zijn.

De crosstrainer voldeed boven verwachting om toch in beweging te blijven maar het binnen sporten, dat was ik al heel snel beu. Als zeer fanatiek oud-voetballer weet ik van kleins af aan niet beter dan dat we in alle weersomstandigheden naar buiten gaan. Regen, sneeuw, snoeiende hitte, orkaanachtige wind; áltijd gewoon op pad. De magie van de bal riep nou eenmaal, dat was niet te weerstaan. Hup, de buitenlucht in. Zonder nadenken. Kinderlijk  enthousiasme wat heimelijk garant stond voor een gezonde levensstijl.

De zomerstop was wat dat betreft eigenlijk het ergste moment van het jaar. Niet dat het nou zo’n ramp was om op vakantie te moeten. Integendeel. Maar een aantal maanden niet met je vrienden op de club voetballen, dat was elk jaar opnieuw weer even slikken. Mijn jaar was nooit opgedeeld in januari – december. Een jaar liep van augustus tot eind mei, precies een voetbalseizoen lang.

Gelukkig, gelukkig kwam er dan aan het einde van die zomer altijd weer dat gelukzalige moment. Hét moment waarop je wist dat alles weer opnieuw begon. Het kwam vaak plotseling maar hoe heerlijk als het er was. Die ene geur! Dat blije gevoel dat je bekroop en kriebels gaf via je neus  naar je hele lijf. De geur van vers gemaaid gras! De start van het nieuwe voetbalseizoen. Het gemaaide gras als hét symbool voor mij van opnieuw beginnen!

En zo zat ik vorige week eindelijk na 8 weken binnen zwoegen weer op de fiets. Heerlijk! En al snel werd het nóg heerlijker! Ik was namelijk nog geen 5 kilometer onderweg en daar was die ongelooflijke geur! Hoe is het mogelijk dat je brein dat op die manier opslaat in je geheugen? Binnen een nanoseconde was ik ook nu weer dat kleine manneke met die bal onder zijn arm, zoals altijd op zoek naar vriendjes om samen te voetballen.

Helaas, dat voetballen zit er nu niet meer in. Echter, het voelde wel degelijk als een nieuw begin na deze vervelende blessure.

Nu ik deze gastblog zit te schrijven voor de stichting Leoforte ontkom ik er toch niet aan om de link te leggen met ALS. Opnieuw beginnen is dan zo’n relatief begrip. Alles wat ik hierboven schreef was een ‘naar voren denkend’ opnieuw beginnen. Een opbouw naar nieuwe doelen, nieuwe evenementen. Beter worden, sterker worden. De ALS-patiënt begint ook heel vaak opnieuw maar dan toch anders…

Het is al langer een interne strijd bij mezelf. De verschrikkelijke ziekte ALS in relatie tot mijn eigen doelen die ik, als gezonde man, júist vanwege ALS heb kunnen behalen. Fietsen in Frankrijk was al lang een wens van me; via de Tour du ALS diende die kans zich plots aan. Optreden met mijn eigen muziek; omdat ik een nummer over ALS schreef durfde ik eindelijk het podium op. Een hele grote droom was ooit om nog eens een kinderboek uit te brengen; omdat er niets over het onderwerp ALS was voor kinderen zag ik de noodzaak en durfde ik het aan. Dit boek is nu zelfs in een theaterstuk gegoten wat we binnenkort zullen opvoeren. Wéér een heel bijzondere ervaring; voor en door ALS.

Het voelt regelmatig dubbel, juist die verschrikkelijke ziekte heeft me zo’n ontzettend mooie dingen gebracht. Met als allerbelangrijkste en meest waardevolle de vele prachtige mensen die ik heb mogen ontmoeten, patiënten en de mensen uit hun directe omgeving. Het is ongelooflijk dat ik via een ziekte die alle kracht uit een lichaam wegneemt zoveel krachtige mensen heb mogen leren kennen.

ALS heeft me gegeven dat ik nog steeds dat manneke ben op zoek naar vriendjes om samen een partijtje te spelen. De bal is ingeruild voor een fiets, de gitaar, een kinderboek of een pen.  Maar nooit eerder kwam ik in aanraking met zoveel mensen die aan dezelfde kant dezelfde wedstrijd met mij speelden. Allemaal op zoek naar dat ene doel, een nieuw begin! Een wereld zonder ALS! Het hele jaar door de geur van vers gemaaid gras!

————————————————————————————————————

Anton Minkels is senior consulent bij MEE in Den Bosch. MEE is een organisatie die ondersteuning biedt aan mensen met een beperking op alle levensterreinen. Hoewel hij dit een fantastische baan vindt bestaat er nog héél veel leven naast zijn werk. Op stap met het gezin naar het voetbal, concerten en met de hond erbij de natuur in, racefietsen, mountainbiken, schrijven van kinderverhalen en blogs, voetbaltraining geven, gitaar spelen, optreden met zijn band, muziek schrijven, muziek luisteren. En mogelijk missen er nog een aantal dingen… Dit alles met een heel duidelijk motto; altijd zoveel mogelijk herinneringen maken!

Anton is auteur van het eerste kinderboek over en voor ALS. ‘Wat ALS..?!?’, de avonturen van Pinkie, hoopt een handvat te bieden om over dit moeilijke onderwerp in gesprek te gaan.

Veerkracht

De meest beroerde dag van het jaar. Het is notabene de 13e. Tom Dumoulin moet zich ook zo voelen. De dag erna. Je beseft dat net niet alles bij elkaar kwam. De wereld verwacht dat je je herpakt en je richt op je volgende doel. Waarom gunt men ons niet een dagje zelfmedelijden.  Tom moet weer op de fiets voor de laatste etappe. Ik naar de Jumbo en de was.

Natuurlijk was het duidelijk dat het finishen van de triatlon binnen 10 uur zeer lastig zou zijn. Op 21 juli brak ik mijn hand en was het onzeker of ik nog wel kon starten. Ik heb keihard gevochten om terug te komen. Korter, aangepast trainen en de motivatie op peil houden. Al na 3 van de 6 weken mocht het gips eraf. De snelle opbouw naar lange duurtrainingen viel mij zwaar, een langdurige verkoudheid werd mijn deel. Door krachtcompensatie met mijn goede arm, ontstond er deze week een spierknoop. Het was ineens onzeker of ik überhaupt zou starten, laat staan finishen.

Op het fietsonderdeel voelde ik mij gisteren een beetje Tom Dumoulin. Hij was tenslotte hevig gevallen in de ronde van Frankrijk en heeft zich miraculeus herpakt. Zwemmen deed pijn, maar ik verloor slechts enkele minuten. Als pacman veegde ik bij het fietsen het hele veld op en gloorde er even hoop voor de 10 uur. Een marathon van 3:30 ligt in mijn bereik, rekende ik snel uit. Bij het lopen werd de pijn heviger en al na 7km kon mijn lichaam eigenlijk niet verder.

Toch is het fantastisch om te zien wat een veerkracht het menselijk lichaam heeft. Ik ben namelijk overtuigd dat ieder lichaam beschikking heeft over de veerkracht van een topatleet als Tom Dumoulin en een hobbyatleet als ikzelf. Ieder op zijn eigen niveau.

Mijn hand, mijn verkoudheid en mijn spierknoop zijn overwonnen. En ook dat lichaam dat niet meer verder kon, is overwonnen. Nog 35 kilometer doorbijten en na ruim 11 uur zaten de 226 kilometer erop.

En als Tom en ik morgen opstaan, snappen we weer een beetje beter wat we hebben gedaan. Op ons eigen niveau een prestatie neergezet die onmogelijk leek. Daarmee zijn mensen verbaasd en geïnspireerd. En dat geeft ons een verdomd fijn gevoel, waar we nog heel lang op kunnen teren.

Test dus je veerkracht. Dat ene moment dat je er doorheen zit, weegt niet op tegen periode van euforie daarna.

————————————————————————————————————–

Piet Beentjes is hoofd contract management bij ABN AMRO. In die functie beheert hij met een team de IT uitbestedingscontracten. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en triatleet.

 

Angst en spijt zijn sterke drijfveren

Met een scheef kijk ik naar Linda’s Zomerweek, waarin minister Edith Schippers vol passie vertelt over haar tijd in India, en ik wordt geïnspireerd om ook te vertellen over mijn avontuur.

Angst en spijt zijn sterke drijfveren. In veel gevallen al bij voorbaat. Bang om iets te missen, bang om spijt te krijgen.

Dit sluit naadloos aan op één van de speerpunten van LeoForte: prioriteiten stellen. Als je toegeeft aan de angst om iets te missen, ben je 7 dagen per week bezig mensen te ontmoeten, feestjes te bezoeken, over te werken, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Je moet dus prioriteiten stellen en vrede hebben met het feit dat je niet overal bij kunt zijn.

Even een zijstapje:
In 2007 heb ik 6 maanden gestudeerd in Spanje. Madrid was mijn standplaats, en het was geweldig. Het was onderdeel van mijn internationaal georiënteerde studie om een half jaar in het buitenland te studeren. Ik koos Spanje vanwege de taal. Ik had weliswaar alleen maar wat basis-Spaans gehad op school, maar wie denkt daar nou over na?

Desondanks heb ik toch veel geleerd. Nou niet direct de lesstof, maar wel andere dingen. Voor het eerst met een onbekende huisgenote wonen, heel veel bureaucratische rompslomp regelen (zie maar eens internet te regelen of je op school in te schrijven) en nieuwe vrienden maken in het Spaans. Best een uitdaging! Maar ook super leuk. Ik denk regelmatig met weemoed terug aan die leuke tijd. Is het niet zo dat als je weet dat een ervaring maar voor een beperkte tijd zal zijn, je die extra intens beleeft?

En hoe komt het dat terwijl je iets zo intens beleeft, het toch naar de achtergrond verdwijnt?

4 jaar lang heb ik gezwoegd op talen, 6 maanden lang heb ik in Spanje gebivakkeerd. Hoe komt het dan dat ik nu werk doe wat daar niets mee te maken heeft? Vragen komen bij mij op.

  • Hoe komt dat dan?
  • Ben ik zelf niet ondernemend genoeg geweest?
  • Is de interesse er gewoon niet meer?

Nee, dat laatste is het niet. Ik vind het nog steeds prachtig als ik iemand vloeiend Spaans hoor spreken.

Het zet mij aan het denken:

    • Wil ik niet nog beter Spaans leren spreken?
    • Vind ik het leuk om dit naast mijn werk nog te leren?
    • Ga ik er spijt van krijgen als ik het niet doe?

Tja, en met die laatste vraag sla ik de spijker op z’n kop. Want ik ben bang om over 20 jaar te denken ‘had ik dat nou maar gedaan’.

Van mijn tijd in Madrid heb ik in ieder geval weinig gemist. Daar valt geen spijt van te krijgen. Ik heb optimaal gebruik gemaakt van alle minuten in dat halve jaar. 8 jaar later ben ik echter wel bang om iets te missen: de erfenis van die geweldige ervaring. Straks spreek ik geen Spaans meer.

Nu ben ik van mening dat je niet te lang stil moet blijven staan bij dingen uit het verleden. Dat ik er tot op heden niets mee gedaan heb, betreur ik dus niet. De angst voor de toekomst blijft wel.

De vraag is dus: wat doe je met die angst? Zet je die opzij voor andere prioriteiten of is het jouw drijfveer om het om te zetten in kansen? Voor mij is het nog niet duidelijk. Het is wel duidelijk dat het me aan het denken zet. En wie weet wat daar uit voortvloeit…

Waar ben jij bang voor om spijt van te krijgen?

——————————————————————————————————————————

Lisa Rops is online marketing manager bij Peter Langhout Reizen en sinds kort verbonden aan Stichting LeoForte. Met haar blogs wil zij, net als haar medebloggers, jou inspireren na te denken over onze onderwerpen.

Koffie drink yoga

Tijd voor jezelf?! Waar haal ik dat momentje rust vandaan? Ik heb al “zoveel” te doen. En thuis al helemaal niet! Nee hoor, ik ga wel door. Klinkt dit je bekend in de oren?

Voor mij in ieder geval wel. Toen ik de tip kreeg om zo af en toe een momentje rust in te bouwen, kwamen er bij mij in eerste instantie allemaal redenen naar boven waarom dit niet zou kunnen. Waar moet ik in vredesnaam de tijd vandaan halen?

Tot ik verder keek. Mijn dagen thuis zijn inderdaad vrij snel gevuld. Gekscherend zeg ik altijd dat ik geen “zitvlees” heb en dus altijd in de weer ben. De zorg rondom Ries vraagt ook het nodige. Juist daarom, ervaar ik nu, is een momentje rust zo belangrijk. Even opladen om weer door te kunnen. Een momentje rust om te luisteren naar je lichaam en te voelen wat daar binnen allemaal gebeurt.

Wanneer “gun” ik mezelf de tijd hiervoor? En na even nadenken kwam dat moment vanzelf in me op.

Ik heb de koffie-drink-yoga ingesteld. Het eerste kopje koffie dat ik in de loop van de ochtend drink, is “mijn” momentje. Met andere woorde: het is dan even IK en mijn kopje koffie…. geen telefoon, geen tijdschrift, geen Ries, geen to do-lijstjes….

Ik ga dan ook bewust even apart zitten, alleen op de bank, het liefst zelfs buiten op ons dakterras. En terwijl ik dat kopje koffie drink, ben ik alleen maar met mezelf bezig. Hoe voelt mijn lichaam? Mijn hoofd, mijn armen, mijn benen? Alle gedachten die tussendoor opkomen, verwijs ik door naar een later moment. En dan proef ik mijn koffie. Heel bewust neem ik een slokje. Wat smaakt de koffie intens! Heel anders dan wanneer je hem achteroverslaat terwijl je druk bent met van alles.

De eerste keer was uiteraard raar…. zit ik hier met mijn kopje koffie, ik kan ook bij Ries gaan zitten. Maar juist dat momentje alleen zorgt ervoor dat ik heel even stil sta bij MIJ. En daardoor voel ik nu veel sneller hoe het daadwerkelijk met mij is. Mijn lichaam voelt soms moe, merk ik op zo’n moment. Maar door met dat ene kopje koffie mijn lichaam en hoofd even rust te geven, laadt mijn batterij op.

Mijn koffie is op, mijn lichaam voelt opgeladen, mijn hoofd heeft ruimte…. het is tijd voor een nieuwe dag.

Ik ben benieuwd wanneer jij jouw momentje pakt en wat het met je doet. Wie weet kunnen we van elkaar leren. Want er zijn waarschijnlijk nog veel meer momenten gedurende de dag waarop je even stil kan staan bij jezelf.

————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Financ. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 2 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

Netwerken

Photo 09-07-15 17 41 25

Het woord netwerk of het bijbehorende werkwoord netwerken hoor je steeds vaker deze tijd. In de zorg wordt gekort en moeten mensen meer gebruik maken van hun al dan niet bestaande netwerk. Op het werk is het belangrijk om je netwerk te gebruiken om nieuwe kansen te benutten. En op het Internet is het aantal sociale netwerken niet meer op twee handen te tellen. Zijn er ook niet sociale netwerken vraag ik me wel eens af.Verder hebben we nog netwerksites voor het delen van auto’s, huizen, etc.

Natuurlijk netwerk ik ook op mijn werk en op Internet (check Facebook, LinkedIn en Twitter). Op vakantie heeft het AirBnB netwerk ons al heel wat mooie huisjes opgeleverd.

En nu ik vader ben geworden heeft mijn netwerk van vrienden en familie me al flink op weg geholpen om de babykamer op orde te krijgen en de eerste weken door te komen.

Er is echter een netwerk waar ik onderdeel van geworden ben dat ik zelf nog niet kende en dat buitengewoon effectief is. Het gaat om het babykleertjes en – speelgoed netwerk.

Zodra de zwangerschap van mijn vrouw behoorlijk op weg was, werden we benaderd door diverse vrienden: “of we wellicht interesse hadden in wat gebruikte spullen.” Soms tegen betaling van een klein bedrag, maar veelal ook gratis (“anders gaat het weg”, “en als je het niet gebruikt, geef je het maar door of aan de kringloop”).

Toen Erik eenmaal geboren was, ging het hek van de dam. Uit allerlei vriendengroepen kwamen spullen onze kant op. Mooie, nauwelijks gebruikte spullen.Vooral de kleertjes zijn supermooi en nog heel goed bruikbaar.

Natuurlijk koop je zelf ook nog kleertjes en krijg je pakjes cadeau, maar de sterkte van dit babynetwerk was voor mij echt een verrassing.

Het is alsof je in een andere wereld stapt op het moment dat je een kindje hebt gekregen. Het zijn dezelfde mensen op de aarde die er al waren, maar je relatie met hen lijkt opeens anders.

Erg leuk om te ervaren, goed voor het milieu en portemonnee, maar vooral ook een schitterende manier om op een andere manier en ook met andere mensen in contact te komen.

Dat gezegd hebbende, netwerken en het ouderschap in het bijzonder hebben een sterk bindende werking. Je daar bewust van zijn, er gebruik van maken en ook teruggeven aan die netwerken is een groot goed.

En hoe mooi zou het zijn als hulpbehoevenden in je kennissenkring, of de stille bejaarde man die een kop koffie drinkt in hetzelfde cafe als jij zouden kunnen profiteren van netwerken zo sterk als het ouderschapsnetwerk.

Kortom, maak gebruik van je netwerken, breid ze uit en help daarbij ook eens iemand aan wie je normaliter geen aandacht zou schenken.Wie weet wat voor mooie contacten eruit voort komen.

Huiswerk voor thuis :-)
Denk eens bij jezelf na in welke netwerken zit jij? En hoeveel tijd besteedt je waaraan?


Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. Michiel is pas vader geworden van Erik. In zijn resterende vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler. 

Twee seconden

Ken je dat? Van die momentjes waarop je denkt “dit is echt heerlijk!”

Daarmee bedoel ik niet (alleen) grote dingen, maar vooral ook kleine dingetjes. Een vogeltje dat een vrolijk deuntje fluit of juist complete rust. Hard werken of juist een vrije feestdag hebben. De eerste zomerse dag op het strand of juist op de bank terwijl de striemen tegen de ruiten slaan. Dat zijn dingen die ik echt kan waarderen.

Ik weet ook wel dat als ik al die momenten aan elkaar zou plakken, ik niet plotseling het geheim van geluk heb gevonden. Maar is dat niet juist een reden om die kleine dingetjes te waarderen?

Warm binnen zitten als het buiten giet

We zijn al druk genoeg in het leven. Werk, kinderen, studie, vrienden, vakantie. Ik vind dat daar niets mis mee is. Ik ga er vanuit dat iedereen zoveel mogelijk de keuzes maakt die zijn of haar leven verrijken. Daarmee richt je je leven zo goed mogelijk in. Maar kijk tussen al die bedrijvigheid door eens naar de kleine geluksmomentjes in jouw leven.

Complete rust

Moet je dan de hele dag luisteren naar zingende vogels of vroeger naar je werk rijden zodat je vanuit je auto van opkomende zon kunt genieten? Welnee, daar heb je het dan ook weer te druk voor. Je moet er vooral niets extra’s voor doen. Probeer je alleen bewuster te worden van je huidige dagen. Daar zijn vast genoeg geluksmomentjes in te vinden!

Vanmorgen was het gras voor mijn appartement gemaaid: Ik snuif de geur extra goed op. Een paar dagen geleden heb ik mijn bed verschoond: Ik heb me de hele dag verheugd op de nacht in mijn schone bed. En terwijl ik dit blog schrijf, zoek ik er goede muziek bij en zing hard mee.

De geur van vers gemaaid gras

Voor iedereen kunnen die geluksmomentjes anders zijn. Het zit ‘m in het besef. Zo kan ik oprecht genieten van een ritje op mijn paard, maar kan jou dat misschien niet schelen. En zo kun jij misschien genieten van een marathon, terwijl ik met moeite 5 kilometer haal. Maar het gaat om het besef. Zie je iets onverwachts dat je in positieve zin verbaast? Sta er dan twee seconden bij stil, geniet ervan en ga door met je dagelijkse dingen. Doe dit af en toe en ik beloof je dat je er echt blij van wordt!

De zon zien opkomen terwijl ik een ritje op mijn paard maak

Bij welk geluksmomentje sta jij vandaag twee seconden stil?

Soep

Morgen solliciteer ik voor de 4e maal op dezelfde functie. Onze afdeling reorganiseert namelijk. In 2009 betrad ik de afdeling en in 2010 en 2012 reorganiseerden we al. Omstandigheden maken dat de afdeling zich anders wil organiseren en bedrijfsprocedures eisen het doorlopen van een formeel sollicitatieproces. Mijn manager leid de afdeling sinds 2011 en we kennen elkaar dus goed. Dat hele sollicitatiegesprek lijkt dus een overbodige maatregel.

En toch is het een zegen. Als opdracht heb ik meegekregen om een korte motivatie vast te leggen die ik in 5 minuten presenteer. Mijn vingers vliegen over het toetsenbord om vervolgens weer de backspace op te zoeken. Ik denk gedwongen na over vragen als: “Waarom wil ik dit?”, “Is deze functie nog in lijn met mijn levensdoel?” en “Waarom moeten ze mij kiezen?”. Ik speel met woordjes en leg zaken op een weegschaaltje. Welke van de kwaliteiten benadruk ik en welke verbeterpunten. Tenslotte moet de functie ook uitdaging bevatten om interessant te blijven. Ik spiek in oude motivatiebrieven en verwoordingen van mijn visie. Als in een grote soeppan wordt het vermengd en ingedikt tot een sterk mengsel. Tussendoor laat ik het even staan om mijn aandacht op iets anders te richten, want lekkere soep heeft tijd nodig om op smaak te komen.

Aan het einde van deze oefening, voel ik mij sterker. Voor mij ligt een soep van aantekeningen, maar in mijn hoofd zit een verhaal. Natuurlijk wist ik dat ik op de goede weg was. Nu kan ik echter heel duidelijk onder woorden brengen waarom. Niemand slaat mij uit het veld.

Ik werd ‘gedwongen’  op te schrijven waarom ik dit eigenlijk doe, maar dit proces beïnvloeddee mij positief. En daarom; doe jezelf een plezier. Schrijf uit waarom jij doet wat je doet.

————————————————————————————————————–

Piet Beentjes is sourcing specialist bij ABN AMRO. In die functie besteed hij IT-diensten uit. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en triatleet.

Stippen

Soms ben ik het zat. Soms ben ik het gewoon helemaal zat. Het gesjor aan mijn lichaam bij het aankleden en de transfers tussen verschillende stoelen. Het niet meer verstaanbaar kunnen praten. De benauwdheid. De continue strijd met eten en drinken. Dan zie ik het even niet meer zitten. Het is op dat moment belangrijk dat ik dingen heb om naar uit te kijken. Mooie gebeurtenissen, zoals de Ries van der Velden Classic, een geboorte bij goede vrienden, een dagje op stap met de vriendenploeg of een geplande vakantie. Deze positieve dingen helpen me door de moeilijke momenten heen. Ik noem dat stippen op de muur.

Ondanks alle moeilijkheden, toch kijken naar de positieve dingen. Ondanks de donkere momenten, blijven focussen op de lichtpuntjes. Daar gaat het om. Als ik me alleen maar zou richten op de negatieve punten, dan wordt het leven er niet leuker op. Natuurlijk heb ik wel dagen dat het gewoon niet wil, totaal geen energie heb en ik echt in de put zit. Op zo’n moment kijk ik uit naar die stippen, hoe klein ze soms ook mogen zijn. Dat is een kwestie van een positieve benadering. Het glas is halfvol, of in mijn geval: er zit nog een beetje water in :)

Dat wil niet zeggen dat ik de problemen links laat liggen. Integendeel, elke uitdaging die op mijn pad komt, grijp ik met beide handen beet. Maar het is een stuk makkelijker om die uitdagingen aan te gaan met de gedachte dat ik het ergens voor doe. Alle hobbels in de weg kunnen mij niet weerhouden om toch vooruit te blijven kijken. En dat is precies waar die stippen voor dienen.

Kijk maar eens hoe je het leven ervaart als je je blik vestigt op de hoogtepunten. Dat geeft richting, je werkt ergens naar toe. En vanuit dat oogpunt zijn de mindere periodes veel makkelijker te overbruggen.

Wat zijn jouw stippen?

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Lekker belangrijk

Op de parkeerplaats voor kantoor, had ik een gesprekje met een collega voor het naar huis gaan. We wisselden uit hoe het bij ons beide thuis was. “Maar,” voegde zij daar aan toe, “mijn problemen staan in geen verhouding tot waar jij mee te maken hebt”.

Haar opmerking zette me aan het denken.

Dat bij mij thuis de situatie anders is, wil niet zeggen dat ik geen interesse heb in wat er in iemand anders zijn leven speelt. Het gaat erom wat voor jou belangrijk is. Als het voor jou een probleem is, dan wil je dat uiteraard delen. En dat mag je ook met mij doen. Ik vind het juist fijn als mensen met mij delen wat er in hun leven speelt.  Als iedereen alles gaat weg wuiven met “ik mag niet klagen, want bij hem is het vele malen erger” dan komen we er nooit uit. Dat is geen oplossing.  Dan kan ik ook vele voorbeelden benoemen van situaties die vele malen erger zijn, dan onze situatie.

Naast de mensen die de thuissituaties vergelijken zijn er de mensen die bewust  dingen niet vertellen omdat ze vinden dat we al genoeg aan ons hoofd hebben. Zelfs gaat het zover dat mensen voor ons keuzes maken. Het geeft mij eerder een gevoel om niet als volwaardig te worden aangezien, of zelfs als niet belangrijk. Ook hier geldt: jouw verhaal is net zo belangrijk als dat van ons. En wij zijn oud en wijs genoeg om zelf beslissingen te nemen, dat hoeft niemand anders voor ons te doen.

Door onze verhalen aan elkaar te vertellen, kunnen we elkaar verder helpen. Ondanks, of beter gezegd door onze situatie, ben ik beter in staat om naar anderen te luisteren en hen verder op weg te helpen. Dit kan ik niet doen, als ik niet weet wat er speelt.

We zijn snel geneigd om voor anderen te denken en te beslissen. Maar daardoor slaan we de plank finaal mis. Hoe kan jij nu weten wat ik denk? Waarom is jouw verhaal minderwaardig aan dat van mij?

Bekijk het eens als een nieuwe ontmoeting. Als je iemand leert kennen, wacht je toch ook niet af met het vertellen van jouw verhaal voordat je zeker weet dat het in verhouding staat tot de ervaringen van de ander? Waarom doe je dat dan wel bij mensen die je al lang kent? Juist bij die mensen moet je je vrij voelen om open en eerlijk te kunnen praten, je weet immers wat er bij de ander speelt.

Dus vertel eens, hoe gaat met jou? En wat speelt er op dit moment bij jou? Wat is voor jou belangrijk? Ik heb een paar luisterende oren en neem graag de tijd om jouw verhaal te horen.

————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Finance. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 3 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen

Vele tinten grijs

Recent waren we te gast bij een informatiemiddag van het ALS Centrum. Hier presenteerden de verschillende disciplines de stand van zaken van alle lopende onderzoeken rondom ALS. Een van de punten is het onderzoek naar de ervaringen van de mantelzorger. Aan de hand van een vragenlijst wordt er bepaald of de mantelzorger overbelast is. Op basis van deze uitkomsten wil het ALS Centrum trainingen aan mantelzorgers aan gaan bieden, om ze te helpen bij het meer controle krijgen over hun zorgtaak.

Wat mij verbaasde bij dit onderzoek is, dat op basis van stellingen die met een simpele “Ja” of “Nee” beantwoord dienen te worden, beoordeeld wordt of iemand overbelast is. Voorbeelden van dergelijk stellingen zijn “Heeft u een gebroken nachtrust” en “Bent u minder gaan werken”. Op beide vragen kan ik volmondig “Ja” antwoorden. Echter, ik vind dat er een kleine nuancering op zijn plaats is.

Ja, ik heb inderdaad gebroken nachten. Dit komt omdat Ries niet meer in staat is om zelf te draaien in bed. Hij maakt me daarom ´s nachts wakker, zodat ik hem op zijn andere zij draai. Ik kies hier zelf voor. Inmiddels hebben we één keer per week nachtzorg, zodat ik kan doorslapen. Een bewuste keuze. Het hebben van de gebroken nachten, onderga ik met liefde. En ik ervaar de gebroken nachtrust niet als een vorm van stressvol of overbelasting.

Ja, ik ben minder gaan werken. Niet omdat ik het vele werk thuis en op kantoor niet aan kan. Ik ben minder gaan werken, omdat ik mijn prioriteiten anders stel. Ik wil meer thuis zijn, bij Ries en voor mezelf. Om ons meer tijd te geven voor dingen die wij samen belangrijk vinden.

Wat ik wil aangeven is, dat ik merk dat vele vragen die je in het dagelijks leven krijgt, niet simpel met “Ja” of “Nee” te beantwoorden zijn. Het is niet zwart of wit. Vaak is een toelichting noodzakelijk om het gehele plaatje te zien en ervaar je dat grijs eerder van toepassing is. Dan merk je pas echt dat tussen zwart en wit er vele tinten grijs zitten.

————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Finance. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 3 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

Hulp

We hebben over het algemeen moeite met het vragen om hulp. Zelfs als er hulp wordt aangeboden, wijzen we dat vaak vriendelijk van de hand. Waarom?

Als we hulp accepteren, voelt het alsof we het zelf niet kunnen.  Dan lijkt het of we zwak zijn, terwijl hulp vragen in mijn ogen juist een teken van kracht is. Als je onderkent dat je iets zelf niet kan, dat iemand anders het beter kan of dat het gewoon handiger is om het uit handen te geven, is dat alleen maar goed. Toch hebben we het idee dat we – ten onrechte – veel dingen zelf moeten oplossen.

Bij mij is het vrij duidelijk. Ik heb bij vrijwel alle dagelijkse handelingen hulp nodig. Toch vind ook ik het niet altijd makkelijk om om hulp te vragen. Want ik wil de mensen om me heen niet tot last zijn. Als ik dat uitspreek, krijg ik vaak vreemde blikken terug. Men wil graag helpen, en vindt mij helemaal niet tot last.

Dat heeft me wel aan het denken gezet. De drempel van de hulpvraag ligt meestal bij de vragende partij. De meeste mensen zijn niet te beroerd om een helpende hand toe te steken. Je hoeft het eigenlijk alleen maar te vragen.

In onze thuissituatie maken we ook regelmatig gebruik van hulp. Het betreft dan vaak huishoudelijke zaken, zoals strijken of koken. Het is niet dat we – Saskia in de meeste gevallen – dat niet zelf kunnen. Maar het maakt ons leven wel een stuk makkelijker. En dat is precies waar het bij hulp vragen om gaat: het besef dat je niet alles alleen hoeft te doen. Dat om hulp vragen geen schande is.

Als je bewust kiest waar je hulp bij vraagt, geeft dat een hoop rust en ruimte. Denk bijvoorbeeld aan de belastingaangifte, een grote klus in huis of problemen met de computer. Vraag je eens af of je dat allemaal zelf op moet pakken, of dat er misschien iemand is met wie je – samen – tot een beter resultaat kan komen.

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Loslaten

Rond oud&nieuw hebben Ries en ik een wensballon losgelaten. Enerzijds om een oud jaar vol mooie gebeurtenissen weg te laten voeren door de wind, anderzijds om onze wensen voor komend jaar de hemel in te sturen.

Heb je wel eens een wensballon opgelaten? Terwijl de ballon zich vult met warme lucht vraag je jezelf af, wanneer het moment is om hem los te laten.

Terwijl Ries en ik keken naar het lichtje dat naar de hemel werd gedragen, bedacht ik me dat het vullen van de ballon en de beslissing om hem los te laten een mooie weergave is van gebeurtenissen in ons leven. Wanneer is het juiste moment om los te laten? Wanneer geef ik meer zorg voor Ries uit handen? Wanneer doe ik dat stapje terug met werken?

Geen gemakkelijke vragen. Ik ben immers iemand die “alles” aan kan. Dus loslaten is niet het eerste dat in mij opkomt. Toch heb ik gemerkt, dat loslaten geen falen is. Dat loslaten en niet alles (zelf) willen doen niet alleen ruimte geeft voor andere dingen, maar ook voor meer aandacht.

Ik ervaar door de zorg voor Ries los te laten, dat ik de momenten dat ik hem wel help dat met meer dan 100% aandacht en liefde doe. En wanneer ik op mijn werk ben, ik met veel plezier en volle inzet aan de slag ga. Het heeft geen zin om mij op het werk druk te gaan zitten maken over Ries. Daar merkt Ries niets van, mijn werk leidt eronder en zelf word ik er onrustig van. Anderzijds, als ik me thuis druk ga lopen maken over het werk, wordt het werk echt niet minder en wil ik thuis alles op dezelfde werk snelheid doen. Dat laatste heeft juist een tegengesteld effect.

Om mij heen zie ik mensen heel krampachtig vasthouden aan de huidige situatie, dat is immers bekend. Als alles gaat zoals het altijd gaat, dan gaat het “goed”. Je hebt alles onder controle. Er is in ieder geval geen sprake van achteruitgang.

Maar is dat zo? Door los te laten, ben je genoodzaakt op een andere manier met de dingen om te gaan. En anders wil niet meteen zeggen slechter! Het is een moment waarbij je bewust een keuze maakt om dingen te veranderen. Door los te laten ontstaat er rust en ruimte voor jezelf. Door los te laten, zorg je er voor dat je je aandacht richt waar je met je aandacht wilt zijn. Mooi toch?!

————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Finance. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 3 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen

Toon interesse en help je gesprekspartner een stapje vooruit!

Photo 02-01-15 22 25 48

We spreken dagelijks allerlei mensen. Op het werk, op het station, in winkels, via whatsapp, telefoon, email, etc.

Al die mensen zijn zichzelf. Ze zijn bezig met hun eigen dingen, doelen, problemen en plezier. Als je met hen in gesprek bent, vertellen ze hun verhaal. Een blik op de werkelijkheid door hun persoonlijke lens. Als jij dat verhaal hoort, komt het tot je via jouw eigen persoonlijke lens. Afhankelijk van die lenzen kan een verhaal anders binnen komen dan door de spreker bedoeld.

Ik merk dat als een ander een verhaal vertelt dat verschilt van mijn interpretatie van de werkelijkheid, ik snel geneigd ben om deze verschillen te willen corrigeren. Ik wil de ander dan door mijn lens laten kijken in plaats van dat ik door de lens van de ander probeer te kijken. Dat wordt niet altijd gewaardeerd. De spreker wil immers juist zijn verhaal kwijt.

Het is veel leuker om te luisteren, aan te sluiten en je gesprekspartner verder te helpen, indien gewenst natuurlijk. Dus niet het gesprek direct naar je eigen ervaringen sturen, maar proberen de ander te begrijpen en eventueel een tip of aanbod meegeven.

Dat levert voor beiden een mooier gesprek op.


Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. Michiel is pas vader geworden van Erik. In zijn resterende vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler. 

Moe?

Hier zit ik dan op 30 november. Een mix van moeheid, voldoening en verlangen.

De spierpijn is overal. Hoe is het mogelijk dat ik zoveel spierpijn kan krijgen van 1 uurtje zwemmen? En dat is inmiddels al 4 dagen geleden… Mentaal staat het er niet veel beter voor. De uren die ik de afgelopen 6 maanden gewerkt heb, met een slotoffensief van 7 dagen aan een stuk door, versterken die intense moeheid!

Terugkijkend op 11 maanden, zijn er gebeurtenissen voltrokken die niemand voor mogelijk had gehouden. Het grootste contract gesloten in mijn loopbaan als sourcing specialist. Sportief van ‘nooit gelopen of gezwommen’ naar ‘een volledige triatlon’. Verschillende seminars georganiseerd voor Platform Outsourcing Nederland (PON). Gezwommen tegen ALS en begonnen met bloggen. Gezond, bewogen en gedacht in mogelijkheden. Wat een heerlijke voldoening!

De voldoening maakt dat de moeheid te harden is. Maar er sluimert nog iets. In januari heb ik gesteld dat ik in 2014 de stap naar een leidinggevende functie maak. Daarnaast ben ik de Ries van der Velden Classic in april 2015 aan het organiseren. En op 9 december nog een seminar voor PON. En hoe mooi zou het zijn om in 2015 alsnog een heel snelle triatlon te volbrengen. Zoveel gedaan en nog zoveel verlangen!

Moeheid, voldoening en verlangen. Dat is mijn triatlon van het leven.

Getriggerd? Er is nog één maand te gaan dit jaar. Dus doe met mij mee, en laten we nog een maandje knallen!

————————————————————————————————————–

Piet Beentjes is sourcing specialist bij ABN AMRO. In die functie besteed hij IT-diensten uit. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en sinds kort ook triatleet.

Met een glimlach het jaar uit

Het einde van het naar nadert. Een periode waarin veel mensen weer nieuwe plannen gaan maken voor het komende jaar. De een noemt ze “goede voornemens”, de andere heeft het over “doelen stellen”. Wat net zo belangrijk is om stil te staan bij wat je het afgelopen jaar hebt bereikt.

Heel snel verzand je in een opsomming van gebeurtenissen. Mooie vakantieherinneringen en gezellige avonden met vrienden schieten door je hoofd. Maar wees een eerlijk tegen jezelf, waar ben je nu trots op? In eerste instantie zal je valse bescheidenheid waarschijnlijk zeggen “niets”. Dan spoor ik je bij deze toch aan om verder te graven. Het hoeft ook niet heel wereldverbeterend te zijn. Het gaat erom wat jij vindt. Het is heel belangrijk om jezelf zo te complimenteren. En ja, ik weet uit eigen ervaring dat dat niet gemakkelijk is.

Ik kan terugkijken op 2014 en denken aan de gezellige momenten met vrienden. Een onvergetelijke reis naar Amerika torent daarnaast boven alles uit. Memories to remember!

Maar wat heeft betrekking op mijn persoonlijk. De “Saskia” die ik ben? En ja, ook ik moet daar even over nadenken. Waar ik trots op ben, is dat ik meer voor mezelf kies. Mijn hart volg, en dus meer doe waar ik blij van wordt. Waar ik voorheen koos om eerst het huis op orde te hebben, voordat ik aan een leuke activiteit mocht beginnen. Kies ik nu voor de activiteit waar ik warm van wordt, zoals fietsen met mijn lief, een taart bakken of even ontspannen met een heerlijk kopje koffie in de zon. Voor mij een hele belangrijke verandering.

Denk er zelf eens over na, als je onder de douche staat, de hond uitlaat of staat te wachten in de rij van de supermarkt. Maar maak het jezelf niet te moeilijk. Nogmaals, het gaat erom dat jij er een warm gevoel van krijgt. En wanneer je weet wat het is, spreek het uit. Maak het groot. Kijk jezelf aan in de spiegel na het tanden poetsen ´s avonds en geef jezelf een compliment. Gewoon doen! Iedereen is een mooi mens. En ik ben ervan overtuigd dat ook jij een compliment verdient van de meest belangrijke persoon, namelijk jezelf!

Sta de volgende keer met een opgeheven hoofd voor de spiegel. Spreek hardop(!) uit, dat je trots bent wat je hebt bereikt dit jaar. Daarbij mag je best een traantje laten vloeien. Dat weet ik ook uit eigen ervaring. En mocht je nog een stapje verder willen gaan, dan nodig ik je uit om met ons te delen waar jij nu trots op bent en wat dat bij je losmaakt.

Ben benieuwd naar al die glimlachende mensen voor de spiegel.

————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Finance. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 3 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen

Hoe gaat het met je? Druk!

hoe-gaat-het-met-je

Ja, een druk volkje zijn we met zijn allen. Natuurlijk is er de mindfulness en ‘zacht werken’ beweging, maar over het algemeen is hard werken de norm. Pro actieve hard-renners worden zeer gewaardeerd in onze maatschappij.

Daar is natuurlijk niets mis mee. Ik ben er zelf ook zo één. Over het algemeen krijg ik goede kritieken op het werk. Ook privé wordt mijn actieve grondhouding gewaardeerd. Ikzelf vraag me echter af en toe wel eens af of haantje de voorste zijn en hard werken een handige strategie voor het leven is.

In mijn projecten werk ik voor klanten. Er is altijd meer werk. De dag hoeft dus nooit te eindigen, je kunt altijd nog even dit of even dat doen. Uurtje extra gewerkt, klant tevreden, werkgever tevreden, hartstikke goed. Maar is dat ook goed voor mij?

Af en toe merk ik dat ik pijntjes in mijn rug krijg, gespannen schouders, nervositeit terwijl er eigenlijk niets is waar ik nerveus over ben. Kortom signalen van mijn lichaam. De ideale oplossing: even lekker sporten. Maar ja, dat komt net niet lekker uit met die extra vergadering van werk… Al met al heb ik van die periodes waarin ik mijn prioriteiten niet meer goed stel. Ik leef dan teveel naar de ‘wens van de maatschappij’.

Gelukkig ben ik hierin bewust onbekwaam, met andere woorden, ik ken mijn gebrek. Ik weet inmiddels dat de signalen van mijn lichaam geen toeval zijn. De oplossing is: neem wat extra tijd, slaap een nachtje over je problemen, werk juist een uurtje minder en ontspan.

Dat geeft mij weer frisse zin om aan de slag te gaan.


Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. Michiel is pas vader geworden van Erik. In zijn resterende vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler. 

Aannames

Ik leef met reuma.
Ik ga verhuizen.

Twee zaken die in basis niets met elkaar gemeen hebben. Voor mij is het één wel het gevolg van het ander, maar daar gaat het hier nu even niet om.

Wat die twee wèl met elkaar gemeen hebben?
Het valt mij op dat mensen zo ontzettend weinig vrágen! Of dat nu over mijn ziekte gaat en hoe ik daarmee leef. Of nu, over het hoe en waarom wij vertrekken uit een prachtig huis in een prachtige straat.

Mensen vragen niet. Gewoon niet. En hoe meer ik erop ga letten, hoe meer het mij opvalt. Ja, en hoe meer het mij ook stoort.

Dat men niet vraagt… voilà. Als er geen interesse is, hoef je die ook niet te veinzen. Maar dat is het niet alleen. Mensen doen veel liever aannames. De aanname dat ik iets niet kan of dat iets niet verstandig is. Aannames over mijn lichamelijke conditie of de ernst van mijn reuma, “omdat ik ook gewoon op het dak van de erker sta te schilderen”.

Aannames, de wereld is ervan vergeven. Waarop drijven de sorry-tv-programma’s? “Ik dacht dat zij dit of dat dacht of had gedaan (vul maar in)…..”. Daar gaat het mis. Had het maar gewoon gevraagd, scheelt een boel gedoe! En een programma minder op tv 😉

Zelden, héél zelden wordt mij gevraagd waarom ik iets doe of juist niet doe.

Gewoon de vraag: “Hee hoi, hoe gaat het met je? Ik zag dat je aan het schilderen was. Ging dat wel? Of kreeg je er later toch last van?”.

Of: “Jij hebt toch reuma? Maar ik zie je ook regelmatig met de racefiets weggaan. Ik wist niet dat dat mogelijk was. Vertel eens?!”. En dan wil ik met alle plezier vertellen waarom ik dat doe en hoeveel goeds beweging mij heeft gebracht.

Zo simpel kan het zijn. En zo simpel tref ik het bijna nooit. Daarin ben ik niet uniek. Ik lees toch regelmatig van mensen, die leven met een chronische of andere ziekte, dat dit is waar zij tegenaan lopen.

Bij mijn partner op het werk heerst een ongeschreven regel: Never assume anything!

En voor mij hoort deze daarbij: Assumption is the mother of all fuck-ups.

Tegelijkertijd is het toch lastig. Ik wil graag open en eerlijk zijn en mijd oppervlakkigheid. Dus er zijn ook mensen die wel vragen hoe het met mij gaat, maar dat eigenlijk uit beleefdheid doen. Ik geef eerlijk antwoord en ik zie aan de gezichten of hoor aan de reactie: het was een beleefdheidsvraag.

Het verschil tussen de oprechte en de beleefdheidsvraag vind ik lastig vast te stellen.

Laatst zei een straatgenoot: “Oh hemel, heb je reuma? Dat wist ik helemaal niet!”. Ik moet dan mijn tong afbijten om niet te zeggen: ”Dan heb je slecht opgelet…” Dat doe ik niet. Maar ik doe er ook niet geheimzinnig over. Ik heb weleens uitgelegd waarom ik het onprettig vond als hij de auto zo heel strak op mijn auto parkeerde. Ondanks stuurbekrachtiging belast ik dan toch mijn polsen en handen veel teveel als ik eruit wil draaien. Maar vertellen is één, luisteren is twee. En die tweede is toch noodzakelijk voor het laten overkomen van welke boodschap dan ook.

Terug naar verhuizen.

Op ons nieuwe adres krijgen wij natuurlijk te maken met nieuwe buren, nieuwe contacten. Ik wil bij mijzelf  blijven en open zijn over hoe ik leef. En natuurlijk ben ik ook erg benieuwd wat ik daarin ontmoet! Worden het aannames? Krijg ik echte vragen? Wordt het sociaal gewenst en beleefdheid of echt contact?

Ik kijk er naar uit en ben heel benieuwd!

————————————————————————————————————

Tien Heuvel (45) leeft sinds haar 27e met Reuma, getrouwd met Richard (49) en moeder van zoon Wouter (11). Stapt regelmatig op de racefiets of gaat een uur tempo-wandelen, omdat dit enorm effect heeft op vermindering van fysieke klachten. Beklom in 2013 wandelend en in 2014 per fiets Alpe d’Huez tijdens Alpe d’HuZes. Iets waarvan zij dacht dat dit niet voor haar was weggelegd. Verzorgt met Kantoor 10 communicatie en administratie voor kleine bedrijven. De opa van Richard overleed aan ALS.

 

Signalen

Begin deze maand heb ik een paar dagen in het ziekenhuis gelegen met een lichte longontsteking. Gelukkig waren we er op tijd bij en kon de ontsteking goed behandeld worden. Maar het zet alles wel weer even in perspectief, over hoe goed ik op mijn gezondheid moet letten.

In het weekend voorafgaand aan het ziekenhuisbezoek had ik een feestje. Dat was een mini-Oktoberfest, compleet met outfit, bier, worst en pretzels, waar ik me erg op verheugd had. Ondanks dat ik me niet topfit voelde en keelpijn had, ben ik toch heen gegaan. De volgende dag was het mis, waarvan ik twee weken de gevolgen heb ondervonden.

Zo’n situatie herken ik wel van vroeger. Ik voel me niet 100%, maar ga toch die lange tocht fietsen. Waarom? Omdat ik er voor getraind heb, omdat ik er zin in heb, omdat ik me niet wil laten kennen. Genoeg redenen te bedenken om op de fiets te klimmen, hou ik mezelf voor. Halverwege heb ik dan spijt. Het gaat totaal niet. En in plaats van dat ik met plezier op mijn fiets zit, ben ik met mezelf aan het vechten om de tocht uit te rijden. De volgende dag voel ik me slap en lusteloos.

Dit zullen veel mensen wel herkennen. Je leeft ergens enorm naar toe, en als het dan zover is, protesteert je lichaam. Maar wat doe je dan? Ga je toch naar die hardloopwedstrijd met die geïrriteerde knie? Ga je toch naar die leuke lezing met knallende hoofdpijn? We stellen ons lichaam meestal niet op de eerste plaats, luisteren slecht naar de signalen die ons lichaam geeft. Simpelweg omdat we niks willen missen, alles mee willen maken. Ja, pas als we niet meer kunnen lopen van de kniepijn of niet meer kunnen functioneren door de migraine, dan luisteren we. Dan wordt de keuze voor ons gemaakt, als het lichaam zichzelf op de eerste plaats zet.

De uitdaging is om te leren wanneer je die signalen serieus moet nemen. Natuurlijk is dat geen garantie voor een gezond leven. Als ik niet naar dat feestje was gegaan, was ik dan niet zo ziek geworden? Die vraag kan niemand beantwoorden. Maar het is het zeker waard om even bij stil te staan, als je twijfelt of je je lichaam prioriteit moet geven.

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Met beide handen

Het leven kent vele kanten. Pak het met beide handen aan en geniet van elke dag.

Zoals hieronder te lezen is, ben ik sinds enkele maanden vader van een prachtige dochter Emma. Geboren in de morgen van 11 april 2014. Dat zet je leven wel op z’n kop. Benieuwd naar het leven als vader riep dit ook vele vragen bij mij op. Over het algemeen durf ik over mijzelf te zeggen dat ik een redelijk druk bezet sociaal leven heb, waarin ik veel tijd vrijmaak voor leuke dingen. Sporten, toneelspelen maken hier een groot deel van uit. ‘Wat zou de geboorte van mijn kind betekenen voor mijn sociale leven?’, was een van deze vragen. Iets waar ik op dat moment nog geen weet van zou hebben.

Nog voor de geboorte van mijn dochter vond ik sommige zaken erg belangrijk. Geregeld afspreken met vrienden, gezellige feestjes bezoeken en op pad gaan om een avond een drankje te doen met bekenden, waren dingen die op regelmatige momenten werden gedaan.

Op dit moment, na de geboorte, kan ik zeggen dat al deze dingen toch wel gezakt zijn op de ladder van belangrijke zaken. Het leven als vader heeft er voor gezorgd dat mijn prioriteiten anders zijn komen te liggen. Veel liever ben ik op dit moment bij mijn dochter om voor haar te zorgen, met haar te spelen en haar te zien opgroeien. Vind ik dit erg? Helemaal niet. Ik heb zelfs het idee dat ik meer geniet van alle kleine momenten die het leven op dit moment biedt. Elke dag is anders, en iedere dag zie ik mijn dochter groeien. Is hierbij mijn sociale leven afgebrokkeld? Nee, zeker niet. Ik sport nog steeds, oefen me suf op mijn teksten voor de musical en neem af en toe ook tijd om een drankje te doen met vrienden. Natuurlijk in goed overleg met mijn vriendin Vera. Het is een samenspel waar we samen vaak goed uitkomen. Dus nog steeds kan ik zeggen: Ik pak het leven aan met beide handen en geniet van elk moment. Samen met Vera, Emma en alle andere belangrijke personen in mijn leven.

Deze laatste gedachte komt ook sterk terug in mijn contacten met Ries en Saskia. Bewonderenswaardig vind ik hoe zij samen door het leven gaan. Uitgaande van de dingen die ze nog wel kunnen doen, pakken ook zij het leven met beide handen aan. Een goed voorbeeld voor mij, maar inmiddels ook voor vele anderen. De positiviteit die zij uitstralen geeft menig persoon een duwtje in de rug wanneer het even tegen zit. ‘Denk niet na over de beperkingen van het leven, maar geniet van de mogelijkheden die je hebt’.

————————————————————————————————————

Mattijs Kuiper
37 jaar
Leerkracht basisonderwijs
Partner: Vera Zeegers
Dochter Emma (5+ maanden)

Sterke leeuw

Richard Branson’s “screw it, let’s do it” is typerend voor ondernemerschap, gewoon doen en de onmogelijkheden oplossen wanneer ze zich voordoen. Ikzelf zeg altijd dat ondernemen draait om 3 dingen; mensen, geld en omstandigheden. En het is vooral het laatste dat bepaalt of je succes hebt. Je aanpassen aan de altijd weer veranderende omgeving, niet alleen zakelijk, maar ook in je privéleven.

De manier waarop ik omga met het feit dat ik ALS heb, wordt gekenmerkt door aanpassingen en dus vooral mij te focussen op de dingen die ik nog wel kan. Dat lijkt eenvoudig gezegd, maar dat is het natuurlijk niet. De ziekte heeft voor iedereen een andere beleving, voor de één een kwelling, voor sommigen ook een openbaring, een zinbeleving, van waar draait het eigenlijk om in het leven. Die relativering kom ik bij heel veel mede patiënten tegen en verklaart ook die enorme saamhorigheid tijdens evenementen voor ALS.

Mijn hele leven draait om mogelijkheden, ook wanneer onmogelijkheden aan de horizon ontstaan, probeer ik het negatieve om te buigen in het positieve, vaak daarbij denkend dat het leven maakbaar is. Maar ik ben ook een realist, wetend dat er zoiets als het lot bestaat. En als dan de koers van je leven een andere wending neemt, kan je maar beter je kompas pakken om in ieder geval bij te sturen.

Ik ben niet godsdienstig, maar geloof sterk in de evolutieleer van Darwin, die zegt: “Het zijn noch de sterkste, noch de meest intelligente die overleven, maar degene die zich het beste aanpassen”, en zo is het in mijn ogen.

Toch kent iedereen die angst en dat soms hulpeloze gevoel van die volgende dag, die siddering die je voelt als iets simpels je niet meer lukt, overslaand in woede en frustratie. Het omarmen van die angsten, dat gevoel accepteren is een overwinning op jezelf…!

In de top 5 van grootste angsten in Nederland staan; de dood en spreken in het openbaar, nou beide heb ik inmiddels wel overwonnen en daarbij ben ik trots op mezelf. Die trots wil ik graag breken in 1500 stukjes en geven aan al mijn mede patiënten, want ik weet dat niet iedereen even sterk kan en wil zijn. Toch schuilt in deze gastblog ook weer een diepere betekenis omdat LeoForte staat voor “sterke leeuw” en laat dat nu precies mijn sterrenbeeld zijn en figuurlijk betekent het een zeer zware beproeving ondergaan, nou dat noem ik dan in ons geval een understatement…

Maar laten we vooral vechten als leeuwen en de omstandigheden aangrijpen om het onmogelijke, mogelijk te maken…

————————————————————————————————————

Bernard Muller (46) is een havenondernemer uit de Rotterdamse haven en in juni 2010 gediagnosticeerd met ALS. Het oplossen van ALS is inmiddels een 24/7 missie in zijn leven geworden en hij heeft samen met mede patiënt Robbert Jan Stuit project MinE, het grootste genetische onderzoek naar ALS opgezet en daarna Treeway opgericht om snel veelbelovende therapieën bij patiënten te krijgen. Zijn laatste project is een zorghotel voor ALS patiënten, waar hij ze de week van hun leven wil geven en waarvan de opening gepland staat in het voorjaar van 2016.

Wat een weer hè?

In de lift van ons appartementencomplex krijgen we dit vaak te horen als er iemand instapt. Toegegeven, de gekozen opmerking past bij bijna elk weertype en is een prima manier om een gesprek te beginnen. Maar meestal blijft het bij die opmerking. Als je bij een compleet onbekende in de lift stapt, snap ik dat. De meeste mensen die we tegenkomen weten echter goed wie ik ben. Toch vraagt men zelden hoe het met mij gaat. Niet omdat ze geen interesse hebben, maar omdat ze niet weten hoe om te gaan met de mogelijke reactie. Ze zien dat mijn gezondheid langzaam achteruit gaat en verwachten daarom een negatief antwoord. Men weet daar over het algemeen niet goed raad mee, dus is de eenvoudige oplossing de vraag niet stellen.

Het vreemde is dat als mijn vrouw Saskia alleen in de lift staat, er wel vaak gevraagd wordt naar mijn gezondheid. Terwijl ik zelf toch het beste denk te weten hoe ik me voel.

Maar hoe ga je om met een slecht-nieuws bericht van iemand? Wat ik nog weet van vlak na mijn diagnose, is dat veel mensen zich geen houding weten te geven. “Ik weet even niet wat ik moet zeggen.”, heb ik regelmatig gehoord. En soms is dat ook genoeg. Soms zegt stilte meer dan woorden. Als je overvallen wordt door zo’n bericht, heb je even tijd nodig om dat te verwerken. Daar is helemaal niets mis mee.

Vandaag de dag is de kans dat iemand die mij kent totaal verrast is over mijn situatie een stuk kleiner. Ik denk zelf dat het daarom alleen maar mee kan vallen. Toch merk ik dat mensen het moeilijk vinden om me aan te spreken, om te vragen hoe het met me gaat. En dat vind ik jammer. Net als de meeste mensen -ziek of gezond- vind ik oprechte interesse namelijk fijn. Eigenlijk maakt het dan niet eens uit wat er gevraagd wordt. Als iemand echt wil weten hoe het met je gaat, kan de vraag nooit fout zijn.

Dus als je de volgende keer twijfelt of je iemand aan zult spreken, als je met een knoop in je maag voor iemand staat, denk dan terug aan dit stukje. Stel gewoon de vraag die je wil stellen en je zult merken dat het gewaardeerd wordt!

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Bewuste onzekerheid

22 was ik. Mijn start bij accountants, belasting en advieskantoor KPMG. Een wereldwijde speler met ruim 120.000 werknemers in meer dan 150 landen. De K staat voor het Nederlandse aandeel in het door een fusie ontstane KPMG. Grow or go, up or out, een organisatie waar persoonlijke groei ten behoeve van de klanten, KPMG en de omgeving bovenaan het verlanglijstje staan.

In de afgelopen 19 jaar, van mijn 22e tot mijn 41ste heb ik daar op vele vlakken van geprofiteerd. Ik heb veel mensen ontmoet, diverse resultaten geboekt, heb veel geleerd en ben er in materiële zin wijzer van geworden. En toch werd ik me meer en meer bewust dat ik die lijn niet wilde voortzetten. Alhoewel mijn omgeving er in eerste instantie weinig van begreep heb ik bewust toch de lijn van afscheid nemen ingezet. De zekerheid, de Audi, het inkomen, de professionele omgeving, de prominente werkgever. Allemaal ingeleverd voor bewuste onzekerheid.

Alleen door je regelmatig bewust te zijn van hoe je de weken invult blijf je je eigen plannen maken en wordt je geen onderdeel van de plannen van een ander. Dat deed ik op zich regelmatig en dan kwam ik tot de conclusie dat ik bij KPMG nog altijd vond wat ik zocht. En toch ben ik uiteindelijk net iets te lang gebleven. Mijn ogen zijn geopend, ik ga energieker door het leven, ben gezonder gaan leven met meer aandacht voor voeding en mijn gewicht en ben volgens mijn omgeving een stralender mens geworden.

Door het maken van deze bewuste keuze kwam er in mijn overtuiging ook al snel een nieuwe werkuitdaging op mijn pad die voldeed aan mijn wensen die ik had samengevat in OASE: Ondernemerschap, Amsterdam, Spijkerbroek en Echt iets anders. Bewust en gezond leven brengt je verder. Je werkomgeving bepaalt voor een groot deel hoe je je leven inricht en dus is het essentieel ook op dat vlak bewuste keuzes te maken!

————————————————————————————————————

Patrick Steenkist, 23 februari 1973, 20 jaar samenwonend, dochter van 12, woonachtig in Haarlem, badminton, tennis, reizen, wijn, fotografie, horeca bezoek.

Patroon

In 2014 heb ik tot dusver een viertal sportieve doelen gesteld met de volgende uitslagen.

Halve marathon Egmond    doel: 1:45:00     tijd: 1:45:53

Marathon Rotterdam          doel: 3:30:00      tijd: 3:30:18

Triatlon Amsterdam Nieuw-West     doel: 2:30:00      tijd: 2:30:47

Marquetteloop halve marathon      doel: 1:30:00     tijd 1:30:19

Herken je ook een patroon? Het blijkt dat ik iedere doel op minder dan één minuut niet haal. Aangezien ieder van deze doelen erg ambitieus was, ben ik desondanks tevreden met de resultaten. Toch zou het wel er leuk zijn geweest als ik die paar seconden sneller had kunnen zijn. Bij mijn volgende uitdaging, de volledige triatlon, staat er zelfs een gratis vakantieverblijf op het halen van mijn doel 10:00:00, dus ik wil dit patroon graag doorbreken.

Toen ik dit patroon constateerde moest ik denken aan 2 ervaringen uit het verleden:

In 2005 moest ik bij een workshop in de Koreaanse zelfverdedigingskunst Tang Soo Do een plankje door midden slaan. De sleutel tot succes hierbij is dat je je elleboog richt op een punt achter het plankje. Of zoals de instructeur vertelde, je richt je op een doel dat verder ligt dan het breken van het plankje. Het ging verrassend eenvoudig!

De tweede ervaring was een onderhandelworkshop in 2010. Stel je wilt in een galerie een schilderij kopen en je vind 300 euro een redelijke prijs. Als je eerste bod 300 is, ga je waarschijnlijk iets meer dan 300 euro uitgeven. Daarom moet je beginnen met een bod dat veel lager is dan 300, bijvoorbeeld 150 euro. Bovendien moet je er intrinsiek van overtuigd zijn dat die 150 euro een eerlijke prijs is. Als je vervolgens met een schilderij van 250 euro onder de arm wegloopt, zal je het initieel jammer vinden dat je meer dan de ‘redelijke’ prijs hebt betaald. Even later besef je dat je doel bereikt is.

Dit lijkt eenvoudig te repliceren. Stel je doel een kwartier naar beneden bij en overtuig jezelf ervan dat je dat kunt. Echter bij sport weet je doorgaans heel goed wat in je vermogen ligt. En iets sneller gaan vereist al behoorlijk wat training. Sneller zwemmen vereist technische begeleiding die ik nu ontbeer, dus dat gaat 1:30:00 duren. Een snelheid van 36 kilometer per uur fietsen wordt een hele klus, en duurt dan 5:00:00. Dan houd ik 3:30:00 over om een marathon te lopen en tweemaal om te kleden. Dat is dezelfde marathontijd als in Rotterdam en betekend dus dat ik een persoonlijk record ga lopen rond 3:15:00. Daarom is bij deze mijn doel marginaal bijgesteld naar 9:55:00 en ga ik mijzelf in de komende 5 weken overtuigen dat ik dat kan.

Zorg dat je de lat hoog genoeg legt, om je doel te halen!

————————————————————————————————————–

Piet Beentjes is sourcing specialist bij ABN AMRO. In die functie besteed hij IT-diensten uit. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en sinds kort ook triatleet.

Geluk

Life moves pretty fast. If you don’t stop and look around once in a while, you could miss it. (Film Ferris Bueller’s Day Off)

Kun je van geluk spreken als je de diagnose ALS krijgt? Daar kan ik vrij kort over zijn: nee. De diagnose zelf is – en dan zeg ik het netjes – buitengewoon beroerd. Toch is beroerd zeker niet het eerste woord wat bij me opkomt als ik aan de afgelopen periode terug denk. Daarvoor zijn er teveel mooie dingen gebeurd en heb ik teveel mooie lessen gehad.

Voorheen werd ik gelukkig op de racefiets. Het voornaamste doel was zo snel mogelijk van A naar A te komen (De ervaring leert dat je meestal weer wilt eindigen op de plek waar je bent begonnen). Mijn geluk bestond op dat moment uit snelheid, hartslag en trapfrequentie.

Laatst reed ik samen met Saskia een deel van zo’n rondje door de duinen op de rolstoelfiets. Net als met veel andere dingen tegenwoordig, ligt ook daar het tempo een stuk lager. Daardoor kregen we de tijd om te genieten van de dingen om ons heen. Er bleek veel meer te zien dan ik in het verleden in de gaten had. Waar ik eerder alleen mijn snelheidsmeter en hinderlijke andere fietsers zag, zag ik nu koeien, konijnen, vogels en meer mooie natuur. Verbaasd dat ik dat niet eerder hadden opgemerkt, genoot ik van het moment en het samen zijn. Kortom, geluk!

Is geluk met elkaar te vergelijken? Dat is volgens mij lastig, omdat het een subjectief begrip is. Het geluk van de een is niet mooier, beter of sterker dan dat van de ander. Toch ervaar ik het nu anders dan in het verleden. Veel intenser. Hoe melodramatisch dat ook klinkt, het is alsof ik nu pas besef dat die momenten heel dierbaar zijn. De vraag is waarom dat zo voelt.

Als ik kijk naar de quote aan het begin van dit verhaal, zie ik wel een mooie vergelijking. Mijn dagelijkse leven was als een sneltrein, waarin ik niet de tijd nam om echt stil te staan bij de momenten die er toe doen. Ik genoot wel, maar was in mijn hoofd al weer bij de volgende afspraak. Pas toen er aan de noodrem werd getrokken, zoals bij mij duidelijk is gebeurd, kreeg ik dat besef. Nu neem ik wel de rust om écht te genieten, voelen en beleven.

Vaak gaat het daarbij om de kleine dingen die het doen. Gewoon op woensdagmiddag op een terrasje aan het strand genieten van de zon. Vrienden die een picknick in het park regelen en hun hele tuinset meeslepen, zodat we allemaal op dezelfde hoogte zitten. Daarbij niet bezig zijn met wat er allemaal op de agenda staat, maar leven in het moment. Eigenlijk is het niet meer dan de rust nemen om bewust te zien wat er om je heen gebeurt. Dus stap af en toe eens uit de trein en geniet intens van de mooie momenten en de mensen om je heen. Waarom zou je daar mee wachten tot er aan de noodrem is getrokken?

Aan welk moment denk je nu?

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Hoe vind jij balans tussen focus en relativering?

balans

Ken je dat? Een supervakantie met echte rust en inspiratie voor nieuwe plannen. En dan kom je terug in Nederland en ga je binnen de kortste keren weer op in alle dagelijkse beslommeringen.

Andersom, merk ik dat ik tijdens drukke perioden in mijn privé en werkleven helemaal meegenomen wordt in de drukte van de dag. Dat voelt goed, maar ben ik dan niet de houthakker die geen tijd heeft om zijn bijl te scherpen omdat hij zo hard bezig is met hakken.

Relativeren, bijvoorbeeld tijdens een mooie vakantie, helpt dan om betere oplossingen te vinden en plannen aan te scherpen. Maar… dat relativeren kan ook doorslaan. Uiteindelijk kun je alles relativeren.Wat is de zin van de acties voor je werk als er in je omgeving vreselijke dingen gebeuren? Wat is überhaupt de zin van al die drukheid in Nederland als je naar de rest van de wereld kijkt.

Dat gaat mij uiteindelijk dus weer iets te ver, zo’n wereldverbeteraar ben ik niet. Het gaat om balans tussen focus en relativeren. Net terug van vakantie moest ik denken aan de blogpost van Jelle Hermus van SoChicken met als voornaamste boodschap dat je focus aan moet brengen en moet starten (actie!) met het belangrijkste op je lijst. Een goede tip!

Ikzelf werk veel met lijstjes om mijn doelen te realiseren (focus, actie!), maar probeer ook af en toe (ook zonder vakantie) na te denken over de dingen die ik op mijn lijstje zet (doe ik de goede dingen?).

Zo heb ik recent één van mijn privé doelen afgestreept door mijn eerste iPhone App te ontwikkelen, die nu te downloaden is in de AppStore. Dus nu is het tijd om even na te denken over de andere doelen die op mijn lijstje staan.

Wat zijn jouw doelen en hoe breng jij focus en relativeren in balans?


Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. Michiel is pas vader geworden van Erik. In zijn resterende vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler. 

Hapje voor hapje

“Hoe eet je een olifant?” is een vraag die centraal stond in mijn cursus strategisch management. Veel verder vervaagd van de realiteit kon het niet beginnen. En concreter is het ook nooit geworden. Dat ik met de hoogste waardering slaagde is meer geluk dan wijsheid, maar toch heb ik iets essentieels geleerd.

We beginnen meestal niet aan een uitdaging die vergelijkbaar is met het eten van een olifant. De truc is dan ook dat je het stapje voor stapje doet of in het geval van de olifant, hapje voor hapje.

Als kind denk je niet na over wat er na je strikdiploma komt. En als je ouder bent, is het zo vanzelfsprekend, dat je er helemaal niet meer over veters strikken nadenkt. Dit bewijst dat iedereen in zijn leven stappen heeft gezet die achteraf gezien onmogelijk leken, zoals het eten van een olifant. In de eerste plaats vertel ik dit om je er op te wijzen dat je best heel trots mag zijn op wat je in het leven bereikt hebt!

Het maakt ook iets anders pijnlijk duidelijk. Na een bepaalde leeftijd staan we reëler in het leven en denken we in haalbare stappen. Velen onder ons mijden uitdagingen die lijken op het eten van een olifant. Kinderlijk opportunisme evolueert tot volwassen realisme, of zoals ik het liever noem: saaiheid. Mijn goede vriend Ries zou gewoon spreken van denken in beperkingen en de vraag stellen: “Maar waarom is dat niet mogelijk?” Het is overbodig om te zeggen dat de grote ontdekkingen zijn gedaan door opportunisten. Columbus, Einstein en de uitvinder van het buskruit.

Niet menselijks is mij vreemd. Ook ik geef mijzelf zo nu en dan een schop onder mijn kont. Een trainee nodigde mij in augustus uit voor een business run van 8km en ik wist direct dat ik dat niet zou halen. Mijn knie zou weer gaan opspelen en ik was sowieso een heel beroerde loper. Toch heb ik ‘ja’ gezegd en achteraf gezien heb ik daar een olifant gegeten. In september begon ik met korte trainingen van 2 a 3 kilometer, waar ik serieus van bij moest komen en een half jaar later liep ik in zowel maart als april meer dan 200km per maand, inclusief een marathon op verdienstelijk tempo.

Vandaag heb ik weer een hapje olifant op. Mijn eerste triatlon-wedstrijd op de olympische afstand (ongeveer een kwart triatlon met 500 meter extra zwemmen). Met 2 uur en 30 minuten mooi op schema om de volledige triatlon binnen de 10 uur te finishen. En het leukste van het eten van olifanten is dat je van ieder hapje dubbel geniet. Je geniet van de prestatie van de dag en ook van de wetenschap dat je weer een stap dichter bij de volledige olifant bent.

Dus ik hoop dat je bij het aanschouwen van de volgende olifant aan deze blog denkt, voordat je verder gaat met waar je mee bezig was.

Bij de totstandkoming van dit stuk zijn geen olifanten geweld aangedaan.

————————————————————————————————————–

Piet Beentjes is sourcing specialist bij ABN AMRO. In die functie besteed hij IT-diensten uit. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en sinds kort ook triatleet.

Passie zonder beperking

Wie ben ik
In 2003 werd bij mij de ziekte van Strümpell geconstateerd. De spastische verlamming in mijn onderlijf zorgde ervoor dat ik in een rolstoel terechtkwam. Mijn leven veranderde vanaf dat moment volledig, maar niet op een negatieve manier. Ik plaats van vast te houden aan de dingen die ik niet meer kon, leerde ik nieuwe doelen stellen. Zo ging ik fanatiek handbiken en stortte ik me op de triathlonsport. Ook volgde ik opleidingen NLP en Hypnotherapie, zodat ik mijn eigen bedrijf kon beginnen. Mijn beperking heeft me laten inzien wat mijn grootste passie is: mensen helpen bewust te worden. Ik wil anderen laten zien dat ook zij negatieve gebeurtenissen in hun leven kunnen ombuigen tot iets positiefs.

Wat doe ik
Als coach en trainer begeleid ik mensen om hun problemen op te lossen, doelen te stellen en deze doelen te bereiken. Dit doe ik vanuit NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren) en hypnotherapie. Door gebruik te maken van mijn eigen ervaringen, coach ik vanuit een ander perspectief en kan ik mensen leren op een nieuwe manier naar een situatie te kijken. Ik geef trainingen, presentaties en motivational speeches, zowel individueel als in groepsverband.

Niets is onmogelijk
In 2006 ontmoette ik Martin Breedijk, docent op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding in Amsterdam. Ik gaf daar een gastles over gehandicaptensport. Hij vroeg mij of ik zin had om mij sportief in te zetten voor het goede doel. Toen ik enthousiast ‘ja, natuurlijk’ zei, realiseerde ik mij niet dat dit betekende dat ik de Alpe d’Huez op moest gaan fietsen. Maar niets is onmogelijk, dus rug strekken, kop erop en gaan! Uiteindelijk ben ik meerdere jaren betrokken geweest bij het evenement Alpe d’HuZes en heb ik in totaal zeker 15 keer de Alpe beklommen.

Bewustwording
Dit verhaal, maar ook hoe ik gestart ben met triatlon, vertel ik graag aan anderen. De boodschap die ik graag wil uitdragen is: kijk niet naar wat je niet (meer) kunt, kijk naar wat je (nog) allemaal wel kunt!

Veel mensen zijn vooral met de toekomst bezig. Later als de kinderen het huis uit zijn, dan….. Later als ik met pensioen ben, dan….. Wie herkent het niet. Maar wie weet is er geen later. Waarom niet nu al genieten en de dingen doen die je graag wilt doen. Waarom uitstellen? Ik wil graag mensen bewust laten worden van het hier en nu. Laten genieten van kleine, alledaagse dingen.

Passie zonder beperking

 

 

Wie ben ik
In 2003 werd bij mij de ziekte van Strümpell geconstateerd. De spastische verlamming in mijn onderlijf zorgde ervoor dat ik in een rolstoel terechtkwam. Mijn leven veranderde vanaf dat moment volledig, maar niet op een negatieve manier. Ik plaats van vast te houden aan de dingen die ik niet meer kon, leerde ik nieuwe doelen stellen. Zo ging ik fanatiek handbiken en stortte ik me op de triathlonsport. Ook volgde ik opleidingen NLP en Hypnotherapie, zodat ik mijn eigen bedrijf kon beginnen. Mijn beperking heeft me laten inzien wat mijn grootste passie is: mensen helpen bewust te worden. Ik wil anderen laten zien dat ook zij negatieve gebeurtenissen in hun leven kunnen ombuigen tot iets positiefs.

Wat doe ik
Als coach en trainer begeleid ik mensen om hun problemen op te lossen, doelen te stellen en deze doelen te bereiken. Dit doe ik vanuit NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren) en hypnotherapie. Door gebruik te maken van mijn eigen ervaringen, coach ik vanuit een ander perspectief en kan ik mensen leren op een nieuwe manier naar een situatie te kijken. Ik geef trainingen, presentaties en motivational speeches, zowel individueel als in groepsverband.


Niets is onmogelijk

In 2006 ontmoette ik Martin Breedijk, docent op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding in Amsterdam. Ik gaf daar een gastles over gehandicaptensport. Hij vroeg mij of ik zin had om mij sportief in te zetten voor het goede doel. Toen ik enthousiast ‘ja, natuurlijk’ zei, realiseerde ik mij niet dat dit betekende dat ik de Alpe d’Huez op moest gaan fietsen. Maar niets is onmogelijk, dus rug strekken, kop erop en gaan! Uiteindelijk ben ik meerdere jaren betrokken geweest bij het evenement Alpe d’HuZes en heb ik in totaal zeker 15 keer de Alpe beklommen.

Bewustwording

Dit verhaal, maar ook hoe ik gestart ben met triatlon, vertel ik graag aan anderen. De boodschap die ik graag wil uitdragen is: kijk niet naar wat je niet (meer) kunt, kijk naar wat je (nog) allemaal wel kunt!

Veel mensen zijn vooral met de toekomst bezig. Later als de kinderen het huis uit zijn, dan….. Later als ik met pensioen ben, dan….. Wie herkent het niet. Maar wie weet is er geen later. Waarom niet nu al genieten en de dingen doen die je graag wilt doen. Waarom uitstellen? Ik wil graag mensen bewust laten worden van het hier en nu. Laten genieten van kleine, alledaagse dingen.

Tegenslag

Start spreading the news..

Herken je het gevoel dat je denkt dat je een examen goed gemaakt hebt, en vervolgens een 4,2 als cijfer krijgt? Je hebt je voor je gevoel goed voorbereid, en verwacht een mooie voldoende. Dan ben je even behoorlijk uit het veld geslagen als dat niet het geval blijkt te zijn. Maar hoe lang je daar ook teleurgesteld of verdrietig over bent, dat helpt niet. Je cijfer wordt er niet hoger van. Blijkbaar heb je toch minder goed geleerd dan je dacht of begrijp je de stof niet volledig. Wat wel helpt is je richten op de herkansing. En belangrijker nog, de weg daar naar toe. Want met precies dezelfde voorbereiding zal het resultaat waarschijnlijk ook precies hetzelfde zijn. Je zult dus iets moeten veranderen voor een andere uitkomst.

In de rest van je leven is het niet anders. Je krijgt continu examens in je werk, relaties en opvoeding. Al zijn deze examens anders dan op school, het blijven examens waarin je kunt laten zien wat je tot dan toe geleerd hebt. Soms zijn het duidelijke vakken, zoals een belangrijke presentatie op je werk. Maar vaak is niet meteen helder waar je op getoetst wordt. Dan besef je pas achteraf dat het een examen was en in welk vak. En ook hier zul je tegenslag ervaren.

Er zijn genoeg herkansingen. Die moet je alleen wel zien en grijpen. Deze herkansingen gaan namelijk niet over exact dezelfde stof. Dan zou je de theoretische vraag krijgen wat je anders zou doen als je – een deel van – je leven over zou kunnen doen. Stel je eens voor dat dat echt kan, en je komt weer op het punt waar je bent teruggegaan. Wat doe je dan als je wederom die vraag krijgt? De kans is groot dat er dingen zijn die je toch weer anders wil doen, want het is nooit perfect. Dus nog maar een keer dan? Daarom is het beter dat die mogelijkheid er alleen in films is, en je moet zoeken naar de herkansingen.

Ruim twee en een half jaar geleden had ik een examen neurologie. Ik dacht dat ik mij prima had voorbereid. Ik was sportief, at gezond en was matig met alcohol. Kortom, ik was voor mijn gevoel goed gezond. De verbazing en teleurstelling was dan ook groot toen ik een dikke onvoldoende kreeg met de diagnose ALS. Dat kun je gerust een enorme en onverwachte tegenslag noemen. Het duurde dan ook even voor ik de herkansing had gevonden. Sterker nog, pas op dat moment heb ik geleerd dat er voor elk examen wel een herkansing is. En hoe ik met zo’n tegenslag kan omgaan. Dat heb ik gedaan door er openlijk over te praten, het niet binnen in mezelf te verwerken. Maar veel belangrijker nog, ik ben me gaan richten op de herkansing. Die lijkt ver te zoeken na zo’n diagnose, maar dat is hoe je er naar kijkt. Voor mij was het een examen in omgaan met tegenslag. Een examen in veerkracht. Een dergelijke klap had ik nog niet eerder gehad, en gezien de diagnose zouden er meer kunnen volgen. Genoeg reden om me goed voor te bereiden op de herkansing.

Die herkansing kreeg ik afgelopen week. Samen met Saskia heb ik een aantal maanden geleden het plan opgevat om een mooie reis naar New York en Washington te maken. Gezien mijn situatie is dat geen standaard stedentrip, dus hebben we ons – bijgestaan door een gespecialiseerd reisbureau – goed voorbereid. Alles was geregeld, we waren aan het aftellen voor vertrek. Alleen nog een bezoek aan de longarts voor een handtekening. Een formaliteit, want ik deed mijn oefeningen en had geen klachten. Helaas wezen mijn bloedwaarden anders uit en kregen we geen handtekening. De longarts vond vliegen zonder ademondersteuning niet verantwoord. Weer een totaal onverwachte onvoldoende. Natuurlijk was ik even boos, verdrietig en gefrustreerd. Maar ik heb heel snel de knop omgezet en actie ondernomen. We hebben iedereen die van onze reisplannen wist, verteld over de tegenslag. Maar vooral hoe we er mee omgaan. Binnenkort ga ik aan de slag met de ademondersteuning en kunnen we – iets later dan gepland – alsnog de reis maken.

Geslaagd voor de herkansing!

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Gezond leven

Ruim 30 jaar werk ik in de gezondheidszorg. Ik heb als wijkverpleegkundige, sociaal verpleegkundige en als abortusverpleegkundige gewerkt. Sinds enkele jaren werk ik voornamelijk in hospice-huizen en in de terminale zorg thuis.

Op al deze werkplekken heb ik mensen ontmoet die me aan het denken hebben gezet over wat gezond leven is. Soms sprak ik met oude mensen die – naar de huidige maatstaven – veel te veel gerookt en gedronken hadden.

Daarnaast heb ik jonge mensen zien sterven die buitengewoon gezond hadden geleefd. Ze aten veel groenten, weinig vlees, dronken gefilterd water en sportten zeker drie keer per week.

Natuurlijk kun je objectief vaststellen dat sommige eet- en leefgewoonten gezonder zijn dan anderen. Anderzijds heeft mijn werk in de zorg me geleerd dat er naast gezond eten en sporten, nog een andere factor is die buitengewoon van belang is. Namelijk: de manier waarop je omgaat met de dingen die het leven je brengen.

Geen leven gaat voorbij zonder onverwachte tegenslag, pijnlijke verliezen of verdriet. Maar ik heb geleerd, niet alleen uit mijn eigen leven maar ook uit dat van de mensen waar ik de afgelopen decennia voor heb gezorgd, dat er verschillende manieren zijn om hiermee om te gaan.

In mijn ogen is de kern van gezond leven dat je zoveel als mogelijk is, verantwoording neemt voor je eigen leven. Ik heb lang gezorgd voor een man die vlak na zijn pensioen een hoge dwarslaesie kreeg waardoor zijn toekomst er totaal anders uitzag. Aanvankelijk wilde hij niet verder leven, maar al binnen een paar dagen verlangde hij weer de krant en maakte hij grappen met zijn verzorgers.

Ik heb ruim tien jaar voor deze man mogen zorgen, en zijn optimistische en blijde kijk op het leven zijn altijd een voorbeeld voor mij gebleven. Je niet neerleggen bij de beperkingen, maar je richten op de mogelijkheden. Genieten van wat er wel is en kan en de regie zoveel mogelijk in eigen hand houden. Proberen van betekenis te zijn en blijven voor andere mensen. Dit alles het liefst met een flinke dosis humor en zelfspot. Zo probeer ik zelf te leven – ook als voorbeeld voor mijn kinderen.

En ja, natuurlijk probeer ik voldoende te bewegen, overmatig vet eten te vermijden en let ik een beetje op mijn gewicht. Hoewel, het ‘speciaaltje’ van de Febo is wel een aanrader. Bovendien heb ik altijd geprobeerd naast werk en gezin iets totaal anders te doen waar ik plezier aan beleef. Zo heb ik onlangs meegedaan aan een opera. Met tachtig mensen met een totaal verschillende achtergrond heb ik driekwart jaar lang gezongen, gespeeld en opgetreden maar vooral heel veel plezier gemaakt. Als ik roei denk ik aan niets anders. Als ik yoga doe concentreer ik me zo dat er geen ruimte is voor andere gedachten. Ik denk zelf dat de dingen die ik naast mijn werk doe, mij een betere verpleegkundige maken.

Het is enigszins een cliché, maar daardoor niet minder waar: iedereen kan vallen en soms kan zo’n val keihard zijn. Maar dan nog gaat het erom hoe je opstaat. In die zin zit de kern van gezond leven volgens mij in de eerste plaats tussen onze oren.

————————————————————————————————————

Annette van Liemt (1959) werkt als verpleegkundige bij de ZorgSpecialist. Zij deed de HBO-V in Voorburg en woonde en werkte in Den Haag en Amsterdam. Annette is getrouwd met Ewoud, kreeg een dochter Jet (24) en drie zonen, Stijn(22), Bram en Benjamin (18). Zoon Bram overleed tijdens zijn geboorte in 1994.

Gekkenwerk

In mijn vorige blog vertelde ik over mijn triatlon plannen. De grootste uitdaging is dit in te passen in je sociaal leven. Het is namelijk zo dat ik 14 uur wil trainen per week. Als je conditie op orde is, is het verzetten van die trainingsarbeid geen probleem meer. Maar hoe zorg je dat je per dag 2 uur vrijspeelt in een druk bestaan?

Een collega die weet wat het betekent een volledige triatlon in een knappe tijd te volbrengen vroeg gekscherend of ik een sabbatical zou nemen. Alsof je geen triatlon zou kunnen volbrengen naast een baan. Dat is een duidelijk voorbeeld van denken in beperkingen. Ik ben mogelijkheden gaan zoeken langs 2 assen, beschikbare tijd en combineren. Beschikbare tijd is de eenvoudigste as. Zoek tijd waar je anderen het minste stoort. Zo sta ik iedere doordeweekse dag om 6 uur op en zorg ik dat ik uiterlijk 9 uur beschikbaar ben voor werk. Mijn vrouw slaapt op die tijd of kiest ervoor om mee te doen met sporten. Omdat ik gedreven wordt door passie is het voor mij geen enkel probleem om dat uurtje eerder op te staan. Bij 2 uur trainen per dag hoort minimaal 7 uur slaap, dus ik probeer wel vóór 23 uur op bed te liggen, wat thuis tevens positief wordt ontvangen.

De as van de combinatie is complexer maar wel leuker om te verkennen. Je combineert een sociale of noodzakelijke activiteit met een sportactiviteit. In de eerste plaats is reistijd goed te combineren met sport, zolang je op de bestemming (werk, familie, vrienden) maar kunt douchen en wat kleding kunt achterlaten. De logistieke uitdaging die daarbij komt kijken verrijkt mijn denken in mogelijkheden. Zondagavond bedenk ik na een nauwkeurige analyse van mijn agenda een trainings- en reisschema voor die week, waarna ik de benodigde sport- en werkkleding inpak. In de tweede plaats laat een sociale activiteit zich ook goed combineren, omdat je zwemmen, lopen en fietsen uitstekend samen kunt doen. En als het tempo flink verschilt zoals tussen mij en mijn vrouw, dan kunnen een fietser en loper ook heel leuk tegelijkertijd sporten. En dat geeft mij weer de mogelijkheid om eten en drinken in het fietsmandje te stallen.

Heb je het sociaal voor elkaar, dan is dagelijks trainen een peulenschil. Doordat je bezig bent met je passie, maar ook omdat je een hoger niveau van efficiëntie bereikt. Dit verhoogt je energieniveau. Denken in mogelijkheden is vooral ook uitproberen. Verschillende mensen hebben tegen mij gezegd dat je niet dagelijks kunt sporten, denkend in beperkingen. Door gewoon te doen heb ik ontdekt dat ik gedurende 3 weken kan doorgaan zonder op te breken. Ook ontdekte ik zo dat zwemmen een goede bezigheid is om te herstellen van fietsen of lopen. En heel verrassend kun je fiets- en looptraining beter combineren op 1 dag dan op 2 opeenvolgende dagen.

Met deze insteek heb ik na een half jaar trainen de halve triatlon al eenvoudig volbracht. Daardoor is er geen greintje twijfel of de volledige triatlon gaat lukken, ook al moet ik nog veel conditie opbouwen. Leuk om te zien is dat de mening van mensen omslaat. Steeds meer mensen zijn overtuigd dat het mij gaat lukken en ook steeds meer mensen geloven zelf dat denken in mogelijkheden ze verder brengt dan ze ooit hadden durven dromen.

Wellicht denk je na het lezen van deze blog nog altijd dat dit gekkenwerk is, maar dan ben ik er in jouw definitie trots op om gek te zijn!

————————————————————————————————————–

Piet Beentjes is sourcing specialist bij ABN AMRO. In die functie besteed hij IT-diensten uit. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en sinds kort ook triatleet.

Gezondheid kan je helpen

Je wordt ernstig ziek en vraagt je af hoe je hierdoor heen komt? Wat moet ik doen om tijdens de behandelingen fit te blijven? En daarna? Om fit te blijven, maar ook om er voor te zorgen dat je alles goed aan kan. Je gezin, je vrienden, je werk. Want je wilt zo snel mogelijk weer actief worden. Of beter; actief blijven!

Ik heb kanker sinds januari 2005. En ik weet nog als de dag van gisteren dat ik me afvroeg hoe ik de chemo uit mijn lijf moest krijgen. Vragen hielp niet. Ja; er was Herstel en Balans. Geweldig, maar voor iemand die 100 kilometer per week hard liep tijdens zijn diagnose (ik ben triatleet), is dit niet geschikt. Niemand wist het. Ik ook niet. En daarom heb ik maar de houtje-touwtje-Peter-Kapitein-hersteltheorie bedacht. Als ik na een hele triathlon  de volgende dag wakker werd met het gevoel alsof ik tegen een tram was aangelopen, ging ik fietsen om te herstellen. Heel rustig, licht verzetje, veel kleren aan en veel water. Dat lactaat moest uit mijn lijf. Dat wisten ze in de sport al wel. Ik heb eigenlijk niets anders gedaan dan doen alsof chemo een agressieve vorm van lactaat is. Daarom stapte ik na enkele uren slapen, als ik uit het ziekenhuis kwam, op de fiets. Veel kleren aan en veel water om te drinken. Hartslag maximaal 125 en veel zweten. Lekker douchen, om 10 uur nog even het NOS Journaal en om 10 over 10 mijn bed in. Goed slapen, de volgende ochtend mijn jongens weer naar school brengen en op de fiets naar mijn werk. Zo deed ik dat en eigenlijk is dit wat uit het onderzoek A-Care (Alpe d’HuZes Cancer Rehabilitation Program) is gekomen. Veel bewegen (aangepast aan de patiënt) en veel rusten. Bewegen is goed voor kankerpatiënten (en volgens mij voor alle patiënten). Intuïtief voelde ik dat aan en nu weten we het zeker. Ik heb ook behandelingen in 2006, 2007 en 2008 (2 beenmergtransplantaties) gehad en steeds was het de combinatie van bewegen en rusten die me er snel bovenop hielp.

Sport geeft nog steeds mijn leven structuur en maakt mijn hoofd leeg. Ik noem het ook wel mijn vorm van meditatie. ‘s Ochtends een uurtje op weg naar het werk en ‘s avonds nog een uurtje op weg naar huis. Ik dwing mijzelf dit te doen om er voor te zorgen dat ik de grote hoeveelheid werk die er ligt aan kan. Effectief zijn en blijven. En ja; ik let ook op de andere aspecten van mijn lifestile. Ik ben vegetarisch. Ik voel me stukken beter zonder vlees en vis. Ik eet veel sla en fruit. Heerlijk. Ik rook vanzelfsprekend niet en zorg er voor dat ik op een laag gewicht zit. Ik drink nog wel een wijntje of biertje. Zeker niet iedere dag en zelden veel, maar toch… 1 zonde mag (nog) van mijzelf.

Wat je overkomt heb je lang niet altijd in de hand. Wat je er mee doet bepaal jezelf. Je lichaam en geest in de juiste conditie krijgen en houden, is absoluut mogelijk. Het geeft je een mentale weerbaarheid waardoor je de ziekte beter aan kunt. Lichaam en geest gaan hand in hand. De balans bepaal jij en is er voor iedereen. Het is geen wedstrijd. Als jij minder kan, is de balans anders dan wanneer je meer kan. Het een is niet beter of slechter dan het ander. Het is anders. Maar geldt, net als het resultaat, voor iedereen gelijk. En het resultaat is mooi. Heel mooi!

————————————————————————————————————

Peter Kapitein is vader van twee zoons, Milo en Jaron en echtgenoot van Marjolijn. Hij leeft voor hen en zal, net als zijn grootvader, 87 worden. Het liefst zou hij dit zonder kanker hebben gedaan. Echter; dat gaat niet meer. Dan maar met kanker. Wanneer je echter op 44-jarige leeftijd wordt gediagnosticeerd met kanker zul je echter wel voor een goede kwaliteit van leven moeten zorgen. Peter is een van de twee initiatiefnemers van Alpe d’HuZes en inmiddels Patiënt Advocate van Inspire2Live. Inspire2Live heeft als missie om van kanker een chronische ziekte te maken. Hiertoe verbinden ze patiënten, artsen en wetenschappers om er voor te zorgen dat er maximaal voordeel wordt gerealiseerd voor de patiënt. Een betere kwaliteit van leven voor de patiënt en haar dierbaren. Daar gaat het om.

Opgeven is geen optie!

Inspiratie om doelen te stellen en te blijven onderhouden

Photo 27-04-08 14 12 04

“Waarom Ries en Saskia mij inspireren?”, is een vraag die mij gesteld werd naar aanleiding van een gesprek over de vervolgstappen van Stichting LeoForte. Die vraag is zowel eenvoudig, maar toch ook heel moeilijk te beantwoorden.

Het eenvoudige antwoord is: omdat zij als geen ander in mijn omgeving duidelijk maken waar het echt om gaat: ‘samen er iets van maken hoe moeilijk het leven ook kan zijn’ en ‘houden van elkaar als mens’.

Het moeilijkere antwoord is groter dan ik in blogs kan omschrijven. Het is – denk ik – de reden dat we Stichting LeoForte hebben opgericht. Om mensen te inspireren in hun leven. Kleine adviezen proberen te geven, voorbeelden te tonen hoe het ook kan. Maar vooral om mensen aan het denken zetten.

In deze blog wil ik een voorbeeld geven, namelijk het stellen van doelen. LeoForte is gestart als één van de grote doelen van Ries. Samen met Saskia heeft hij na de diagnose ALS, bewust gekozen om hun leven in te vullen met wat zij belangrijk vinden. Dat klinkt logisch, maar bij velen gaat het vaak anders. Inclusief mijzelf. Hoe bewust maak je je keuzes eigenlijk?

Door bewust na te denken over wat je belangrijk vindt, kun je ook bewust een keuze maken. In het geval van Ries en Saskia bijvoorbeeld kiezen om de verjaardag van een vriend over te slaan en hem te vragen of ze een keer apart langs kunnen komen, omdat communiceren met Ries dan makkelijker gaat. Met als bijkomend voordeel dat ze dan ook echt aandacht kunnen geven aan de ander. Een ander voorbeeld is het regie nemen in de zorg voor Ries en het accepteren van hulp door mensen uit hun omgeving. Het brengt ze veel meer dan alleen de oplossing voor het specifieke probleem. Het creëert ook een band met de helpers en toont regie over hoe je je leven vorm geeft.

Regie voeren heeft te maken met doelen stellen. Vooral in het begin van het jaar een bezigheid van menig Nederlander. Denk aan de sportscholen die volstromen in januari. Een bewuste keuze, die helaas niet iedereen blijft maken in de rest van het jaar. Belangrijk dus om je doelen continu in de gaten te blijven houden.

Ikzelf merk dat het stellen van doelen voor mij makkelijker is dan ze continu in het oog te houden. In mijn geval werkt het aanleggen van structuur in de dag en week, waardoor mijn doelen onderdeel van gewoontes worden. Dat helpt, maar ik moet nog veel leren.

Volg de blogs op de pagina van Stichting LeoForte om samen meer te leren over bewust en gezond leven. We zullen regelmatig onze observaties delen over thema’s als doelen stellen en regie nemen en gaan graag met je in gesprek.


Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. Michiel is pas vader geworden van Erik. In zijn resterende vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler. 

Focus niet op wat ik niet meer kan, maar bedenk een creatieve oplossing hoe het wel kan

Met deze “slogan” hebben Ries en ik regelmatig te maken in ons dagelijks leven. En ik wil niet zeggen dat deze benadering zo eenvoudig is. Natuurlijk maak ik me wel eens zorgen over Ries. Laatst nog bij het in- en uitstappen van de auto. Zijn voeten waren als het ware aan de grond geplakt. En 3 personen stonden om Ries heen om hem in de auto te krijgen. Mijn hartje brak… een slapeloze nacht…

Uiteraard praten wij thuis veel over wat we zoal op ons pad aan obstakels, of beter gezegd uitdagingen tegenkomen. Zo kwam ook het in- en uitstappen ter sprake. Terwijl onze gezichten genoten van de eerste stralen van het voorjaarszonnetje, zei Ries tegen me: “Focus niet op wat ik niet meer kan, maar help mee een creatieve oplossing te bedenken hoe het wel kan”. Ik was even stil, want hoe vaak roep ik dat wij denken in mogelijkheden? Deze keer had ik het zelf niet gedaan. En plots verandert dan ook de setting van je gedachten. Pieker je eerst nog over hoe nu verder? En ben je verdrietig over de situatie. Nu veranderen je gedachten in zoeken naar oplossingen en krijg je positieve zin.

En daar in het voorjaarszonnetje bedacht ik mij, dat dit niet alleen voor deze specifieke situatie geldt. Vaak zien we een afsluiting of iets niet meer kunnen als iets negatiefs. Kost het je alleen maar energie. Dit komt omdat we zo graag het bekende in stand willen houden, dat we onze blik daar op richten. Maar soms komt er een punt dat de bestaande situatie niet meer werkt. Dat is dan een goed moment om eens te kijken hoe het ook anders kan. Zo wordt een afsluiting het begin van iets nieuws. Komt er soms na even zoeken voor “iets niet meer kunnen” een andere invulling. Alleen moet je dat wel eerst zelf zien, bedenken of vinden. Ik zeg niet dat dat heel eenvoudig is. Soms heb je een duwtje in de rug nodig om op een andere manier tegen de situatie aan te kijken. Iemand die je even weghaalt uit de negatieve spiraal, zoals Ries dat bij mij deed.

En wees eens eerlijk, hoe vaak kijk jij naar de oplossingen?  Je kunt iemand ziek en zielig vinden en daarmee de focus leggen op wat de persoon niet kan. Door dat extra te benadrukken gaat iemand zich echt niet beter voelen. Je helpt hem daadwerkelijk door te vragen wat je voor iemand kunt betekenen. Maar het geldt breder, bijvoorbeeld op je werk. Je kunt een collega moeilijk vinden in de omgang en je daar keer op keer aan ergeren. Je kunt ook kijken naar hoe je de samenwerking verbetert. Wat heeft hij van jou nodig en jij van hem om samen het werk goed uit te voeren? En wat is er nu fijner om samen te werken aan creatieve ideeën?

In het dagelijks leven denk ik vaak aan wat iemand ooit aan mij schreef “don’t  look backwards, you’re not going that way”. Zo voelt het ook. Vooruit kijken, opzoek gaan naar de oplossing. Je blik vóóruit richten. Dat is immers de kant die je opgaat!

————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Financ. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 2 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

Passie

Waarom sta je ’s ochtends op?

Talent is een mooie eigenschap bij het bereiken van je doelen, net als doorzettingsvermogen. Maar er is nog een belangrijk onderdeel dat je kan helpen: passie! Passie is liefde voor een bepaald onderwerp. Het geeft je energie om de stappen te zetten richting je doel. Over een passie vertel je enthousiast tegen de mensen om je heen. En wellicht inspireer je ze zelfs om hun eigen passies te volgen.

In 2009 en 2010 was ik aan het trainen voor de Alpe d’HuZes. Op dat moment zat ik vijf tot zes keer per week op een fiets. Verder at ik zeer gezond en dronk ik geen alcohol. Toch kostte dat me geen enkele moeite. Ik ben niet één keer met tegenzin op de fiets gestapt, hoe hard het ook regende of hoe koud het ook was. Want wielrennen was mijn passie, en ik had een duidelijk doel voor ogen. Daarnaast kon ik met mijn inspanningen iets voor anderen doen, wat ook bijzonder motiverend werkte. En dat is precies waar het bij passie naar mijn idee om draait: dingen doen waar je gelukkig van wordt, waar je op elk moment van de dag gemotiveerd voor bent. Als elke dag om vijf uur ’s ochtends je wekker gaat, kan je nog zo’n goed betaalde baan hebben, zonder plezier en motivatie hou je dat niet vol.

De vraag is hoe je kunt ontdekken wat je passies zijn. Toen ik op mijn 16e voor 75 gulden (!) een oude tweedehands racefiets kocht, wist ik echt nog niet dat ik duizenden kilometers weg zou gaan trappen. Ik kan me de eerste ritjes nog herinneren. In een afgeknipte spijkerbroek en een T-shirt reed ik rond. Steeds bezig om mijn snelste tijd op een bepaald parcours te verbeteren. Ik had geen flauw idee hoe het wielrennen hoorde, maar ik vond het wél leuk.

Na mijn diagnose kreeg ik het advies om mijn gevoelens, de dingen die mij bezig hielden, op te schrijven. Dat bleek een uitstekend advies. Het schrijven helpt niet alleen om mijn gevoel te verwoorden, ik heb er ook enorm veel plezier in. Dingen die ik nu meemaak en me raken, worden in mijn hoofd al bijna automatisch gevormd tot stukjes tekst. Nu wil ik met mijn blogs mensen aan het denken te zetten over hoe zij de dingen zien en doen.

Wat deze voorbeelden mij zeggen, is dat het een kwestie is van gewoon doen. Je kunt niet bedenken wat je passie is. Daar kom je achter door te doen, voelen en ervaren. Vaak is het belangrijk om uit je comfort zone te komen. Van de voor jou gebaande paden af te wijken. Natuurlijk vond ik het de eerste keer spannend toen ik een stukje tekst op internet zette. Ik gaf daarmee een deel van mezelf bloot, en stelde me open voor kritiek. Dat is beide iets wat ik voor die tijd liever niet deed. Maar door het toch te doen heb ik ervaren dat die genoemde ‘nadelen’ juist enorm waardevol zijn.

Wanneer merk je nu of iets een passie is? Ik denk dat het moment waarop je wel voelt maar nog niet weet, bepalend is. Het moment dat je, ondanks dat je niet weet hoe het in elkaar steekt, toch plezier en energie uit een activiteit haalt. Als dat moment er is, wil je vanzelf meer weten over je nieuwe passie. Zodat je er beter over kunt vertellen en daarmee de mensen om je heen uitnodigt om op zoek te gaan naar hun eigen passies.

Vertel eens, waarom sta jij ’s ochtends op?

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Of

K v I = koffie!

Op de universiteit had ik een vak genaamd Inleiding Logica. Aan dat college heb ik gemengde gevoelens over gehouden. Enerzijds heb ik daar twee van mijn beste vrienden leren kennen. Anderzijds heb ik drie keer een hertentamen moeten doen voordat ik uiteindelijk met een mager zesje het vak gehaald had. Ik snapte er niet veel van. Wat ik echter wel begreep, was het of-teken. Dit wordt weergegeven door een ‘v’. Dus bijvoorbeeld A v B = 10 betekent dat óf A de waarde 10 heeft, óf B de waarde 10 heeft. Ze hebben niet beide de waarde 10, en ook niet beide een andere waarde. Precies één van de twee heeft de waarde 10.

(Nadat ik deze blog aan een van de genoemde vrienden ter review had laten lezen, bleek meteen de reden voor mijn vele hertentamens. Het of-teken blijkt inclusief te zijn, wat wil zeggen dat A en B wel beide de waarde 10 kunnen hebben.)

Wat is nu de reden voor dit beknopte college Logica? Degene die mij wat beter kennen, weten dat ik regelmatig ‘Ja’ antwoord op een of-vraag. Dat deed ik al lang voor de diagnose, en nu is het door mijn verminderde spraakvermogen soms ook makkelijker. Aan de ene kant is het wat flauw. Aan de andere kant wil ik op die manier de mensen prikkelen om na te denken over hun vraagstelling. Wil je nog wat eten of heb je genoeg gehad?” Met volle mond en overtuiging knik ik dan ‘Ja’. Hoewel ik een correct antwoord geef – daar is geen speld tussen te krijgen – blijft de vraag onbeantwoord. “Wil je nog wat eten?” is dan met een lichte zucht de volgende vraag. Waarop ik wederom met iets minder volle mond maar evenveel overtuiging instemmend knik.

Dit verhaal is niet bedoeld als klaagzang, ook niet als les, maar meer als vraag. Met mijn kennis van logica (?!) begrijp ik het in bepaalde gevallen namelijk niet. “Wil je slagroom- of appeltaart?” op een verjaardag is plausibel. Daarbij al aangenomen dat je taart wil en dat de beschikbare keuzes zijn. Maar in veel situaties is het of-gedeelte naar mijn idee niet logisch, als een ‘Nee’ op de eerste vraag automatisch tot de tweede leidt. “Wil je nog even blijven of wil je al naar huis?” op diezelfde verjaardag is daar een mooi voorbeeld van.

Als je er op let, merk je dat echt heel veel mensen deze zinsopbouw gebruiken. Zo hoorde ik laatst een presentator van een spelprogramma op TV vragen: “Ben je een gokker of speel je liever op save?”

Wat ik kan bedenken is dat iemand de mogelijke keuzes wil benoemen. Maar in de gevallen dat het het één of het ander is, zie ik de toegevoegde waarde niet. Het is absoluut niet fout, het is alleen wat onhandig op de momenten dat ik graag met een simpel ‘Ja’  of ‘Nee’ wil antwoorden. Daarom ben ik benieuwd naar jullie kijk op dit verhaal. Help mij de psychologie van de of te doorgronden.

Voor degene die de eerste zin niet snappen, dat is een oud grapje wat we naar elkaar mailden als het tijd was voor een kop koffie (k – of – ie)

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Moeten

Vervang wat je moet, eens door wat je wil. 
 
We moeten altijd zo veel. Luister maar eens om je heen. Ik hoor heel veel mensen zeggen dat ze moeten werken, moeten sporten, gezond moeten eten, moeten afspreken met vrienden en het leuk moeten hebben. 
 
Het is bijzonder om te zien dat dat ene kleine woordje ‘moeten’ zo’n grote impact heeft. Ik merk dat veel mensen zich in een keurslijf prakken van wat er allemaal wel en niet moet. In plaats van dat het eigen keuzes en doelen zijn, lijken ze daarmee van buitenaf opgelegd.

Er zijn veel wetenschappelijke modellen die kijken naar vormen van gedrag en motivatie. Doelen die van buitenaf opgelegd zijn, hangen samen met een afhankelijkheid van iemand anders, en een extrinsieke motivatie*. Het is in dit licht dan ook niet verwonderlijk dat veel energie kan kosten. Je stopt erg veel in het moeten, maar krijgt er eigenlijk weinig voor terug.

Heel anders is de verdeling, wanneer je besluit zelf dingen te willen. Dan komt een doel vanuit jezelf, heb jij de regie en dus intrinsieke motivatie*. Deze vorm kost energie in de vorm van taken uitvoeren, maar geeft energie bij elk ervaren succes.  
 
Om terug te komen bij mijn eerste voorbeeld, werk. Ik kan heel rigoureus zeggen dat je niet hoeft te werken, maar dan ontstaan er waarschijnlijk problemen met het betalen van de huur, eten en al dan meer. Je kunt je wel afvragen waarom je dit werk doet. Wil je dit werk doen? Waarom doe je de taken die je doet? Mocht het antwoord alleen maar zijn ‘omdat dat van mijn baas moet’, heb je een lage mate van eigen regie. De kans op een burn-out wordt dan direct groter. Bedenk eens of er ook redenen zijn waarom jij dat wil? Wat vind je leuk? Wat motiveert je? Als je daar het antwoord op hebt, heb je jouw moeten omgezet in willen.  
 
Er zijn in mijn optiek maar weinig dingen die moeten. Zelfs zonder ademhalen kom je behoorlijk lang weg. Ik heb mijzelf dan ook tot doel gezet om alles in een weegschaal te leggen. Als iemand zegt dat iets moet, vraag ik me af of ik dat wil? Gelukkig blijken die enorm vertegenwoordigd. Zo ga ik graag naar mijn werk. Mijn doel is bewegingsprogramma’s beschikbaar te krijgen voor elke persoon tijdens chemotherapie. Ik zwem en fiets graag omdat ik mij energieker voel en zodat ik veiliger kan duiken. Wanneer ik me verplicht voel op een verjaardag langs te gaan sla ik even over, maar mijn vrienden zien en spreken is onvervangbaar.  
 
Kortom, vervang het moeten eens door willen. Mijn leven werd er in ieder geval een stuk leuker van 😉 
 
* intrinsieke en extrinsieke motivatie? Wikipedia helpt: http://nl.wikipedia.org/wiki/Intrinsieke_en_extrinsieke_motivatie.

________________________________________________________________________________ 

Hanna van Waart is onderzoekster aan het Nederlands Kanker Instituut. Ze onderzoekt de effectiviteit van beweging tijdens chemotherapie. Daarnaast is ze een fervent duikster en bestuurslid
van Stichting LeoForte.

Hoe bezinning de kwaliteit van de boodschap bepaalt

bezinning

Mijn goede vriend Ries heeft A.L.S., dat was een schok toen we het hoorde. Mijn leven kreeg in één klap een complete reality check. En toch merk ik ook dat relativeren constant nodig blijft. Het drukke leven van alledag heeft een enorme afleidende invloed op mij.

Juist daarom ben ik blij en trots dat Ries en Saskia mijn vrienden zijn en dat ik mij in mag zetten voor Stichting LeoForte. Ik merk namelijk dagelijks hoe relevant de doelstelling – bewust en gezond leven – is. Emails op werk en deadlines door mijzelf of klanten opgelegd, leiden snel af van eerder gemaakte afspraken over rust en regelmaat.

Des te belangrijker om af en toe bewust stil te staan bij het verloop van je leven, plannen te maken en nieuwe mogelijkheden te ontdekken. Hiermee breng je focus aan en bereik je uiteindelijk een veel beter resultaat.

Een goed voorbeeld op kleinere schaal zag ik bij Ries. Door zijn ziekte is spreken en bewegen erg moeilijk voor hem. Net als ik is Ries een beeldschermwerker. Emails en documenten worden op hoge snelheid gemaakt. Dat gaat nu echter moeilijker voor hem. Het schrijven van een email, blog of document is hard werken. Met een enkele knop en veel wilskracht kan hij op een virtueel toetsenbord letter voor letter zijn boodschap samenstellen.

Recentelijk heeft hij een spraakcomputer in gebruik genomen, waarmee hij met zijn ogen teksten kan samenstellen. Deze teksten kunnen uitgesproken worden, maar ook in emails of blogs verwerkt worden. Schrijven via deze oogherkenning – kan ik uit eigen ervaring vertellen – is minstens zo lastig en tijdrovend.

Maar wat valt mij op: de boodschappen die Ries schrijft, zijn helderder en scherper dan ooit te voren. Doordat zijn snelheid van schrijven beperkt is, is het van belang om in één keer de goede boodschap op te schrijven. En dat lukt. Er is meer tijd om na te denken over de inhoud omdat de neiging om meteen te gaan typen fysiek beperkt wordt.

Vergelijk dat met mijzelf: ik start meteen met typen met als gevolg dat de teksten constant aangepast kunnen en moeten worden. Goed voor een snel concept, maar ik denk dat de kwaliteit lager is.

Nou wil ik niet zeggen dat we allemaal met een oogbestuurde computer moeten gaan emailen, maar een beetje meer aandacht geven aan het opstellen van de boodschap die je wilt versturen voordat je op “send” drukt, kan geen kwaad.

‘Bezint eer ge begint,’ zegt een spreekwoord. Bewust en gezond leven is de noemer die wij vanuit Stichting LeoForte gebruiken. Lastig soms, maar het verhoogt naar mijn mening de kwaliteit van je communicatie.


Michiel de Vries is Senior Manager bij Deloitte Digital. In die functie helpt hij bedrijven bij het inspelen op de grote uitdagingen die de nieuwe digitale werkelijkheid hen voorschotelt. Michiel zijn expertisegebieden zijn Mobile, het begeleiden van maatwerk software projecten en het stroomlijnen van ontwikkelorganisatie op basis van Agile / Continuous Delivery principes. Michiel is pas vader geworden van Erik. In zijn resterende vrije tijd is Michiel actief badminton en tennisspeler. 

Beweeg!

Tot voor kort had ik geen verhaal. Alles loopt op rolletjes in mijn leven en ik ben daar erg happy mee. Het was voor mij vrij logisch om voor 2014 mijn sportdoelen verder te leggen dan in 2013. Normaal gesproken zijn dat uitdagende fietstochten, waarvan ik bij voorbaat weet dat ik ze ga halen. Geïnspireerd om net als Ries van der Velden een ultiem doel te stellen, lijkt dat wat onbevredigend. Dus ondanks dat ik geen zwemmer en geen loper ben, doe ik in 2014 een volledige triatlon in een snelle tijd (4km zwemmen, 180km fietsen en 42km lopen).

Het is heel leuk om te zien dat veel mensen daarin geïnteresseerd zijn. Men wil weten wat mijn drijfveer is, hoe ik van plan ben het te realiseren en of ik gek ben geworden. Ook krijg ik van kenners goedbedoeld advies: train rustig; rust uit; doe het eerste jaar enkel een halve triatlon. Dat bracht mij aanvankelijk wel enigszins aan het twijfelen, maar toen Maurice Wiegman mij op 4 januari vertelde dat hij de halve triatlon ging doen, wist ik zeker dat de echte uitdaging in de hele triatlon ligt. Voor degenen die Maurice niet kennen, hij doet dat met enkel de kracht in zijn bovenlichaam en dan vooral de kracht tussen zijn oren (Passie Zonder Beperking).

Een trainingstraject van deze omvang vereist keuzes. En als je niet kiest dan wordt er gekozen voor je. Zo gaf mijn lichaam er na 2 maanden intensief trainen en tegelijkertijd feesten de brui aan. Ik moest gas terugnemen rond kerst. Omdat dat niet goed voelde, heb ik besloten alcohol en koffieconsumptie terug te dringen. Mijn bioritme wordt stabieler en dat is echt een verademing mensen. Ik ben gewoon niet meer moe op tijdstippen dat ik niet moe zou moeten zijn.

Gelukkig was ik op tijd in staat om de eerste proef van dit jaar te doorstaan, de halve marathon van Egmond, tevens mijn eerste officiële loopevenement ooit. Wat een sfeer en gevoel van saamhorigheid, ik heb nu al zin in de marathon van Rotterdam.

Nu denk je natuurlijk dat dit enkel weggelegd is voor mensen met heel veel vrije tijd. Mijn hele agenda was al vol, dus ik heb gezocht naar loze uurtjes. Ik sport nu bijvoorbeeld iedere ochtend vóór het werk. Het dwingt mij super efficiënt te gaan leven en geeft mij een enorme drive. Daardoor heb ik een hogere belastbaarheid. Zo verzette ik in januari enorm veel tegelijk: piekdrukte bij werk en mijn bestuursfuncties en desondanks een brede sociale agenda. Al zal niet iedereen het eens zijn met dat laatste.

Als een totale verrassing bleek ik ook mensen te inspireren om (meer) te gaan bewegen. Dat vond ik zo leuk om te zien, dat ik daar inmiddels mijn 2e doel van heb gemaakt. Mijn doel is jullie in beweging te krijgen. Stel jezelf een doel en werk er naar toe. Wees niet te bescheiden, je bent tot meer in staat dan je denkt. Toen ik in oktober mijn triatlon-doel stelde, had ik 0 zwemervaring, 1 maand loopervaring en een gekneusde voet.

Denk goed na over je doel, want een doel als bijvoorbeeld ‘De Dam tot Dam loop’ werkt beter dan ‘2 keer per week sporten’. Kun je extra motivatie gebruiken? Kom dan eens een ochtendje zwemmen in het Sloterparkbad of loop een rondje Sloterplas met mij.

————————————————————————————————————–

Piet Beentjes is sourcing specialist bij ABN AMRO. In die functie besteed hij IT-diensten uit. Daarnaast is Piet bestuurslid bij Platform Outsourcing Nederland en penningmeester bij Stichting LeoForte. In zijn vrije tijd is hij fervent fietser en sinds kort ook triatleet.

Samen

Regelmatig krijg ik te horen, hoe knap het is hoe “ik” het allemaal doe. Een drukke baan, de zorg voor mijn man, sociale contacten en de nodige uitstapjes en activiteiten. Zelf stel ik mezelf nooit de vraag “hoe ik doe ik het allemaal?”. Ik doe het gewoon. Zelf zie ik ook niet dat “ik” het alleen doe. Vanaf dag één ben ik sterk van mening dat we het “samen” doen. Uiteraard samen met mijn man, samen gaan we strijd aan tegen de diagnose A.L.S. die hij ruim 2 jaar geleden heeft gekregen. Samen stellen we de prioriteiten, bedenken we creatieve oplossingen voor de uitdagingen die we tegen komen en maken we plannen.

Maar dat “samen” gaat veel verder. Samen is ook samen met de hulp en inzet van familie, vrienden en de zorg. Door hen kan ik door de weeks zorgeloos naar het werk gaan, kan ik op kantoor mijn focus leggen op mijn werk en door hen krijg ik de ruimte en tijd voor mezelf. Nu hebben wij misschien niet een doorsnee gezinssituatie, waardoor het aanvaarden van hulp een must is, maar het is meer dan dat. Door hulp te aanvaarden, wordt je omgeving onderdeel van je leven. De mensen uit onze omgeving vinden het fijn dat ze ons kunnen ondersteunen en wij ervaren er voordeel van. Daarnaast wordt de relatie met hen ook intenser, omdat je samen zo veel meer deelt.

Belangrijk is wel, dat je het zelf wilt. Bewust of onbewust maak je op een gegeven moment de keuze, om je leven open te stellen om hulp van anderen toe te laten, om het “samen” te doen. Maar sinds we eenmaal die keuze hebben gemaakt, ervaren wij de positiviteit van de mensen om ons heen. Zij denken met ons mee. En ieder geeft op zijn eigen manier invulling aan de wijze waarop hij ons wil of kan helpen. Op die manier kun je van ieder zijn kwaliteiten gebruik maken en kunnen wij aandacht geven aan dat wat wij belangrijk vinden.

Het samen doen geldt  niet alleen specifiek voor onze situatie. Het geldt denk ik voor vele zaken in het dagelijkse leven.  Het leven wordt plezieriger als je dingen samen doet, niet alles zelf willen doen en dus hulp aanvaardt.  Niet alleen wordt de band met je omgeving intenser, ook geeft het jezelf de ruimte om te focussen op dat wat jezelf belangrijk vindt.

————————————————————————————————————

Saskia van der Velden – Duits is Fund Manager bij Syntrus Achmea Real Estate & Financ. In deze functie is zij verantwoordelijk voor het beheer van 2 beleggingsfondsen. Daarnaast is zij medeoprichtster van Stichting LeoForte en wil ze mensen inspireren met haar ervaringsverhalen.

Talent

Vind uit waar je goed in bent en wat je leuk vindt, en vind dan iemand die je betaalt om dat te doen.

We hebben allemaal dingen waar we goed in zijn. We hebben allemaal unieke talenten. Toch maken we daar niet altijd optimaal gebruik van. Te vaak worstelen we met dingen waar we slecht tot matig in zijn. We willen dan van een 4 een 5 of misschien een 6- maken. Of dat wordt verwacht door de mensen om ons heen. Veel minder zijn we bezig om van die 8 een 9 of zelfs een 10 te maken. Dan ben je al snel een uitslover. Dan steek je boven het maaiveld uit.

Dat zie je met name in het onderwijs. We besteden veel aandacht aan de dingen waar we slecht in zijn en weinig aan de dingen waarin we uitblinken. Als je daar over nadenkt is dat best vreemd. Natuurlijk is het goed om een bepaalde basis te hebben. Natuurlijk is die 4 niet altijd het gevolg van niet kunnen. Het is het belangrijk om te leren je in te spannen voor dingen die je minder leuk vindt, en dat ook succesvol af te maken. Doorzettingsvermogen is daarbij een waardevol talent. Maar soms schieten we het doel voorbij.

Op de middelbare school had ik helemaal niets met het vak Duits. Voor mij is de basis van een vreemde taal dat je mensen kunt begroeten en wat kunt bestellen op een terras. Toch heb ik er verplicht twee jaar les in gehad. Ik heb vele uren in naamvallen gestoken voor uiteindelijk een mager zesje. Die tijd had ik graag aan andere vakken besteed waar meer mijn interesse naar uit ging.

Er wordt wel eens over geklaagd dat wij een zesjescultuur hebben. Daar is naar mijn idee veel te winnen door meer naar het talent van mensen te kijken. Het is makkelijker om de motivatie op te brengen voor dingen die je leuk vindt. Een leraar ziet wel de jongen die niets van biologie snapt, maar niet dat dezelfde jongen binnen een uur een scooter volledig kan demonteren en weer in elkaar kan zetten. Ook ik zie uiteraard wel het belang van dingen als rekenen en taal. Maar nu ligt de focus teveel op het halen van de papieren en niet op het ontdekken en ontwikkelen van talenten.

Ook in het dagelijks leven zie je het worstelen met sommige dingen terugkomen. We zwoegen met een belastingaangifte. We staren radeloos naar een vastgelopen computer. En waarom? Omdat we er geen geld aan willen besteden. Omdat we vinden dat we het zelf moeten kunnen. Of omdat we geen hulp willen vragen, bang dat we anderen daarmee tot last zijn. Stuk voor stuk redenen die ik ook heb gebruikt, voornamelijk tegen mezelf, als ik geïrriteerd iets aan het uitzoeken was. Dingen waar ik geen verstand van had en me eigenlijk niet mee bezig wilde houden.

Op het moment dat je accepteert dat je niet overal goed in kan zijn en je ziet dat iedereen zijn eigen talenten heeft, besef je dat je kunt profiteren van die talenten. Door bepaalde dingen aan anderen over te laten die daar meer verstand van hebben, krijg je niet alleen een beter resultaat. Het geeft ook de rust en ruimte die je kunt gebruiken om er voor te zorgen dat jouw eigen talent het beste tot zijn recht komt.

Waar ben jij goed in?

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

 

Creatief

Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.

Deze boerenwijsheid lijkt op het eerste gezicht een wat simpele uitspraak, maar het is voor mij een mooie leidraad geweest in de afgelopen periode. Voorheen was ik veel bezig met hoe het moest, met hoe het voor mij gewoon was. Dingen moesten volgens de regels, volgens een bekende structuur. Pas nu besef ik hoeveel ik mezelf daarmee te kort heb gedaan. Door vast te houden aan bekende regels en structuren, gecombineerd met een enorme drang om mijn doel zo snel mogelijk te bereiken, kreeg ik een tunnelvisie. Ik kwam in de problemen als het gebruikelijke pad een keer geblokkeerd was. Dan zag ik niet de mogelijkheden. Dan wist ik niet meteen wat te doen, omdat ik niet creatief met de situatie om kon gaan.

Tegenwoordig zijn er weinig dingen meer die ik op de voorheen bekende manier kan doen. De noodzaak om creatief met situaties om te gaan is enorm toegenomen. Dat is zeker in het begin een uitdaging. Ineens moet ik nadenken over het opendraaien van een fles of het losknopen van mijn broek. Dit zijn eenvoudige handelingen. Maar op het moment dat ze minder makkelijk of niet meer gaan, realiseer ik me pas hoeveel dingen ik op de automatische piloot doe. Dan leer ik dat ik een fles bijvoorbeeld ook prima met een waterpomptang kan openen.

Een mooi voorbeeld van structuren en de automatische piloot vind ik een druk kruispunt waar de verkeerslichten zijn uitgevallen. Daar is het over het algemeen meteen een chaos. Bijna niemand weet hoe hij moet handelen als er geen rode of groene lampen aanwezig zijn. We zijn zo gewend aan die structuur, dat we moeite hebben om te schakelen als deze wegvalt. Ik heb eens een situatie meegemaakt waarin een agent het verkeer aan het regelen was, terwijl de verkeerslichten wel werkten. Toen de agent aangaf dat een bepaalde rijrichting mocht gaan rijden, weigerde de persoon vooraan dat te doen. Diegene bleef gewoon staan, druk gebarend naar de agent dat het licht op rood stond! Zo vast zitten we soms in ons denken.

Kinderen denken niet in structuren. Ze kunnen vrij fantaseren zonder aan regels gebonden te zijn. Zo hangt op mijn prikbord een tekening van een regenboog. Aan de ene kant een zon en aan de andere kant een paraplu met regen. Tot zover niets vreemds. Pas toen ik er echt goed naar keek, viel mij iets op. In de tekening regent het niet op, maar juist onder de paraplu. Geweldig! Dat is waar creativiteit voor mij om draait. Buiten de gebaande paden blijven, bestaande dingen combineren en iets nieuws creëren. Als kind is dat nog relatief eenvoudig. De gebaande paden zijn onbekend en je weet vaak nog niet hoe het hoort.

Ik las onlangs over een onderzoek, waarin een groep kinderen op verschillende leeftijden werd gevraagd om andere toepassingen voor een paperclip te bedenken. Naar mate de kinderen ouder werden wisten ze minder dingen te verzinnen. Dit terwijl een van de jongste kinderen vroeg of de paperclip twee meter hoog en van schuimrubber mocht zijn. Wees eerlijk, was jij daar op gekomen?

Hoe komt het dat je creativiteit en fantasie ‘kwijt raakt’ als je volwassen wordt? Kwijt raken is misschien niet de juiste term, want je creativiteit verdwijnt niet. Het roest vast door het niet aan te spreken. Met creativiteit is het net als met spieren, het is belangrijk om ze te gebruiken en onderhouden. En gelijk aan spieren kun je creativiteit ook trainen en ontwikkelen. Dat doen de meesten van ons echter te weinig. We worden over het algemeen ook niet gedwongen of uitgedaagd om creatief te zijn.

Er wordt ons 15 tot 20 jaar onderwezen om volgens regels en structuren te denken, om vervolgens verbaasd te zijn als we in ons werk niet ‘out of the box’ kunnen denken. Natuurlijk is dit wat kort door de bocht, maar ik heb ervaren dat meer en langer leren niet altijd een voordeel is. Mijn vermogen om een situatie onbevangen en vrij te benaderen is niet ontwikkeld door te studeren. Zoals Einstein het mooi zei: “Het echte teken van intelligentie is niet kennis maar creativiteit.”

De kunst is je niet alleen te richten op het doel, maar ook te kijken naar het pad er naar toe. Door steeds dezelfde route te nemen, gebruik en ontwikkel je je creatieve vermogen niet. Fantasie is eindeloos. De enige beperking is die je er zelf aan geeft. Helaas beperken we vaak onze eigen creatieve ideeën, en ook die van anderen, door vooral te kijken naar de onmogelijkheden. We focussen op het stukje in een idee dat niet werkt en keuren het hele idee af. Daardoor missen we mooie kansen. Elk idee, hoe absurd het ook is, heeft iets goeds in zich. Al is het maar een bijdrage aan het ontwikkelen van je creativiteit.

Juist door mijn situatie heb ik geleerd hoe belangrijk het is om de dingen onbevangen en creatief te benaderen. Om te kijken hoe het ook anders kan. Om te denken in mogelijkheden.

Ries

Proberen

Do or do not. There is no try. (Yoda, Star Wars)

“Probeer je lichaam te ontspannen.” “Probeer je knie op te tillen.” Bij de fysiotherapeut krijg ik regelmatig de vraag of ik iets wil proberen. Maar wat is proberen precies? Als ik je nu vraag “Probeer deze tekst te lezen.”, wat doe je dan?

Dit lijkt misschien geneuzel over een simpel werkwoord, maar toch zit er meer achter dan je op het eerste gezicht vermoedt. Het beïnvloedt namelijk de manier waarop je actie onderneemt.

Als we voor een uitdaging staan waarvan we niet zeker weten of we die gaan halen, gebruiken we graag het woord proberen. Vaak zeg je “Ik probeer te stoppen.” als je bijvoorbeeld van het roken of overmatig snoepen af wil. Hiermee bouw je onbewust(?) alvast een excuus in, mocht de poging niet slagen. Door dat te doen, geef je jezelf een handvat om je poging minder serieus te nemen. Je legt de lat als het ware gewoon wat minder hoog. En als het niet lukt, dan kun je zeggen dat je het in elk geval hebt geprobeerd. Maar op deze manier houd je voornamelijk jezelf voor de gek. Als je iets echt wil, uit dat dan stellig. “Dit was mijn laatste sigaret. Vanaf nu leef ik gezond!”, heeft een stuk meer overtuiging in zich. Niet alleen voor je omgeving, maar – veel belangrijker – ook voor jezelf.

Met de overtuiging dat je slaagt, kun je de focus volledig op het project zelf leggen zonder aan jezelf te twijfelen. Mis je die overtuiging, vraag jezelf dan af waarom je er (al) aan begint. Soms is dat ook een kwestie van zelfvertrouwen. Ik herinner mijn eerste wielerwedstrijd nog goed. Natuurlijk was ik nerveus over mijn niveau ten opzichte van de andere wielrenners. Mijn doel was om in het peloton te finishen, niet om te proberen om aan te haken. Het lijkt misschien een klein verschil, maar het is voor mij op dat moment wel de motivatie om die extra trap te doen.

Proberen wordt ook gebruikt als manier om nee te zeggen zonder dat daadwerkelijk te doen. Als je een vriend vraagt om samen iets te organiseren en hij zegt “Ik probeer je te helpen.”, reken je dan op hem?

Mensen voelen zich bezwaard om direct nee te zeggen, vaak omdat ze denken dat dat onbeleefd is. Of ze zijn bang dat ze iemand daarmee teleurstellen. Terwijl het in mijn ogen juist onbeleefd is om halfslachtig ja te zeggen als je eigenlijk nee bedoelt. Door iemand te vertellen dat je hem helpt, ook al weet je dat je daar geen tijd voor of geen zin in hebt, schep je alleen maar valse verwachtingen.

Een aantal mensen in de organisatie van de Ries van der Velden Classic heeft bijvoorbeeld aangegeven bij de volgende editie geen of een meer bescheiden rol te willen. Ik ben er erg blij mee dat ze dat nu doen. Zo hebben wij rustig de tijd om vervanging te regelen en creëren zij voor zichzelf geen steeds hogere drempel om dat in volle voorbereiding alsnog te zeggen. De beste relaties, zowel zakelijk als privé, bouw je op door de ander te laten weten waar hij aan toe is.

Het woord proberen zorgt in veel gevallen alleen maar voor twijfel en uitstel. Vraag jezelf af wanneer en waarom je het gebruikt. Als je zegt: “Ik probeer meer tijd voor mijn persoonlijke ontwikkeling te maken.”, zeg ik: “Wat is de reden dat je het niet doet?”

Daar is niet mee gezegd dat je geen goede reden kan hebben om iets (nog) niet te doen. Maar door je goed bewust te zijn over het hoe en waarom daarvan, ben je in staat om een betere keuze te maken of je het wil doen en wanneer je het wil doen.

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Positief

Als je leeft met spijt over gisteren, kun je niet dankbaar zijn voor vandaag.

Hoe kun je ondanks je situatie toch positief blijven? Deze vraag krijg ik regelmatig te horen. Het antwoord daarop is eenvoudig: je bepaalt zelf of iets een positieve of negatieve ervaring is. Natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan, ook voor mij. Ik zou graag een goed functionerend lichaam hebben. Maar hoe vreemd dat voor sommigen mag klinken, soms twijfel ik daar toch over. Dan vraag ik me af of ik alle mooie ervaringen van de afgelopen periode, alle nieuwe contacten, zou inruilen voor werkende spieren.

Dat is precies waar positiviteit voor mij om draait: ondanks dat dingen niet gaan zoals gepland, toch de zonnige kant blijven zien. Daarmee zeg ik niet dat je niet verdrietig, teleurgesteld of boos mag zijn. Integendeel zelfs, deze emoties heb je nodig om iets goed te verwerken. Maar blijf niet te lang hangen in een negatieve ervaring, het “Waarom overkomt mij dit?”. Dat kost uiteindelijk alleen maar energie en levert weinig op. Nogmaals, dit is de simpele theorie. Ik ervaar zelf regelmatig dat dat een uitdaging is. Toch kun je in de praktijk een hoop doen om positief door het leven te gaan.

Leer om positief te denken. Smoor negatieve gedachten in de kiem, doorbreek je negatieve denkpatroon. Je kunt van te voren denken dat een vergadering lang en saai wordt, en dan is de kans groot dat je dat ook zo ervaart. Je kunt ook enthousiast de kamer binnen lopen en actief de vergadering beginnen. Ervaar het verschil maar eens. Positiviteit is namelijk enorm besmettelijk. Dat heb ik al meerdere keren meegemaakt. Mensen die zwaarmoedig een gesprek met mij ingaan, omdat ze denken dat ik het wel moeilijk zal hebben met de situatie. Als ze echter zien en horen hoe ik er mee om ga, verandert vaak de toon van het gesprek. De grote positieve veranderingen in je leven kun je bereiken met kleine veranderingen in je gedachtenpatroon.

Zorg dat je mensen om je heen hebt die een situatie positief benaderen. Je bent een stuk meer geholpen met iemand die je uit de put praat dan iemand die een schep meeneemt om de put nog verder uit te graven. Hier merk ik dat de uitdrukking “Soort zoekt soort” goed op gaat. Mooie nieuwe mensen die ik de afgelopen periode heb ontmoet, inspireren mij bijvoorbeeld weer om door te gaan met stukjes schrijven.

Accepteer dat het leven soms niet gaat zoals je verwacht. Dat maakt je in mijn ogen geen slachtoffer, maar zorgt er voor dat je beter kunt omgaan met tegenslagen. Het feit dat het leven jou niet altijd toelacht, betekent niet dat jij niet naar het leven kan lachen. Accepteren is niet zeggen “Zie je nou dat het niet werkt!” maar “OK, dit werkt niet. Wat moet ik veranderen om wel te slagen?” Het heeft geen zin om problemen te ontwijken of te negeren. Je kunt ze beter constructief en positief benaderen. Een positieve benadering zorgt er voor dat je open staat voor meer verschillende oplossingen en beperkt je daardoor niet in je denken.

We maken ons ook vaak druk om dingen die nog moeten gebeuren. Juist de mensen met de beste voorbereiding maken zich vaak het meeste zorgen, omdat ze zich beter bewust zijn van wat er mis kan gaan. Die twijfel trekt je weer terug in de negatieve spiraal. Ben er van overtuigd dat een oplossing werkt, zeker als je je goed hebt voorbereid.

We leven in Nederland in een klaag-cultuur. Het weer, politiek, voetbal. Voor de meesten is het niet snel goed. Mensen zijn zich vaak niet bewust van de dingen die ze hebben. Ze klagen liever over de dingen waar ze niet direct invloed op hebben. Maak er voor jezelf een uitdaging van om geklaag met een positieve reactie te beantwoorden. Dat is voor jou een leuke oefening en voor de ander een mooie spiegel.

Geef jezelf tijd voor dingen die positief stemmen en wees dankbaar voor de dingen die je hebt. We hebben vaak de neiging om te vergelijken met anderen, maar het gaat om jezelf. Ben je gelukkig omdat je het beter, groter, mooier doet dan iemand anders, of omdat je tevreden bent met je eigen prestatie? Dat wil zeker niet zeggen dat je jezelf niet meer hoeft te verbeteren. Juist wel. Maar met een positieve houding is dat een stuk makkelijker en leuker. Die positieve houding kun je leren door je goed bewust te zijn hoe je op dingen reageert. Voor je het weet steek je anderen zelfs aan!

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Luisteren

In de afgelopen twee jaar is mijn spraakvermogen sterk verminderd. Daardoor praat ik minder en kies ik zorgvuldiger mijn woorden. Mensen moeten hun concentratie er goed bij houden om mij te kunnen verstaan. Dat ervaar ik als enorm waardevol. Niet omdat er naar me geluisterd wordt, maar door de volle aandacht. Geen gehannes met een mobiel tijdens een gesprek, geen halve aandacht terwijl men ondertussen doorgaat met andere dingen. Deze ervaring is meteen een mooie spiegel: doe ik dit zelf ook? Luister ik goed en aandachtig naar anderen of hoor ik maar half wat er gezegd wordt? En hoe kan ik dat verbeteren?

Net als met de meeste dingen is het ook in een gesprek goed om je volledige aandacht op maar één ding te richten. Men wil graag meerdere dingen tegelijk doen uit het oogpunt van efficiëntie of omdat een activiteit niet interessant genoeg lijkt. Tijdens het koken bel je bijvoorbeeld nog even iemand op. Maar als je dan zit te eten, blijken je groenten te gaar en van het telefoontje herinner je je niet alle details meer. Dit is natuurlijk een wat simpel voorbeeld, maar hoe vaak voer jij een gesprek terwijl je ook wat anders aan het doen bent?

Wat ik bij mezelf merk, is dat ik vaak even moet schakelen. Als ik bijvoorbeeld met een blog bezig ben en iemand begint tegen me te praten, dan moet ik bewust mijn aandacht verplaatsen naar de ander. Als ik dat niet doe, blijven mijn gedachten bij de blog en hoor ik maar half wat er gezegd wordt. Soms krijg ik dan later te horen: “Dat heb ik je toch verteld!”. Daarom is het belangrijk om actief te luisteren. Als je een gesprek voert, stop dan met andere activiteiten en kijk de ander aan. Of geef aan dat je met iets anders bezig bent wat je eerst af wil maken.

Luisteren is meer dan alleen met elkaar praten. In de meeste conversaties wordt niet geluisterd. Er wordt gewacht op een beurt om te spreken. Mensen halen de verhalen van anderen langs hun eigen filters, en vertellen vooral wat zij hebben meegemaakt of hoe zij er over denken. Laat de ander zijn verhaal doen zonder dat aan te vullen of te overtreffen. Als iemand wil weten wat jij ergens van vindt, vraagt diegene dat wel.

Stel open vragen als je oprecht geïnteresseerd bent in de mening van een ander. “Hoe vond jij de film?” klinkt heel anders dan “Vond jij de film ook verschrikkelijk?” Dan ben je niet geïnteresseerd in de mening van een ander, maar wil je alleen dat de ander jouw mening bevestigt. Kijk maar eens met deze blik naar de vraagstelling in interviews op TV. Als er bijvoorbeeld politici of voetballers worden geïnterviewd, zie ik vaak binnen twee vragen irritatie bij diegene. Door suggestieve en opdringerige vragen krijgt iemand niet de rust en ruimte om zijn standpunt toe te lichten. Terwijl dat naar mijn idee toch juist de bedoeling van een interview is.

Laat iemand uitpraten voordat je wat zegt. Een stilte tijdens een gesprek wordt door veel mensen als vervelend ervaren, maar het geeft juist aan dat je elkaar de ruimte gunt om een verhaal te doen. Het is niet meer dan een pauze in de conversatie. Luisteren is gewoon je mond houden terwijl de ander zijn verhaal doet. Als je elkaar steeds in de rede valt of de ander probeert te overtuigen van jouw gelijk, blijf je aan de oppervlakte. Converseren is wat anders dan debatteren of argumenteren. Je kunt het totaal met iemand oneens zijn. Door toch naar hem of haar te luisteren zonder je eigen mening te ventileren, krijg je inzicht in de gedachten van de ander. Een gesprek heeft uiteindelijk geen winnaar nodig.

Luisteren is een constante oefening in aandacht en rust. Je zult merken dat je er beter in wordt als je er de tijd voor neemt. Dat je mensen beter leert kennen als je oprechte interesse toont zonder te bekritiseren of te oordelen. Niet alleen zal de ander het waarderen als er echt geluisterd wordt, je krijgt daardoor ook betere en mooiere gesprekken.

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Nieuws

De afgelopen periode zijn Alpe d’HuZes, KWF kankerbestrijding en Inspire2live veel in het nieuws geweest. Door mijn deelname aan Alpe d’HuZes in 2010 en mijn vriendschap met Peter Kapitein, de ambassadeur van Alpe d’HuZes, kreeg ik hierover van verschillende kanten vragen. Meteen nadat bekend was geworden dat Coen van Veenendaal declaraties had ingediend, wilde men weten wat ik daar van vond. Vaak waren mensen verbaasd over mijn reactie dat ik eerst de andere kant van het verhaal wilde horen voordat ik mijn mening gaf. Het was immers bij Nieuwsuur geweest, een doorgaans betrouwbaar medium. Ik twijfelde ook geen moment aan het gestelde feit. Ik wilde alleen weten hoe en wat voordat ik er een – voor mezelf – gefundeerd verhaal van kon maken.

Nieuws in de journalistiek is berichtgeving over iets wat nog niet bekend was. Daarbij geldt ook dat nieuws een need to know-element dient te bevatten: het moet van een zeker algemeen belang zijn. Bovendien geldt nog de subjectieve weging bij de ontvanger: dat wat hij nog niet weet, is altijd nieuws voor hem. Dus deze ontdekking was nieuws, dat is duidelijk.

In de daarop volgende week kwam steeds meer informatie naar buiten over de geldstroom vanaf de bron. De ene kant van het verhaal werd volledig uitgediept. De andere kant bleef wat mij betreft echter onderbelicht. Bij mijn weten heeft niet één krant of TV programma serieus de moeite genomen om uit te zoeken wat Inspire2live inhoudelijk doet. Een enkeling wist nog te melden dat Coen daar het programma ‘Understanding life’ leidde, maar daar hield het wel mee op. Of het weggegooid geld is, of dat mede door de inspanning van Coen over een tijd een historische doorbraak in het kankeronderzoek wordt bereikt, daar hoor je niemand over. Terwijl dat in mijn ogen essentieel is om een goede mening te kunnen vormen!

Een ander goed voorbeeld van eenzijdig nieuws vind ik de recente ontwikkelingen rond het gebruik van chemische wapens in Syrië. We zijn het er allemaal over eens dat dat verschrikkelijk is, en dat er iets moet gebeuren. Rusland is echter overal tegen, dus staan de Verenigde Staten er alleen voor. Iedere journalist is bezig met het bewijs van het gebruik van chemische wapens en hoe, waar en wanneer er een aanval gaat komen. Niemand vraagt zich af waarom Rusland daar zo op tegen is. Wat weten zij wat de andere leden van de Veiligheidsraad niet weten? Wat is hun verborgen agenda? Hiermee zeg ik niet dat een aanval wel of niet gerechtvaardigd is. Ik ben ook hier gewoon benieuwd naar de andere kant van het verhaal.

Dit zijn slechts twee voorbeelden. Ik verbaas me echter soms hoe hard en direct mensen kunnen oordelen over situaties die ze naar mijn idee niet kunnen doorgronden op basis van de geleverde informatie. Het vervelende is dat de (imago)schade vaak al is geleden als de andere kant duidelijk wordt. Niet dat ik daar veel aan kan veranderen, maar als je je in elk geval bewust bent dat elk verhaal meer dan één kant heeft, is er al veel gewonnen.

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Puzzelstukjes

Als het voorheen een chaos was in mijn hoofd, klom ik meestal op de fiets om mijn gedachten te verzetten. Om mijn hoofd leeg te maken, zoals veel mensen zeggen. Buiten dat het fijn was om in de buitenlucht bezig te zijn, hielp het weinig tegen de chaos. Heel simpel gezegd: om iets leeg te maken en te ordenen moet de inhoud eerst naar buiten, zodat je alles kunt overzien en opnieuw kan indelen. Dat geldt voor je hoofd en gedachten niet anders. Toch proberen we vaak zelf het plaatje compleet te krijgen voordat we handelen of iets uitspreken. Terwijl we daardoor juist rondjes rennen in ons hoofd en steeds weer op dezelfde gedachte uitkomen. Het bekende ‘malen’.

Op de middelbare school heb ik al ervaren hoe goed het werkt om mijn gedachten uit te spreken. Tijdens mijn huiswerk kwam ik een keer niet uit de wiskundesommen. Alhoewel ik de lesstof begreep, kon ik dit niet toepassen op de sommen. Door echter de opgaven en de stappen die ik maakte te vertellen aan mijn moeder, zag ik opeens de oplossing. Dit terwijl mijn moeder – met alle respect – helemaal niets van de stof snapte. Puur door de informatie uit mijn hoofd te halen, maakte ik zelf al de juiste verbindingen.

Waarom heb ik die mooie ervaring geen vervolg gegeven? Waarom heb ik lang geprobeerd om de flarden, de puzzelstukjes, zelf in mijn hoofd aan elkaar te passen?

Ik vond mezelf een slimme jongen en daarom kon ik het allemaal wel zelf beredeneren. Ook speelde een stuk eergevoel mee, iets aan anderen vragen zag ik als een teken dat ik het zelf niet kon. Dit terwijl het juist van weinig intelligentie getuigt om alles wat er op mijn pad komt zelf op te lossen. Misschien zijn de puzzelstukjes in mijn hoofd niet alle benodigde stukjes, of zelfs de verkeerde. Daar kom ik alleen achter door mijn gedachten te delen met anderen. De valkuil is dat je denkt alles te overzien, dat je denkt alle stukjes paraat te hebben. Die kans is echter minimaal.

Het gaat er om dat je de dingen zo goed mogelijk in de beschikbare tijd doet. De kunst is om te leren wanneer je meer informatie nodig hebt. Wanneer heb je anderen nodig om je puzzel af te maken? In de ideale situatie geeft iedereen die bij het uiteindelijke doel betrokken is zijn input. Maar in de praktijk werkt dat niet zo. Door te weinig beschikbare tijd of teveel betrokken mensen maak je keuzes die niet optimaal zijn.

Een mooi voorbeeld hiervan is de waterleiding in het appartementencomplex waar ik woon. In het ontwerpproces is bedacht om het warme water door middel van centrale levering te regelen. De leverancier van de leidingen is hier niet bij betrokken. De gebruikte leidingen blijken echter niet tegen de hoge temperatuur bestand te zijn en langzaam op te lossen. Hierdoor moeten alle leidingen vervangen worden met uiteraard een hoop extra kosten voor de bouwer.

Het punt is dat je niet leert om op deze manier te denken en werken. Op school leer je juist om de dingen zelf op te lossen. Natuurlijk is het goed om je eigen boontjes te kunnen doppen, maar aan bovenstaande aspect wordt (te) weinig aandacht besteed. De meeste doelen – opgaven – in het onderwijs zijn daar niet voor gemaakt. Je krijgt allemaal dezelfde puzzelstukjes en daar moet je het mee doen. Terwijl het in mijn ogen enorm waardevol zou zijn om bijvoorbeeld les te krijgen in het maken van een mindmap, zowel individueel als in een groep.

Ook in het bedrijfsleven leren we vaak slecht om onze gedachten goed te ordenen en waar nodig aan te vullen. We hebben geen tijd. Dingen moeten snel opgelost worden, want er is nog veel te doen. Maar iedereen heeft juist zijn eigen gedachten en ideeën die voor een beter resultaat kunnen zorgen. In het begin van een project is er een brainstorm sessie, maar in het proces zelf wordt dit veel minder gedaan. Zeker in de wereld van het onderzoek is bij het uitwisselen van informatie nog veel te winnen. Onderzoekers worden zelfs beloond met eer en prijzen door alles voor zichzelf te houden tot ze een resultaat hebben. Of dit het beste resultaat is, en de meest efficiënte manier om dat resultaat te bereiken is de vraag.

Dus als het een chaos is in je hoofd, je weet niet hoe je iets moet zeggen of je twijfelt of je de optimale oplossing hebt, haal al je puzzelstukjes tevoorschijn en deel ze. Met anderen, met een stuk papier. Dat maakt niet uit. Je zal zien dat het helpt om de puzzel af te maken!

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.

Druk

Tijdens een presentatie kreeg ik de vraag of ik ook zo veranderd zou zijn zonder de diagnose. Een goede vraag waar ik een simpel antwoord op had. Nee. Het logische vervolg was: “Waarom wel daarna?” Daar moest ik het antwoord op dat moment schuldig op blijven, maar de gedachte bleef wel in mijn hoofd spelen. Waarom hebben velen, net als ik, een ‘life changing event’ nodig om te ontdekken dat ze niet datgene doen wat ze eigenlijk willen doen?

In de jaren voor de diagnose leerde en zag ik steeds meer dat ik mijn leven anders zou kunnen inrichten. Ik kreeg voldoende handvatten aangereikt. Maar ik zag ze niet of begreep ze niet. Ik had het druk. Druk met werk, druk met sport, druk met van alles. Maar niet met persoonlijke ontwikkeling. Druk zijn is geen excuus. Het is meer een bewijs dat ik mijn leven niet volledig op de rit had. Daar heb ik achteraf geen spijt van. Dat is hoe mijn leven op dat moment was, en daar was ik gelukkig mee. Nu zie ik dat het anders kan, en deel dit graag met anderen.

Druk is het nieuwe statussymbool. Als je iemand vraagt hoe het gaat, is vaak het antwoord “Druk!”. Het lijkt er soms op dat je niet genoeg doet als je niet druk bent. Alsof je dan de kantjes er af loopt. En daar zit ook het antwoord op de bovenstaande vraag waarom we vaak een ingrijpende gebeurtenis nodig hebben. Dit heeft te maken met de balans tussen urgent en belangrijk. Veel dingen zijn echt urgent, dat wil zeggen tijdgebonden. Een naderende deadline, een vergadering, iemand die aanbelt. Maar we hebben ook de neiging om dingen urgent te maken die dat niet zijn, of die alleen urgent voor anderen zijn. Moet het verzoek van die klant echt meteen opgepakt worden?

Daardoor maken we geen tijd voor de dingen die belangrijk zijn, zoals het onderhouden van relaties, het werken aan onze gezondheid of aan persoonlijke ontwikkeling. Omdat er geen tijdsdruk, geen moeten achter deze zaken zit, is het verleidelijk ze uit te stellen of te negeren. We hebben het immers al druk genoeg met de urgente zaken!

Maar als je datgene wat belangrijk is lang genoeg laat liggen, wordt het vanzelf urgent. Pas als je partner zegt dat hij of zij wil scheiden, besef je dat je te weinig energie in je huwelijk hebt gestoken. Pas als je goed ziek bent, realiseer je je dat je je gezondheid te lang hebt genegeerd. Pas als je baan op de tocht staat, bedenk je dat die opleiding toch wel handig was geweest. Na bijvoorbeeld een scheiding, ernstige ziekte of ontslag, valt vaak de druk van de urgente zaken even weg. Dan krijg je ineens de rust en ruimte om na te denken over wat voor jou belangrijk is.

De vraag is of je daar op moet wachten.

Ries

Regie

Een goede regie voeren over je eigen leven brengt veel voordelen. En daar heb je meer invloed op dan je soms in eerste instantie beseft. Dat heb ik de afgelopen periode wel ervaren. Uiteraard gaat niet alles helemaal zoals je wil. Of soms zelfs helemaal zoals je niet wil. De kunst is dan om uit te vinden hoe je de volgende keer meer sturing aan de situatie kan geven. Een mooi voorbeeld hiervan heb ik onlangs zelf meegemaakt.

De rolstoel had een onderhoudsbeurt nodig en daarvoor werd een afspraak gemaakt. Het onderhoud zou een aantal uur duren. Ik had geregeld dat iemand open deed om de rolstoel af te geven en weer in ontvangst te nemen. Volgens afspraak werd de stoel opgehaald, en al na anderhalf uur weer teruggebracht. Helaas bleek er niet veel meer gedaan dan het oppompen van de banden. Een duidelijk loshangend onderdeel hing nog even los als voor de beurt. Duidelijk te weinig regie van mijn kant, maar wel twee goede leermomenten. De volgende keer de stoel zelf in ontvangst nemen en een lijst maken van de punten waar naar gekeken moet worden.

Met deze kennis bellen we voor een nieuwe afspraak en zetten de zichtbare gebreken op papier. Als de stoel weer wordt opgehaald, geeft de monteur aan dat deze aan het eind van de middag klaar is. Rond half vier controleren we door middel van een telefoontje of de stoel al onderweg is. We krijgen te horen dat die binnen een uur voor de deur staat. Mooi, goede regie over de situatie en we kunnen nog even naar buiten, genieten van het zonnige weer. Niet dus. Half zes bellen we weer waar de stoel blijft en krijgen de storingsdienst. De man aan de lijn heeft geen idee waar mijn rolstoel is. Iedereen is naar huis en hij kan ons verder niet helpen. Zonder rolstoel maar met weer een les geleerd. Bij een toekomstige onderhoudsbeurt zorgen we dat er een vervangende stoel in de hal staat.

De volgende ochtend wordt de stoel alsnog teruggebracht, met de nodige excuses. Al met al geen handige opeenvolging van acties, maar wel een goed voorbeeld om te laten zien dat zo’n situatie meer kan opleveren dan alleen ergernis. In de toekomst zorg ik voor heldere afspraken en een back-up. En dat geldt uiteraard niet alleen voor onderhoudsbeurten.

Het is ook van belang om goed je keuzes te kennen om de juiste regie te bepalen. In bovenstaande verhaal zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen: zoek een ander bedrijf die het onderhoud doet. De gemeente heeft echter een contract met deze leverancier, dus daar kan ik in deze situatie weinig aan veranderen, anders dan zelf een rolstoel kopen. Ik zeg hier bewust niet alle keuzes, want de kans dat je alle mogelijkheden bekijkt is simpelweg klein.

Een mooi voorbeeld van meerdere keuzes kreeg ik onlangs van een goede vriend aangereikt. Dat verhaal had ik in deze blog verwerkt, maar de situatie lag voor hem te gevoelig voor publicatie. Blij dat hij duidelijk aangeeft dat hij niet enthousiast is, bedenk ik dat goede regie ook inhoudt van te voren overzien wat de gevolgen van je acties zijn. Ook dat is een leerproces, waarin je elke keer kunt verbeteren. Let wel: overzien is heel wat anders dan rekening houden met. Als je continu rekening houdt met anderen in je acties, bepalen zij -deels- wat je doet. Ik zeg niet dat je als een olifant door het leven moet walsen. Maar je de hele dag bezig houden met de vraag of je wel sociaal wenselijk gedrag vertoont, ontneemt je een hoop plezier en sturing in je leven. Ook hier is het de kunst de juiste balans te vinden.

Dit zijn slechts voorbeelden van hoe je met de regie van je eigen leven om kan gaan, of uit een situatie kan leren hoe je daarin kunt verbeteren. Want hoe beter je regie, hoe leuker en makkelijker je leven wordt.

————————————————————————————————————–

Ries van der Velden is oprichter en voorzitter van Stichting LeoForte. Nadat hij in 2011 de diagnose ALS krijgt, besluit hij zich in te zetten om mensen te inspireren bewust en gezond te leven. Dit doet hij onder andere door het schrijven van blogs.